• سه‌شنبه / ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ / ۱۵:۱۲
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 98022412959
  • منبع : مطبوعات

هواداری‌هراسی

image.png

بدون تردید همه جای دنیا حتی سیاستمداران ارشد هم به راحتی نام تیم محبوب‌شان را فاش می‌کنند اما در ایران چنان حساسیت کاذبی به وجود آمده که هیچ کس جرات ابراز علاقه ندارد.

به گزارش ایسنا، روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: بعد از اتفاقات بازی نفت آبادان و استقلال، فرهاد مجیدی علیه وزارت ورزش موضع گرفت و پس از آن در چرخشی عجیب، پیکان انتقاداتش را به سمت معاون وزارت خارجه چرخاند. عباس عراقچی طی سال‌های گذشته به دفعات از علاقه خودش و تخت‌روانچی به پرسپولیس سخن گفته و حتی یک بار مدعی شده بود در دل مذاکرات هسته‌ای هم نتایج سرخپوشان را پیگیری می‌کرده است.

او صبح روز شنبه هم در انتهای یک گفت‌وگوی تلویزیونی با اصرار مجری برنامه برای پرسپولیس آرزوی موفقیت کرده بود. حالا همین مساله به دستاویزی برای فرهاد مجیدی تبدیل شده تا صراحتاً از نقش احتمالی ابراز علاقه عراقچی به پرسپولیس، روی داوری بازی استقلال گلایه کند! البته منطق سست مجیدی در این مورد طی دو روز گذشته دستمایه انتقادات زیادی شده، اما خوب است با استفاده از فرصت پیش آمده، فرهنگ نامناسب «هواداری‌هراسی» در فوتبال ایران به بوته نقد کشیده شود. واقعاً این چه عادت مخربی است که برخی از ما پیدا کرده‌ایم و بر اساس آن، مدام دنبال اثبات هواداری دولتمردان از تیم رقیب هستیم؟ آیا این که فلان وزیر، معاون، مدیر یا حتی رئیس‌جمهوری هوادار تیم مقابل است، به خودی خود سند مظلومیت تیم ما به شمار می‌آید؟ آیا مسئولان عالی‌رتبه حق ندارند طرفدار یک تیم باشند؟ اصلاً این هواداری آنها، فرصت است یا تهدید؟

بدون یک سر سوزن تردید باید گفت همه جای دنیا حتی سیاستمداران ارشد هم به راحتی نام تیم محبوب‌شان را فاش می‌کنند. از این دست موارد در اروپا آن قدر زیاد است که طرح هر مثالی به معنای اتلاف وقت خواهد بود. ما اما در ایران چنان حساسیت کاذبی در این مورد درست کرده‌ایم که خیلی‌ها نمی‌توانند راحت حرف دل‌شان را بزنند. هواداری از یک تیم فوتبال، جزو حقوق شهروندی است و هیچ‌کس را نباید از این حق محروم کرد. بر این اساس نه استقلالی بودن محمود احمدی‌نژاد و حمیدرضا آصفی ایراد دارد و نه پرسپولیسی بودن عراقچی و رئیس دولت اصلاحات. هواداری سیاسیون از تیم‌های فوتبال فقط در صورتی محل اشکال است که بحث دخل و تصرف احتمالی در نتایج و کم‌وکیف آماده‌سازی تیم‌ها پیش بیاید. طبعاً در این صورت با شکلی از سوءاستفاده از قدرت مواجه هستیم که مثل سایر انواع آن مذموم و غیرقابل دفاع است. در غیر این صورت چه اشکالی دارد که یک رئیس‌جمهور یا حتی وزیر ورزش طرفدار ساده پرسپولیس یا استقلال باشد؟

خنده‌دار است که ما در ایران چنان برخورد وسواس‌گونه‌ای با این مساله داشته‌ایم که حتی به گزارشگران فوتبال هم اجازه نمی‌دهیم در خلوت‌شان هوادار یک تیم خاص باشند. مگر ممکن است کسی چنان شیفته فوتبال باشد که دیوانه‌وار اطلاعات جمع کند و به درجه گزارشگری برسد، اما طرفدار هیچ تیمی نباشد؟ مگر اینها از کره مریخ روی سطح زمین فرود می‌آیند؟ کاش بیهوده هواداری هراسی نکنیم؛ مخصوصاً در مورد سیاسیون. اتفاقاً حالا که دولت خودش را موظف کرده یک ریال هم برای ورزش قهرمانی هزینه نکند و مجلسی‌ها هم در گرفتن حق پخش تلویزیون ناموفق بوده‌اند، لااقل همین تعلق خاطر معنوی دولتمردان به فوتبال ممکن است در برخی بزنگاه‌ها گشایش ایجاد کند. این‌قدر الکی و از سر منافع آنی اینها را نترسانید که علاقه قلبی‌شان را قورت بدهند و زیر خاک چال کنند.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
avatar
۱۳۹۸-۰۲-۲۴ ۱۷:۵۲

اینقدر اروپا را با ایران مقایسه نکنید،در اروپا تیمها کوچکترین وابستگی به دولتها ندارند،بخاطر همین افراد سیاسی و دولتی راحت میتوانند،تیم مورد علاقه شان را نام ببرند،اما در فوتبال سراسر دولتی ایران که تماما وابسته به دولت هستش و وزارت ورزش متولی دو تیم پایتخت هستش،مسلمه که وقتی رییس جمهور یا وزیر ورزش از یکی از آن دو تیم بعنوان تیم مورد علاقه ش نام میبرد،شائبه بوجود می آید و چه بسا این شائبه های حمایت خاص،بیمورد هم نباشند.پس حق بدهید به افراد که در اینمورد شک بکنند.

avatar
۱۳۹۸-۰۲-۲۴ ۱۸:۵۰

چون اینجا فوتبال شده مافیا و کثیف بازی

avatar
۱۳۹۸-۰۲-۲۵ ۱۲:۵۲

هر وقت باشگاه ها در ایران خصوصی اداره شدند اونوقت همه حرفهای این نویسنده درسته تا اون موقع نه.