به گزارش ایسنا، روزنامه عبری «یدیعوت آحارونوت» در تحلیلی فاش کرد که وقتی ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه هفته گذشته اعلام کرد که نیروگاه هستهای الضبعه مصر میتواند عملیات واحد اول راکتور خود را در اوایل سال ۲۰۲۷ آغاز کند، اکثر مردم این موضوع را صرفاً به عنوان یک پروژه زیرساختی انرژی قلمداد کردند.
اما این روزنامه تأکید میکند کسانی که چنین دیدگاهی دارند، در طبقهبندی خود دچار خطای فاحشی شدهاند و الضبعه اساساً یک پروژه انرژی نیست، بلکه یک بازی محاصرهای استراتژیک است که به تدریج در حال اجرا است.
این روزنامه ادعا کرد که اسرائیل در این معادله تصادفی نیست، بلکه هدف است. مصر تنها یک نیروگاه انرژی هستهای نخریده است، بلکه حضور استراتژیک دائمی روسیه را در فاصله هوایی ۳۰ دقیقهای از مرزهای اراضی اشغالی تضمین کرده است.
طبق نوشته این روزنامه عبری، رابطه مصر و رژیم صهیونیستی که ریشه در توافقنامههای کمپ دیوید سال ۱۹۷۹ دارد، به مدت نزدیک به پنج دهه سنگ بنای برنامهریزی استراتژیک اسرائیل بوده است. هر بودجه نظامی اسرائیل، هر چارچوب استقرار نظامی و هر ارزیابی اضطراری که در «کریاه» (مقر وزارت جنگ رژیم صهیونیستی) مدیریت میشود، بر این فرض اساسی استوار است که جبهه جنوبی آرام است. این فرض نیازمند این است که دولتهای مصر تصمیماتی بگیرند که با جهتگیری گسترده طرفدار غرب همسو باشد.
این رسانه عبری افزود که هر درصد از محاسبات استراتژیک مصر که تحت نفوذ مسکو قرار بگیرد، به همان نسبت از نفوذ ایالات متحده و اسرائیل کاسته میشود.
«یدیعوت آحارونوت» فاش کرد که کرملین سالهاست مهندسی منطقهای این مسأله را درک کرده است؛ پوتین همزمان حامی هستهای هر دو کشور ایران و مصر است که دو کشور کلیدی در شکلدهی به محیط استراتژیک اسرائیل محسوب میشوند. «روس اتم» نیروگاه بوشهر در ایران و نیروگاه الضبعه در مصر را میسازد و مسکو به آرامی خود را به عنوان یک قطب هستهای غیرقابل حذف معرفی کرده است.
به گزارش این روزنامه، زمانبندی اعلامیه پوتین نگرانیها را به شدت افزایش میدهد. پوتین اظهارات خود درباره الضبعه را در همان نشست اطلاعرسانی در سن پترزبورگ مطرح کرد که در آن اشاره کرد به طور فعال با عبدالفتاح السیسی، رئیسجمهور مصر درباره مناقشه هستهای ایران مشورت دارد و هماهنگی بین دو کشور را «پیوسته و گسترده» توصیف کرد. این مهندسی استراتژیک نیازمند اهتمام ویژه و دقت نظر است.
این روزنامه نوشت: «مردی که آینده هستهای مصر را میسازد، همزمان خود را به عنوان یک کانال ارتباطی کلیدی در مذاکرات مربوط به آینده هستهای ایران قرار میدهد. روسیه از اهرم هستهای بر قاهره استفاده میکند و همزمان به قاهره در مورد تهران مشاوره میدهد. اسرائیل در هیچ بخشی از این معادله، اهرم ساختاری مشابهی ندارد. توافقنامههای ابراهیم یک دستاورد دیپلماتیک واقعی بودند، اما توافقنامههای عادیسازی روابط، آن نوع وابستگی عمیق زیرساختی را ایجاد نمیکنند که جهتگیری بلندمدت یک کشور را تغییر دهد.»
این روزنامه همچنین فاش کرد که مسکو بر سر ایجاد یک منطقه صنعتی روسی مجزا به ارزش ۴.۶ میلیارد دلار در داخل منطقه اقتصادی کانال سوئز در مصر مذاکره کرده است.
در پایان این گزارش آمده است سوالی که استراتژیستهای اسرائیلی و آمریکایی اکنون باید با آن مواجه شوند این است که چشمانداز منطقهای در سال ۲۰۴۵ چگونه خواهد بود؛ زمانی که شبکه انرژی مصر از نظر ساختاری به سوخت هستهای روسیه وابسته شود، مسکو حضور تجاری فزایندهای در کریدور کانال سوئز داشته باشد و روسیه به میانجی ترجیحی برای هر گفتوگوی هستهای تأثیرگذار در منطقه تبدیل شده باشد.
انتهای پیام
