• چهارشنبه / ۲۵ فروردین ۱۴۰۰ / ۱۱:۴۵
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 1400012514300
  • منبع : فضای مجازی

کاش «بحرین» هم مثل «چلسی» باشد!

کاش «بحرین» هم مثل «چلسی» باشد!

این فقط یک گل باشگاهی نبود. یک جرقه امیدواری در تیره‌ترین روزها بود. مهدی طارمی و بازیکنان تیم ملی ایران کافی است بحرین را هم مثل چلسی نگاه کنند. قطعاً بحرینی‌ها شکست‌ناپدیر نیستند.

به گزارش ایسنا، عصر ایران نوشت: «آنهایی که دیشب تا ساعت ۱:۳۰ دقیقه بیدار بودند حتماً برای دقایقی از گل فوق‌العاده دیدنی مهدی طارمی آدرنالین خونین‌شان آن‌ قدر بالا رفت که خواب از سرشان پرید! پورتو در حالی مقابل چلسی ایستاد که باید دو گل بازی رفت را جبران می‌کرد. مثل یک ماموریت غیر ممکن. وقتی مهدی طارمی روی نیمکت نشسته بود انگار خیلی‌ها انرژی‌شان را از پشت این تیم برداشتند. پورتو مثل همیشه جنگنده بازی کرد. سبک بازی این تیم در فوتبال اروپا همین است. مشتاق برای مبارزه بدون ذره‌ای ترس.

هم‌زمان با این مسابقه، بازی پاری‌سن‌ژرمن مقابل بایرن‌مونیخ از شبکه سه روی آنتن رفت که به خاطر تعدد ستارگان و حساسیت بالا انتخاب اول بسیاری از بینندگان ایرانی بود.

چلسی یکی از اولین تیم‌هایی بود که ما با علی دایی لذت گل‌زدن به آن را تجربه کردیم. سال ۱۳۷۸ وقتی علی دایی بازیکن هرتابرلین بود؛ تیمی که ستاره چندانی نداشت ولی می‌خواست در لیگ قهرمانان اروپا با بزرگان رقابت کند.

چلسی آن روزها هنوز تیم طراز اولی نبود اما به قول فوتبالی‌های بازیکنانش را یک تریلی نمی‌کشید. در آن بازی مشهور که هرتابرلین با ۲ گل علی دایی در برابر تک گل فرانک لبوف به پیروزی رسید، چلسی مجموعه‌ای از ستاره‌ها را داشت. اد دی‌گوی، مارسل دسایی، فرانک لبوف، دن پترسکیو، دنیس وایز، توره آندره فلو، جان‌فرانکو زولا، دیدیه دشام، سلستین بابایارو و ... هر کدام در آن عصر برای خودشان ستاره بودند. بازیکنانی از هلند، فرانسه قهرمان جهان، نروژ، ایتالیا، نیجریه، رومانی و ... .

دایی در آن دوره دروازه میلان را هم با انبوهی از ستاره‌های درجه یک باز کرد تا ما پادشاهی کنیم. دو سال پیش هم ریش قرمز فوتبال ایران علیرضا جهانبخش یک گل برگردان زیبا به چلسی زد؛ یکی از معدود درخشش‌های بازیکنی که هنوز هم در لیگ‌ جزیره به او امیدواریم.

تا دقیقه ۶۳ چلسی - پورتو یک مسابقه معمولی بود اما به محض ورود مهدی طارمی حالا همه انتظار معجزه داشتند. بازیکنی که اگر آن همه مفت مقابل یوونتوس اخراج نشده بود، در بازی رفت حتماً می‌توانست شاگردان توخل را تحت فشار قرار بدهد اما نشاندنش تا دقیقه ۶۳ روی نیمکت بیشتر به یک ناسپاسی شباهت داشت.

حتی هواداران دو آتشه بایرن‌مونیخ که داشتند در آخرین دقیقه‌ها در حسرت گل دوم می‌سوختند با دیدن صحنه گل محشر مهدی  طارمی میخکوب شدند. یک برگردان بی‌نقص از پسر بوشهری فوتبال ایران که بی‌شک آماده‌ترین فوتبالیست این روزهای ماست. گل برای پورتو اما سوت پایان. حسرت ما برای ادامه‌دادن لیگ قهرمانان با مهدی طارمی باقی ماند اما او پرونده بازی‌هایش را به شکلی بست که بعید نیست سال دیگر با یک تیم بزرگ‌تر در این رقابت‌ها بدرخشد.

این فقط یک گل باشگاهی نبود. یک جرقه امیدواری در تیره‌ترین روزها بود. مهدی طارمی و بازیکنان تیم ملی ایران کافی است بحرین را هم مثل چلسی نگاه کنند. قطعاً بحرینی‌ها شکست‌ناپدیر نیستند. ساختار و سازماندهی خوبی دارند اما وقتی طارمی، آزمون، جهانبخش، کاوه رضایی و یک دوجین ستاره داریم که حالا در فوتبال اروپا هم به چشم می‌آیند چرا نباید امیدوار باشیم که در آسیا آقایی کنیم؟ اجازه بدهید با همین یک گل حتی اگر بهار نمی‌شود اندکی خیال ببافیم وسط روزهای کرونایی که بوی مرگ می‌دهند.»

انتهای پیام