به گزارش ایسنا، «CTB 1» یک پوسته گازی در حال انبساط است که حدود ۱۰ هزار سال پیش زمانی که یک ستاره بزرگ در صورت فلکی «ذات‌الکرسی»(Cassiopeia) منفجر شد، به جا ماند.

به نقل از ناسا، این ستاره احتمالاً با به پایان رسیدن عناصرش در نزدیکی هسته‌اش منفجر شده است؛ عناصری که می‌توانستند با هم‌جوشی هسته‌ای، فشار پایدارکننده ایجاد کنند. بقایای ابرنواختر حاصل که به دلیل شکل مغزمانندش «سحابی مدولا»(Medulla Nebula) نامیده می‌شود، به دلیل گرمای تولیدشده در اثر برخورد با گاز میان‌ستاره‌ای محدودکننده هنوز در نور مرئی می‌درخشد.

این که چرا سحابی در پرتو ایکس نیز می‌درخشد، همچنان موضوع تحقیق است. یک فرضیه این است که یک تپ‌اختر پرانرژی ایجاد شده است و با باد سریع رو به بیرون، سحابی را تغذیه می‌کند. به دنبال این فرضیه، یک تپ‌اختر در امواج رادیویی یافت شد که به نظر می‌رسد توسط انفجار ابرنواختر با سرعت بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر در ثانیه منتشر شده است.

اگرچه سحابی مدولا به بزرگی یک ماه کامل به نظر می‌رسد اما به قدری کم‌نور است که برای ایجاد این عکس، ۸۴ ساعت نوردهی با یک تلسکوپ کوچک در تگزاس انجام شد.

انتهای پیام