محمد فیضی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: حضور و چرای بیش از حد دام در این جنگل‌ها هم حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد به تخریب می‌انجامد و مانع زادآوری طبیعی درختان به‌ویژه در جنگل‌های بلوط زاگرس می‌شود.

وی خاطرنشان کرد: آتش‌سوزی‌های تعمدی و غیرتعمدی حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد در تخریب جنگل ‌های زاگرس در استان ایلام موثر بوده که عمدتاً در فصل‌های گرم سال رخ می‌دهد و بخش زیادی از پوشش جنگلی را از بین می‌برد.

دانش‌آموخته دکترای محیط زیست و مدرس دانشگاه بیان کرد: تغییرات اقلیمی و خشکسالی هم در تخریب جنگل های استان ایلام نقشی ۱۵ تا ۲۰ درصد دارند که باعث کاهش منابع آبی و ضعف پوشش گیاهی شده است.

فیضی خاطرنشان کرد: لورانتوس یا انگل گیاهی با نام محلی «مخور» نیز حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد در تخریب جنگ‌های این استان نقش دارد و موجب خشکیدگی درختان بلوط و کاهش توان زادآوری جنگل‌ها می‌شود.

وی نقش فعالیت‌های راه‌سازی در جنگل‌های استان را نیز حدود ۵ تا ۱۰ درصد دانست که با احداث جاده‌ها و زیرساخت‌ها به جزیره‌ای شدن زیستگاه‌ها منجر می‌شود.

فیضی دخالت‌های غیرعلمی انسان و نیز  قطع غیرقانونی درختان، زغال‌گیری و بهره‌برداری نادرست از منابع طبیعی را یکی دیگر از عوامل تخریب جنگل‌های زاگرس در استان ایلام برشمرد و یادآور شد: بهره‌کشی بیش از حد از عرصه‌های طبیعی برای تأمین سوخت و چوب، موجب کاهش پوشش جنگلی شده است.

این مدرس محیط زیست گفت: از بین رفتن فون جنگل در تخریب جنگل موثر است و در اثر تخریب زیستگاه‌ها و شکار غیرقانونی روی تنوع زیستی جانوری تأثیر منفی می‌گذارد.

وی افزود: با توجه به نتایج تحلیل‌ها، عامل اصلی تخریب جنگل‌های ایلام تغییر کاربری جنگل به زمین‌های کشاورزی و سپس چرای بیش از حد دام است که به ترتیب حدود ۲۵ تا ۳۰ و ۲۰ تا ۲۵ درصد اثرگذاری دارند، این دو عامل به‌دلیل وابستگی جوامع محلی به کشاورزی و دامداری و فقدان مدیریت پایدار منابع طبیعی، بیشترین آسیب را به جنگل‌ها وارد می‌کنند.

فیضی اضافه کرد: اکنون طبیعت‌دوستان باید خود قضاوت کنند که وقتی اساس اکوسیستم حیاتی جنگل در خطر است، کدام مسئله را باید با توجه به نقش مخرب‌تر آن در اولویت قرار دهند تا بتوان در این شرایط بحرانی به نجات جنگل‌های استان ایلام کمک کرد.

انتهای پیام