به گزارش ایسنا، مهندسان «دانشگاه نورث‌وسترن» (Northwestern University) اولین ربات‌های ماژولار طراحی‌شده با هوش مصنوعی را ساخته‌اند که می‌توانند در طبیعت ترکیب و بازترکیب شوند، از آسیب‌دیدگی بهبود یابند و صرف نظر از هر چیزی که به سمتشان پرتاب می‌شود، به حرکت خود ادامه دهند.

به نقل از وب‌سایت رسمی دانشگاه نورث‌وسترن، این ربات‌ها که «متاماشین‌های پادار» نامیده می‌شوند، از ماژول‌های مستقل و لگومانندی ساخته شده‌اند که با کمک تعداد بی‌پایانی از پیکربندی‌ها به هم متصل می‌شوند. هر ماژول به تنهایی یک ربات کامل مجهز به موتور، باتری و رایانه مخصوص به خود است. یک ماژول به تنهایی می‌تواند غلت بزند، بچرخد و بپرد، اما چابکی و تخریب‌ناپذیری واقعی زمانی پدیدار می‌شود که ماژول‌ها با هم ترکیب شوند.

مهندسان برای طراحی مؤثرترین ترکیب‌ها، از هوش مصنوعی به منظور تکامل پیکربندی‌های جدید بدن ربات‌ها استفاده کردند. هوش مصنوعی به جای پایبندی به طرح‌های استاندارد مشابه سگ یا انسان‌، گونه‌های جدید و عجیبی از ماشین‌ها را طراحی کرد که در تصور هیچ مهندس انسانی نبود. وقتی این متاماشین‌ها به ماژول‌های دیگر متصل می‌شوند، مانند فک‌ها حرکات موج‌مانند انجام می‌دهند، مانند مارمولک‌ها اعضای بدن را به هم متصل می‌کنند یا مانند کانگوروها بالا و پایین می‌پرند.

این ربات‌ها هنگام واژگونی می‌توانند خود را به حالت عمودی برگردانند، از روی موانع بپرند و حرکات آکروباتیک مانند چرخش در هوا را انجام دهند. از آنجا که یک متاماشین اساساً یک ربات ساخته‌شده از ربات‌های دیگر است، می‌تواند در برابر آسیب‌های فاجعه‌بار مقاومت کند. قطعات شکسته به وزن مرده تبدیل نمی‌شوند، بلکه به غلتیدن، خزیدن و پیوستن مجدد به گروه ادامه می‌دهند.

پژوهشگران به کمک ترکیب ماژولار بودن فیزیکی با طراحی مبتنی بر هوش مصنوعی، دری را به روی گروه جدیدی از ربات‌ها گشوده‌اند که نه تنها در دنیای واقعی دوام می‌آورند، بلکه با آن سازگار می‌شوند. این ماشین‌ها آینده‌ای را نوید می‌دهند که در آن ربات‌ها کمتر شبیه به ابزارهای شکننده و از پیش طراحی‌شده و بیشتر شبیه به موجودات زنده مقاوم و در حال تکامل هستند.

«سم کریگمن»(Sam Kriegman)، سرپرست این پژوهش گفت: این‌ ربات‌ها اولین ربات‌هایی هستند که پس از تکامل در رایانه، به فضای باز پا می‌گذارند. آنها به سرعت مونتاژ می‌شوند و سپس به معنای واقعی کلمه به زمین می‌خورند. آنها می‌توانند آزادانه در طبیعت حرکت کنند و به راحتی از آسیب‌های جدی که برای هر ربات دیگری کشنده است، بهبود یابند. اگر ربات‌ها وارونه شوند، به طور غریزی خود را به حالت عمودی برمی‌گردانند و به سفر خود ادامه می‌دهند. آنها می‌توانند از نصف شدن یا تقسیم شدن به قطعات مختلف جان سالم به در ببرند. وقتی ماژول‌ها از هم جدا می‌شوند، هر ماژول درون متاماشین می‌تواند به یک عامل مستقل تبدیل شود.

این پژوهش در مجله «PNAS» به چاپ رسید.

انتهای پیام