در دعای روز بیستم ماه مبارک رمضان آمده است: 

بِسمِ ‌ِاللّهِ الرَّحمنِ الرِّحیم

اَللَّهُمَّ افْتَحْ لِی فِیهِ أَبْوَابَ الْجِنَان 
خدایا! در این ماه درهای بهشت‌هایت را به رویم بازکن
وَ أَغْلِقْ عَنِّی فِیهِ أَبْوَابَ النِّیرَان 
و درهای آتش دوزخ را به رویم بربند
وَ وَفِّقْنِی فِیهِ لِتِلاوَةِ الْقُرْآن 
و به تلاوت قرآن موفقم بدار
یَا مُنْزِلَ السَّکِینَةِ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِین
ای فروفرستنده آرامش در دل مؤمنان

پس از گذشت دوسوم از ماه مبارک به مرحله‌ای رسیده‌ایم که بتوانیم گشوده‌شدن درهای بهشت و بسته‌شدن‌درهای آتش و جهنم را از خداوند درخواست بنماییم.

ابواب، درهاست، نه ‌فقط یک در. شاید نکته‌اش این باشد که از جهات گوناگون می‌توان به این مقصود عالی نائل شد. راهش فقط یکی نیست؛ بی‌شمار است. نباید انتظار داشت که همه، یکسان عمل کنند. با تفاوت عملکردها و نقش‌ها و ...، باز هم می‌توان به همان مقصود رسید. مهم، جهت ماست که به سوی هدف، درست انتخاب ‌شده باشد. بسته به مقتضیات و داشته‌ها و نقاطی که در آن واقع ‌شده‌ایم، مسیرها می‌توانند متفاوت باشند.

دیگر اینکه این طلب را در همین نشئه دنیا و در همین دوران از زندگی طرح می‌کنیم و آن را برای پس از مرگ و دنیای دیگر نگذاشته‌ایم، یعنی این امر، ناشی از عملکرد ما در همین امروزمان است و از آن نتیجه می‌شود. درهای بهشت و جهنم ما همین امروز در حال گشوده‌شدن یا بسته‌شدن‌اند و باز و بسته‌شدن‌شان، همین امروز هم به کار می‌آید و بر وجود ما تأثیر می‌گذارد.

خانه‌ای که پنجره‌اش رو به باغی مصفا و دلگشا باز است یا خانه‌ای که درها و پنجره‌هایش رو به مزبله و آتش گشوده شده است؛ آیا برای ساکنان آن تفاوتی نخواهد داشت؟

اما تلاوت قرآن. اول آنکه بین تلاوت و قرائت فرق است. هر تلاوتی، قرائت هست، اما هر قرائتی تلاوت محسوب نمی‌شود. تلاوت، دقت در معانی و اوامر و نواهی الهی و وجوب پیگیری را در بر دارد و از ریشه (تلی، یتلو) و یا (تلو) به معنای درپی‌آمدن و دنبال‌کردن است.

این تلاوت و تدبر و پیگیری آیات الهی، از سویی، دنباله و نتیجه قرارگرفتن در مقابل آن درهای گشوده‌شده است و از طرفی، خود عامل گشودن آن درهاست. این تلاوت، پیگیری و تلاوتی است که فرودآورندۀ وقار و آرامش در قلب‌ها می‌شود و البته ایمان‌نیاورندگان را از آن آرامش و وقار، بهره‌ای نیست و از آن محروم خواهند بود.

از طرفی شاید بتوان همین وقار و آرامش را رمز گشایش آن درها و بسته نگاه‌داشتن درهای آتش و جهنم دانست. حداقل، می‌تواند نشانه آن باشد. دلی که زبانه‌های آتش از آن سر می‌کشد چگونه سکینه و وقار و آرامش خواهد داشت؟ تنها با قلبِ گرویده و آرامش‌یافته است که می‌توان درهای بهشت را از هر جهت گشود.

 از کتاب «برای امروز، برای فردا»، نوشته‌ زنده‌یاد داریوش (مصطفی) اسماعیلی

انتهای پیام