حمید فرهمندبروجنی در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: در طول هجومهای بیرحمانهای که ایالات متحده و رژیم صهیونیستی بهمنظور تحمیل فشارهای سیاسی و نظامی بر ایران به کار میگیرند، تا به امروز تقریباً هر روز شاهد یک یا چند تعرض ناجوانمردانه بهسوی آثار تاریخی و فرهنگی ایران اسلامی بودهایم.
وی افزود: این حملات به اماکن تاریخی_فرهنگی نهتنها بهوضوح مذموم و نکوهیدهاند، بلکه در تضاد کامل با پروتکلها، معاهدات و قوانین بینالمللی قرار دارند؛ نکتهای که برای آثار ثبتشده در فهرست میراث جهانی بهویژه بارزتر است.
این استاد دانشگاه هنر اصفهان و کارشناس مرمت بیان کرد: اگرچه مفهوم «میراث جهانی» به این معناست که تمام جامعه جهانی و تمام بشریت در قبال حفظ و نگهداری این آثار مسئولیت دارند، سکوت مجامع بینالمللی نظیر یونسکو نشان داده است که متأسفانه این نهادهای «فرمایی» بهسختی میتوانند در برابر دستهای ابرقدرتهای سلطهجو و استعمارگر ایستادگی کنند.
فرهمند ادامه داد: از سوی دیگر، نبود ضمانت اجرایی و پیشبینی نکردن مجازاتهای سنگین برای دشمنان میراث ملی و حتی میراث جهانی، توسط کشورهایی که بهصراحت واندالهای جهان معاصر شناخته میشوند، نتوانسته است بازدارندگی کافی برای پیشگیری از این وندالیزم بزرگ بینالمللی ایجاد کند.
وی تصریح کرد: سکوت معنیدار و صریحاً شرمآور یونسکو در برابر تخریب پیدرپی میراثفرهنگی ایران، لکه ننگی بر کارنامه نهادهای بینالمللی متولی و مدعی پاسداشت میراث ارزشمند بشری خواهد بود.
این استاد دانشگاه هنر اصفهان توضیح داد: یورش هدفمند دشمن صهیونیست به بناهای تاریخی که بیشینه آنها با علامت «سپر آبی» مشخص شده بود، نشان داد که این دشمن نهتنها برای جان و مال مردم ایران ارزشی قائل نیست، بلکه تخریب تاریخ، فرهنگ و هنر این سرزمین را بهعنوان هدفی اساسی برگزیده است.
فرهمند تأکید کرد: تخریب آثاری که شاید کمقدمتترین آنها قدمتی بیش از کشور جعلی اسرائیل دارد، کاری غیرانسانی، غیراخلاقی و مغایر با تمام قوانین نوشته و نانوشته بینالمللی است. متأسفانه آسیب گسترده وارده به بناهای ارزشمند تاریخی اصفهان، شامل عمارتهای تاریخی چهلستون، عالیقاپو، مسجد جامع عباسی و سایر آثار، در سطوح مختلفی از سازه تا آرایه و آذینها بهوضوح مشهود است.
وی تصریح کرد: بخشی از این آسیبها پس از انجام مطالعات علمی‑تخصصی و فرهنگی قابل مرمت است، اما متأسفانه بخش دیگری از این خسارات جبرانپذیر و مرمت ناپذیر است.
این استاد دانشگاه هنر اصفهان بیان کرد: از این جهت، تا زمان اعلام ظفرمندی ایران پرافتخار و آغاز مطالعات روشمند نگاه‑داشتی و مرمتی، هر کس، صرفنظر از لباس و مقام، هر چه میتواند، باید ضمن مراقبت و حراست از این مواریث جانشین نشدنی، برای آگاهیبخشی به جامعهٔ جهانی نیز کوشیده و تلاش نماید.
فرهمند در پایان خاطرنشان کرد: فراموش نکنیم که مخربتر و خطرناکتر از آسیبی که به آذینهای یک بنای تاریخی وارد میشود، عادی جلوهدادن این اقدام شنیع در نگاه مردم جهان است؛ چرا که این نوع نرمالسازی، نهتنها بهخاطر خود اثرات فیزیکی تخریب، بلکه بهوسیله ترویج بیتوجهی و بیاحترامی به میراث بشری، پیامدهای عمیقتری بر ادراک و حس مسئولیتپذیری جهانی میگذارد.
انتهای پیام
