در دعای روز سی‌ام ماه مبارک رمضان آمده است: 

بِسمِ ‌ِاللّهِ الرَّحمنِ الرِّحیم

اَللَّهُمَّ اجْعَلْ صِیَامِی فِیهِ بِالشُّکْرِ وَ الْقَبُولِ عَلَی مَا تَرْضَاهُ وَ یَرْضَاهُ الرَّسُول
خدایا! روزه‌ام را در این ماه، بر پایه آنچه تو و پیامبر آن را می‌پسندید، مورد سپاس و پذیرش قرار ده.
مُحْکَمَةً فُرُوعُهُ بِالْأُصُول
درحالی‌که فروعش بر اصولش استوار باشد
بِحَقِّ سَیِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِین
به حق سرورمان محمد و اهل‌بیت پاکش
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِین
و سپاس خدای را پروردگار جهانیان

و امروز روز آخر این ماه است و آخرین ایستگاه!
نگاه و درخواست‌مان به خودِ روزه‌داری‌مان در این ماه معطوف شده است و از خداوند پذیرش و تشکر او را بر این روزه‌داری‌های‌مان می‌طلبیم و امیدواریم که این عبادات ما باعث رضایت خداوند و رسول و فرستاده او شده باشد، همچنین سعی در محکم‌ ‎کردن فروع توسط اصول را داریم و اینها را با پیش‌کشیدن نام پیامبر اکرم(ص) و خاندان پاک و مطهرش درخواست می‌کنیم.

در دعای امروز، شکر و قبول روزه‌داری ما همراه هم آمده‌اند، همچنین است رضایت خداوند و رضایت رسول(ص). آیا همان‌طور که تشکر و سپاسگزاری از هر امری منوط و متوقف و فرع بر قبول و پذیرش آن است، آیا نمی‌توان گفت که رضایت خداوند نیز به رضایت رسول و فرستاده او گره‌خورده است؟ و متفرع بر آن قرار گرفته است؟
آیا نمی‌شود احتمال داد که این اصولی که از آن نام ‌برده شده و وسیله تحکیم فروع این عبادت برشمرده شده است، همان‌هایی باشند که در فراز بعد، از آنان نام ‌برده می‌شود؟! محمد(ص) و خاندان پاکش (ع)؟!

اینها اصولی هستند که قبول طاعات و عبادات ما به آن‌ها گره خورده است، چراکه اینان راهبرند و راه‌های آسمان را می‌شناسند و آن را تا دو قدم مانده به او و حتی نزدیک‌تر پیموده‌اند و بالا رفته‌اند، و انسان را با جامعیتش و هستی را در کلیتش می‌شناسند. راه و رهرو و راهرو را به خوبی می‌شناسند؛ چرا که با وحی مرتبط‌اند و مستقیم و غیرمستقیم به آن اتصال دارند و با کلام‌شان و شیوه زندگی‌شان و دست‎گیری‌شان و ... انسان را تا انتها در این راه همراهی می‌کنند.
او را بر این نعمت‌ها سپاس می‌گوییم که همه سپاس‌ها برای خدایی است که او پروردگار جهانیان است.

 از کتاب «برای امروز، برای فردا»، نوشته‌ زنده‌یاد داریوش (مصطفی) اسماعیلی

انتهای پیام