دیدار با خانواده شهید محمدمهدی فتحی از شهدای گرانقدر جنگ رمضان، فرصتی بود برای ادای احترام به مقام شامخ شهادت و تجدید پیمان با آرمان‌هایی که خون پاک این عزیزان، آن‌ها را جاودانه ساخته است.

شهید محمد مهدی فتحی، که از کادر خدوم فراجا بود، در ۲۲ اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۱ دیده به جهان گشود و در نهایت، در شامگاه ۱۰ اسفندماه سال ۱۴۰۴، در حمله ددمنشانه رژیم صهیونیستی و آمریکا در کرج، به فیض شهادت نائل آمد. شهادتی که گرچه جسم او را از میان ما برد، اما روح بلند و ایثار بی‌بدیلش را در تاریخ این سرزمین جاودانه ساخت.

اتاق، انگار هنوز میزبان خاطره‌ حضور اوست. محمدنویان، فرزند کوچک شهید، در آغوش پدربزرگش، غرق در خوابی آرام است. کودکی که هنوز معنای فقدان پدر را درک نکرده، اما از همان آغازین روزهای بهار زندگیش، با داغ نبودن او عجین شده است. 

تماشای چهره معصوم او، دل‌ها را به لرزه درمی‌آورد؛ کودکی که قرار بود در سایه‌ محبت پدر بالنده شود، با صدای او آرام گیرد و اولین لبخندهایش را نثار نگاه پدر کند. اما اکنون، تنها نامی از پدر را در دل دارد و میراثی از عشق او را در سرنوشت.

سرپرست دفتر امور زنان و خانواده استانداری زنجان در این دیدار ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدای مدافع عزت و اقتدار ایران، می‌گوید: ملت ایران همواره مدیون رشادت‌ها و فداکاری شهدایی است که از جوانی و عزیزان‌شان گذشتند و به معنای واقعی کلمه ایثار کردند تا کشورمان سربلند بماند.

زهرا علیمحمدی با بیان اینکه همه ما قدردان ایثار و ازخودگذشتگی شهیدان‌مان هستیم، اظهار می‌کند: در برابر حملات جنایتکارانه استکبار جهانی، به ویژه رژیم صهیونیستی و آمریکا، شهیدان ما عزتمندانه ایستادگی کردند. شهیدان ما جان خود را فدا کردند تا نام ایران همواره در اهتزاز باقی بماند، تا پرچم این خاک بر زمین نیفتد و دشمن نتواند اراده‌ی ملت بزرگ ایران را در هم بشکند.

وی می‌افزاید: این شهدا، با تقدیم جان خود، برای کشورمان اعتبار و آبرو خریدند؛ مظلومیت، ایستادگی و حتی شهادت آن‌ها، سندی زرین بر حقانیت ملتی است که در برابر ظلم و ستم، با صلابت تمام ایستاده است.

او با اشاره به رشادت‌های شهید محمدمهدی فتحی، از شهدای جنگ رمضان، خاطرنشان می‌کند: این قهرمانان، با تاسی از مکتب عاشورا، درس ایستادگی و ایثار را به ما آموختند و اکنون وظیفه ماست که راه پر افتخار آن‌ها را ادامه دهیم و از دستاوردهای خونینشان پاسداری کنیم.

در برابر خانواده‌ای که چنین بزرگواری را از دست داده‌اند، کلمات در گلو گم می‌شوند. چه می‌توان گفت به مادری که داغ همسر جوانش را بر دل دارد و در کنار آن، نگاه بی‌دفاع نوزادش را می‌بیند؟ چه می‌توان گفت به کودکی که هنوز دستان کوچکش برای در آغوش کشیدن جهان آماده نشده، اما دشمنان، پیش از آنکه فرصتِ کودکی به او دهند، پدرش را از او ربوده‌اند؟ تنها می‌توان نشست، شنید، و در اعماق قلب، به عظمتِ صبری که در این خانه جاری است، تعظیم کرد.

شهید محمدمهدی فتحی، شاید از میان ما رفته باشد، اما در چنین خانه‌ای، مرگ معنایی ندارد. او در نگاه همسرش زنده است، در اشک‌های پنهان مادر، در سکوت سنگین پدر و در نفس‌های آرام فرزند شیرخواره‌اش.

محمدنویان، خود، نشانه‌ای از تداوم زندگی است؛ نشانه‌ای که فریاد می‌زند اگرچه پدر در جنگ رمضان به آسمان پیوسته، اما یاد و راهش در قلب این خانواده زنده و پویاست.

این شهدا بودند که برای ملت ما، معنای واقعی آزادی را ترسیم کردند؛ آزادی از ترس، رهایی از تحقیر، استقلال از وابستگی، و توانِ ایستادن بر پای خویش. آن‌ها رفتند تا این ملت، سربلندتر از همیشه، فریاد زند: ما با خون عزیزان‌مان زنده‌ایم، با ایمانشان ادامه می‌دهیم و با یادشان هرگز تسلیم نخواهیم شد.

انتهای پیام