سیزدهم فروردین ۱۴۰۵ در حالی که ایران سیوچهارمبن روز از جنگ تمامعیار تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران را پشت سر میگذاشت، آیین کهن «سیزدهبهدر» با حالوهوایی متفاوت اما همچنان پرشور در شهرهای پیشوا، ورامین، قرچک، پاکدشت و ری برگزار شد. مردمی که بیش از یک ماه است صدای جنگندهها، انفجارها و خبر شهادتها را شنیدند، امروز با حضور در بوستانها، حاشیه مسیلها و باغستانها پیامی روشن داشتند: زندگی و امید حتی در میانه جنگ هم متوقف نمیشود.
پیشوا؛ گره زدن سبزه بر شاخههای کهنسال
در پیشوا، باغستانهای قدیمی حاشیه کویر از ساعات اولیه صبح میزبان خانوادههایی بود که با سبزههای عید و بساط ناهار به دل طبیعت آمده بودند.
فاطمه حسینی، معلم بازنشسته در حالی که سبزه سفره هفتسین را به شاخه درخت گردویی گره میزد، به ایسنا گفت: با وجود استرس شنیدن صدای جنگندهها، به فرزندانم میگویم این روز متعلق به طبیعت و زندگی است. آمدهایم تا نشان دهیم نمیترسیم. امسال سبزهها را نه برای رفع نحسی، بلکه برای پایان جنگ و نفرت گره میزنیم.
رضا کریمی، یکی از کشاورزان منطقه نیز گفت: بمبارانها ممکن است به زمینهای کشاورزی آسیب بزند، اما امروز با بچههایم آمدهام تا نشان دهم زمین ایران زنده است و خواهد ماند.
ورامین؛ سفرههایی با رنگ همدلی
بوستانها و تفرجگاههای ورامین مملو از خانوادههایی بود که در کنار سفرههای خود پرچمهای کوچک ایران نصب کرده بودند و گفتگوها رنگوبوی مسائل ملی داشت.
زهرا محمدی، دانشجو، در کنار دوستانش که مشغول خواندن اشعار حافظ بودند، گفت: امسال سیزدهبدر با سالهای قبل فرق دارد. هم از بمباران میترسیم و هم داغ از دست دادن دوستانی را داریم که در حملات اخیر شهید شدند. با این حال آمدهایم بگوییم ما هستیم؛ حتی اگر هواپیماها بالای سرمان پرواز کنند.
در گوشهای دیگر از بوستان، گروهی از نوجوانان مشغول جمعآوری زباله بودند. امیرعلی نادری گفت: در این روزهای جنگ طبیعت هم آسیب دیده است. آتشسوزیهای ناشی از موشک در پارک های ملی را دیدیم. حداقل میخواهیم اینجا را پاکیزه نگه داریم.
قرچک؛ سنتی که با ترس خاموش نمیشود
قرچک که در هفتههای اخیر چند بار هدف حملات موشکی قرار گرفته، امروز حالوهوایی متفاوت داشت. بوستانها پر از کودکانی بود که بادبادکهای رنگی در دست داشتند و خانوادهها در کنار هم لحظاتی آرام را سپری میکردند.
سعید مرادی در حالی که به پسر هشتسالهاش گره زدن سبزه را آموزش میداد، گفت: در این جنگ دو همسایهام را از دست دادهام. آمدن به طبیعت برای من نوعی تسلیم نشدن است. وقتی خانوادهها با وجود ترس از حملات هوایی به دل طبیعت می آیند یعنی فرهنگ ایرانی ریشهای عمیقتر از بمب دارد.
زینب احمدی، معلم ابتدایی نیز گفت: به دانشآموزانم گفته بودم سیزدهبدر روز شادی و همبستگی است. با اینکه خودم میترسم، اما آمدم تا بچهها ببینند در سختترین روزها هم میتوان امیدوار بود.
پاکدشت؛ شهر گلها در انتظار صلح
در پاکدشت، شهری که به گل و گیاه شهرت دارد، حاشیه روستاها از صبح مملو از خودروهای خانوادهها بود.
مرضیه سادات که در کنار فرزندانش مشغول آماده کردن غذا بود، گفت: همسرم در منطقه عملیاتی است و نمیدانم کجاست. به من گفت بچهها را به طبیعت ببر و روز را خوش بگذرانید. فقط آرزو میکنم این روز طبیعت، روز صلح برای ایران باشد.
در همان نزدیکی، گروهی از دانشجویان دانشگاه آزاد پاکدشت با شعار «طبیعت_مقاوم» برای شبکههای اجتماعی ویدئو ضبط میکردند.
نوید کریمی، دانشجو، گفت: میخواهیم نشان دهیم حتی در جنگ هم برای آینده برنامه داریم. درخت میکاریم، زباله جمع میکنیم و با هم میخندیم؛ این پاسخ ما به جنگ است.
ری؛ دعا برای پایان جنگ
در شهر تاریخی ری نیز بسیاری از خانوادهها پس از زیارت حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) به طبیعت اطراف شهر رفتند.
احمد طهماسبی که همراه نوههایش نشسته بود، گفت: جنگ هشتساله را دیدهام و حالا این جنگ را هم میبینم. آن زمان هم مردم در سیزدهبدر به طبیعت میرفتند. این رسم ایرانی از بین نمیرود. امروز در حرم دعا کردم این جنگ زودتر تمام شود.
زهرا کاظمی، مادر دو کودک، نیز گفت: واقعیت این است که میترسیم، مخصوصاً برای بچهها. اما نمیخواهیم آنها در ترس بزرگ شوند. آمدیم تا یاد بگیرند حتی در سختترین شرایط هم میشود امیدوار بود.
تحلیل کارشناس؛ آیینهای جمعی در برابر فشار روانی جنگ
یک استاد جامعهشناسی فرهنگی دانشگاه در گفتوگو با ایسنا گفت: حضور مردم در طبیعت در چنین شرایطی صرفاً تفریح نیست؛ بلکه نوعی بازسازی سرمایه اجتماعی و تقویت همبستگی ملی است. جنگهای مدرن تنها نبرد نظامی نیستند، بلکه جنگ روانی نیز هستند. برگزاری آیینهایی مانند سیزدهبهدر در چنین فضایی نوعی مقاومت فرهنگی محسوب میشود.
پایان پیام؛ امید در دل سبزهها
سیزدهبهدر ۱۴۰۵ در حالی به پایان رسید که بسیاری از خانوادههای پیشوا، ورامین، قرچک، پاکدشت و ری سبزههای خود را به آب سپردند و آرزو کردند: پایان جنگ، بازگشت آرامش و صلحی پایدار برای ایران باشد و در میان همه نگرانیها، یک نکته روشن بود؛ مردم این سرزمین حتی زیر سایه جنگ نیز آیین دوستی با طبیعت و امید به فردا را رها نکردند.
انتهای پیام
