رحمان ذبیحی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد ایران سرزمینی است، که از هزاره های دور محل زندگی اقوام مختلف و جایگاه تمدن‌های گوناگون بوده است. حوزهٔ تمدنی ایران در دوره‌های مختلف تاریخ بسیار وسیع بوده و از آسیای صغیر و عراق امروز تا هند و چین و آسیای میانه را در بر می گرفته است. این تمدن، گاه تا مدیترانه و مصر کنونی و کنارهٔ دریای سیاه هم گسترش داشته، چنانکه آثار و شواهد آن از سنگ و گل نوشته‌ها تا معماری و نسخه‌های خطی و متون منظوم و منثور به زبان فارسی بسیار فراوان و غیر قابل انکار است. در بسیاری از متون کهن نیز حدود ایران از رود دجله تا جیحون دانسته شده است.

وی خاطرنشان کرد: ورود اسلام به ایران و پیوند سابقهٔ تمدن ایرانی با تعالیم و آموزه های اسلامی بر عظمت و شکوه ایران افزود و ایرانیان سهم عمده ای در ایجاد و گسترش تمدن اسلامی بر عهده داشتند.

عضو هیئت علمی و استاد رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ایلام بیان کرد: واژهٔ ایران برآمده از واژهٔ آریا است که صورت‌های گوناگونی از آن در زبان‌های پارسی باستان، اوستایی و سنسکریت به کار رفته و در این متون معنی آن نژاده و آزاده است. این امر نشان می‌دهد که اصالت و آزادگی از دیرباز برای ایرانیان  بسیار مهم بوده است.

وی یادآور شد: نکتهٔ مهم دیگر این است که واژهٔ ایران علاوه بر معنای جغرافیایی که بر پهنهٔ وسیعی از غرب آسیا اطلاق شده معنی دیگری هم داشته که در چند شاهد به آن اشاره شده است؛ از این لحاظ واژهٔ ایران، به مردم و نه جغرافیا اطلاق شده به معنی آزادگان و کسانی که هرگز بنده و بردهٔ دیگری نخواهند شد. این تعبیر را به بنوالاحرار ترجمه کرده‌اند یعنی آزاده زادگان.

ذبیحی ادامه داد: این نگرش و احساس عمیق آزادگی و پیوند ژرف میان انسان ایرانی و سرزمین و آب و خاک خود، از عوامل اصلی پایایی ملت و سرزمین در طی قرنها و هزاره ها بوده است. کمتر ملتی در جهان صاحب چنین تاریخ و تمدن دیرپایی است.

عضو هیئت علمی رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ایلام اضافه کرد: فرق است میان ایران چند هزار ساله و اغلب کشورهای دیگر که تاریخ بسیاری از آن‌ها به سیصد و دویست و حتی صد سال هم نمی‌رسد.

انتهای پیام