یاد میکنیم از دخترانی که فرصت نکردند بزرگ شوند و آرزوهایشان را لمس کنند. همانهایی که بازیهای کودکانهشان نیمهتمام ماند و کیف و کتاب مدرسهشان در هیاهوی حادثه جا ماند. آنها با همان سن کم، بخشی از تاریخ مظلومیت و مقاومت ما شدند. دخترانی که خون پاکشان ثابت کرد دشمن حتی از لبخندهای معصومانه و حضور نجیبانه آنها هم هراس دارد. آنها شهید شدند تا امروز امنیت، میراث دیگر دختران این خاک باشد.
در کنار آنها، دخترانی زندگی میکنند که قهرمانان صبوری هستند. دخترانی که به جای آغوش گرم پدر، با قاب عکس روی دیوار و خاطراتی پراکنده بزرگ میشوند. روز دختر برای این فرزندان، تکرار یک افتخار همراه با دلتنگی است.
دختران شهدا یاد گرفتهاند که چطور بدون تکیهگاه فیزیکی پدر، محکم بایستند و جای خالی او را با عزت و وقار پر کنند. دختر شهید بودن، یعنی وارث یک مسئولیت بزرگ بودن، یعنی ادامه دادن راه مردی که برای امنیت یک ملت، از تماشای قد کشیدن پارهی تن خود گذشت.
دختران تبریز و میناب و سایر شهرهای ایران، داغی همیشگی بر دل ما گذاشتند، نه فقط به خاطر رفتنشان، بلکه برای آن همه آرزوی نابی که لابلای آوارهای جنگ ناتمام ماند انگار با همان سن کم خواب بدخواهان را پریشان کرده بودند.
آذربایجان شرقی با ۱۵ شهید دانش آموز جزو استانهایی است که آمار شهدای دانشآموز در آن بالا است و از این ۱۵ نفر، شش شهید، دختر هستند، همگی کودک و اگر بخواهیم با زبان مدرسه حرف بزنیم، نوآموز و دانشآموز مقطع ابتدایی. نیکان، دنیا، زهرا، مهیا، فاطمه و پانیذ. این اسامی غایبین روز دختر ۱۴۰۵ هستند.
دختران سرزمین ما، چه آنها که آسمانی شدند و چه آنها که امروز پرچمدار راه پدرانشان هستند، ستارههای واقعی ما هستند. آنها نشان دادند که نجابت و قدرت میتواند در وجود یک دختر جمع شود.
روز دختر بر تمام این دختران مبارک، آنهایی که به ما یاد دادند میتوان با قلبی پر از دلتنگی، با صلابت ایستاد و به دنیا ثابت کرد که علم حق و حقیقت، هرگز بر زمین نمیماند.
انتهای پیام
