به گزارش ایسنا، این گزارش توضیح میدهد که از زمان آغاز تجاوز اشغالگران به نوار غزه در اکتبر ۲۰۲۳، الگوی رو به رشدی از فیلمبرداری از حملات به فلسطینیها، از دستگیری و شکنجه گرفته تا قتل، مستند شده است.
این صحنهها سپس در پلتفرمهای رسانههای اجتماعی به عنوان منابع غرور، انتشار و به اشتراک گذاشته میشوند و بدن فلسطینیها را به یک شیء بصری تبدیل میکنند که برای تحقیر و کنترل، چه در داخل و چه در خارج از اسرائیل مورد استفاده قرار میگیرد.
این گزارش با عنوان «از تصویر تا بدن؛ خشونت بصری به عنوان ابزاری برای تحقیر و کنترل جوانان فلسطینی» نشان میدهد که این شیوهها در یک چارچوب ساختاری گستردهتر قرار میگیرند، جایی که تصویر دیگر صرفاً بازتاب خشونت نیست، بلکه ابزاری مستقیم برای تولید آن است.
این گزارش خاطرنشان کرد که این ویدیوها برای مستندسازی یا اهداف پاسخگویی منتشر نمیشوند، بلکه به عنوان «غنائم جنگی دیجیتال» نمایش داده میشوند، که برای فخرفروشی و تحقیر و ایجاد تعامل از سوی کاربران اسرائیلی استفاده میشوند و در نتیجه عادیسازی خشونت به عنوان نوعی «نمایش» را تقویت میکنند.
این مرکز مجموعهای از تجاوزهای فیلمبرداری شده، از جمله فیلمبرداری از اسیران فلسطینی برهنه یا مورد بازرسیهای تحقیرآمیز قرار گرفته، و همچنین مستندسازی تجاوزهای جنسی در داخل زندانها و بازداشتگاهها را مستند کرده است. در یکی از شهادتهای جمعآوری شده توسط مرکز حقوق بشر فلسطین، یک زن فلسطینی طی دو روز بارها مورد تجاوز قرار گرفت، در حالی که سایر سربازان از این جنایت فیلمبرداری کرده و تهدید به انتشار آن در پلتفرمهای رسانههای اجتماعی کردند. سازمان ملل متحد نیز موارد مشابهی را مستند کرده است که نشان دهنده استفاده از تصاویر به عنوان ابزاری برای ارعاب جمعی است که فراتر از قربانی فردی به کل جامعه گسترش مییابد.
این گزارش در تحلیل خود از بُعد بصری، اشاره کرد که تصویرسازی از فلسطینیها محدود به مستندسازی تخلفات نیست، بلکه بدن را در یک سیستم سلطه تغییر شکل میدهد. تصاویر و ویدیوها اسیران چشمبند زده و دستبند زده را نشان میدهند که مجبور به خم شدن، زانو زدن یا دراز کشیدن در موقعیتهایی هستند که چیزی را ایجاد میکنند که آن را «بدن مطیع» مینامند - بدنی بدون هویت یا صدا، که به یک شیء بصری تحت نظارت تقلیل یافته است.
این گزارش همچنین مواردی را مستند کرده است که در آن اسیران مجبور به تکرار عباراتی مانند «من عاشق اسرائیل هستم» یا «آنچه از من خواسته میشود را انجام خواهم داد» شدهاند، یا در صحنههایی که تحقیر را به سرگرمی تبدیل میکنند، تحت فشار در مقابل دوربین در حال رقص ظاهر شدهاند.
این گزارش خاطرنشان کرد که این الگوی خشونت به تحقیر نمادین متوقف نمیشود، بلکه به مستندسازی کنترل کامل بر بدن، حتی تا لحظه قتل، گسترش مییابد.
این گزارش به نمونههایی از ویدیوهای منتشر شده توسط سربازان اشاره کرد که بمباران فلسطینیها را هنگام فرار نشان میدهد، یا هدف قرار دادن مرد جوانی که کیسه آرد را در راه بازگشت از یک مرکز توزیع کمک حمل میکند - صحنههایی که ادعای کنترل مطلق بر زندگی و مرگ را، چه از نظر میدانی و چه از نظر بصری، منعکس میکند.
این گزارش اشاره کرد که این الگو در زندانها و بازداشتگاهها تشدید میشود، جایی که ویدیوها نشان میدهند سربازان هنگام فیلمبرداری از اسرا به آنها حمله فیزیکی میکنند یا آنها را مجبور میکنند برهنه و در موقعیتهای تحقیرآمیز بسته بمانند.
این گزارش در حالی است که اخیرا جمعی از سربازهای اسرائیلی که از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ در جنگ علیه غزه شرکت داشتند، با نامهای مستعار در گفتوگو با روزنامه عبری «هاآرتص» اظهارات تکاندهندهای درباره جنایاتی که خودشان یا دیگر سربازها در این منطقه محاصره شده مرتکب شدند، از جمله کشتار غیرنظامیان، ادرار کردن روی اسرای فلسطینی، سرقت داراییها و تخریب خانههای آنها ارائه دادند.
یکی از این سربازها به نام «یووال» ۳۴ ساله که بزرگشده شهر اشغالی تلآویو است و در یکی از شرکتهای بزرگ فناوری به عنوان برنامهنویس کامپیوتر کار میکند، درباره تجربه خود در جنگ گفت: در جهنم بودم اما از آن آگاه نبودم، دسامبر ۲۰۲۳ در شهر خانیونس در جنوب نوار غزه خدمت میکردم، حملات هوایی ادامه داشتند و بمبهایی به وزن یک تن در نزدیکی من اصابت میکردند و قلبم از جا کنده میشد.
یووال با اشاره به حرکت یگان آنها به سمت غرب و مرکز شهر خانیونس در یک درگیری بسیار شدید گفت: هیچ بخشش و کفارهای برای کاری که انجام دادیم، وجود ندارد.
این سرباز ارتش رژیم صهیونیستی در ادامه گفت: یگان ما در نزدیکی جاده صلاحالدین از طریق پهپاد چند فرد مشکوک را شناسایی کرده و به آنها حمله کرد، من داشتم مثل دیوانهها به سمت آنها شلیک میکردم درست مثل کاری که در زمان تمرینات انجام میدادم، اما زمانی که رسیدم متوجه شدم آنها نظامی نبودند بلکه یک پیرمرد و سه توجوان بودند که هیچ یک از آنها اسلحه نداشتند اما به شدت تیرباران شده بودند، هیچ کسی یک کلمه هم نگفت تا اینکه فرمانده گردان آمد و یکی از سربازها به این اجساد آب دهان انداخت و به آنها اهانت کرد، من شوکه شدم اما حرفی نزدم چون ترسیده بودم، تقریبا سه ما بعد از خدمت مرخص شدم، برای من جشن گرفتند و من را قهرمان خواندند اما من احساس میکردم که یک هیولا هستم.
یک سرباز زن ارتش رژیم صهیونیستی به نام «مایا» ساکن شهر اشغالی تلآویو که دانشجوی فلسفه است، درباره تجربه حضور خود در نوار غزه به عنوان افسر نیروی انسانی یکی از گردانهای زرهی ذخیره گفت: در جنگ شاهد کشتار انسانهای بیگناه بودم، اگر اینها را در روزنامه میخواندم، فریاد میزدم اما در واقعیت این اتفاقات به شکلی کاملا عادی اتفاق افتاد.
مایا درباره حادثهای که در یک پایگاه نظامی در جنوب غزه اتفاق افتاد، گفت: سربازها پنج فلسطینی را در حال عبور از یک محور نظامی ممنوعه به سمت شمال رصد کردند، وحشت حاکم شده بود، با اینکه ما هنوز مطمئن نبودیم آنها مسلح هستند یا نه، فرمانده گردان دستور تیراندازی داد و تانک ما شروع به شلیک کرد و چهار تن از آنها کشته شدند و در ادامه آنها به وسیله یک بولدوزر نظامی دفن شدند، زمانی از آنها پرسیدم چرا با بولدوزر دفنشان میکنید، گفتند برای اینکه سگها آنها را نخورند و بیماری شیوع پیدا نکند.
او افزود: نفر پنجمی که مانده بود، بازداشت شد اما یکی از سربازها با او رفتار اهانتآمیزی کرد و بعد از آنکه مطمئن شد او غیرنظامی است، آزادش کرد، این اتفاقاتی که شاهدشان بودم، در ذهنم باقی ماند، من آن لحظه احساس درماندگی و تضاد میکردم چرا من بدون اینکه کاری کنم، فقط آنها ایستادم و الآن تظاهر به اخلاقمداری میکنم؟ من از آن روز دیگر نتوانستم بخوابم من تنها سرباز زن در آن عملیات بودم.
سرباز اسرائیلی دیگری به نام «یهودا» نیز اعتراف کرد که یکی از افسران یگان آنها به یک فلسطینی بدون سلاح که دستهای خود را بالا برده بود، بدون اینکه او را بازجویی کند، شلیک کرد.
یهودا درباره این اقدام گفت که یکی از افسران ارتش رژیم صهیونیستی آن را آدمکشی دانست اما هیچ بازجویی و تحقیقاتی در این زمینه انجام نشد و آن افسر قاتل هنوز در ارتش حضور دارد.
روزنامه هاآرتص در ادامه نوشت، یکی از تکتیراندازهای ارتش (رژیم صهیونیستی) به سمت فلسطینیهایی که از خطوط نظامی عبور کرده و درخواست کمک داشتند، شلیک کرد.
هاآرتص به نقل از این نظامی صهیونیست نوشت: «زمانی که از دوربین به آنها نگاه کردم، شبیه به یک بازی به نظر میرسید اما حالا چهرههای آنها از ذهنم پاک نمیشوند، بعد از اتمام دوره ماموریتم در ارتش، دچار مشکلات شدید روحی و روانی شدم، دچار شبادراری شدم، یک ماه بیمارستان بودم، آنجا تلاش کردند من را متقاعد کنند این اتفاقات را بپذیرم اما گفتن این حرف برای آنها راحت بود، آنها نمیدانند هر بار که چشمان خود را میبندند، به پیشانی یک نفر شلیک میشود.
همچنین سربازانی که در غزه حضور داشتند، از مشکلات روحی گفتند که بعد از سوءاستفاده از فلسطینیها به عنوان سپر انسانی و یا غارت و تخریب اموال آنها دچار شدند.
همچنین درباره غارت و تخریب خانههای فلسطینیها توسط برخی از سربازهای ارتش رژیم صهیونیستی، یکی از آنها با اشاره به سرقت وسایل شخصی و اموال آنها گفت: سربازهایی را دیدم که همه چیز را سرقت میکردند، احساس انزجار کردم اما حرفی نزدم.
او افزود: سربازها از ویران کردن خانههای فلسطینیها لذت میبردند و وسایل برقی، گردنبندهای طلا، پول و هر چیزی را میدزدیدند، چیزی که به شدت من را آزار میداد، این بود که آنها عکسهای فلسطینیها را آتش میزدند یا روی آنها ادرار میکردند، فایده این کارها چیست؟
در یکی دیگر از اعترافهای تکاندهنده سربازان ارتش رژیم صهیونیستی، یکی از آنها به نام «ایتان» از شکنجه فلسطینیهای بازداشت شده و نقض جدی حقوق آنها سخن گفت و تاکید کرد: آنچه اتفاق افتاد، تمامی باورها و تفکرات من درباره ارتش و خودم را از بین برد.
ارزیابیها نشان میدهد جنگ علیه غزه به شهادت بیش از ۷۲ هزار فلسطینی و زخمی شدن بیش از ۱۷۲ هزار تن دیگر که بیشتر آنها زن و کودک بودند و نیز تخریب گسترده تا حدود ۹۰ درصدی زیرساختهای نوار غزه منجر شد.
با اینکه از ۱۰ اکتبر گذشته آتشبس برقرار شده اما پیامدهای این جنگ و محاصره در کنار وضعیت انسانی فاجعهبار ۲.۴ میلیون فلسطینی در غزه که بیش از ۱.۵ میلیون آنها آواره هستند، ادامه دارد.
انتهای پیام
