به گزارش ایسنا، کود اوره به‌عنوان یکی از پرمصرف‌ترین نهاده‌های کشاورزی، نقش کلیدی در تأمین نیتروژن مورد نیاز گیاهان ایفا می‌کند. با این حال، حلالیت بسیار بالای این ماده باعث می‌شود پس از مصرف به‌سرعت در آب حل شده و پیش از آنکه فرصت جذب کامل توسط گیاه فراهم شود، بخش قابل‌توجهی از آن از طریق شستشو، تبخیر یا فرآیندهای زیستی از دست برود. این اتلاف نه‌تنها بهره‌وری را کاهش می‌دهد، بلکه به آلودگی منابع آب و خاک نیز دامن می‌زند.

در پاسخ به این چالش، پژوهشگران با توسعه کود اوره آهسته‌رهش گوگردی، رویکردی متفاوت را دنبال کرده‌اند. در این محصول، گرانول‌های اوره با یک پوشش پلیمری زیست‌تخریب‌پذیر احاطه شده‌اند که سرعت انحلال و آزادسازی نیتروژن را کنترل می‌کند. این پوشش باعث می‌شود فرآیند آزادسازی نیتروژن تا حدود ۴۰ روز به‌صورت تدریجی ادامه داشته باشد؛ موضوعی که به گیاه امکان دسترسی پایدار و مداوم به این عنصر حیاتی را می‌دهد.

نتیجه این تغییر ظاهراً ساده اما از نظر فنی مهم، کاهش قابل‌توجه مصرف کود است. بر اساس داده‌های ارائه‌شده، استفاده از این نوع کود می‌تواند میزان مصرف را تا یک‌سوم حالت معمول کاهش دهد، بدون آنکه افتی در عملکرد محصول ایجاد شود. به‌عنوان نمونه، در شرایطی که در روش‌های رایج حدود ۲۰۰ کیلوگرم اوره در هر هکتار مصرف می‌شود، این مقدار با استفاده از کود آهسته‌رهش به حدود ۷۰ کیلوگرم کاهش می‌یابد، در حالی که بازدهی حفظ می‌شود.

علاوه بر کاهش مصرف، این فناوری مزایای دیگری نیز به همراه دارد؛ از جمله جلوگیری از پدیده گیاه‌سوزی، بهبود تنظیم pH خاک، افزایش جذب عناصر غذایی و کاهش اتلاف نیتروژن در اثر عوامل محیطی. همچنین استفاده از پوشش‌های زیست‌تخریب‌پذیر، اثرات منفی زیست‌محیطی را به حداقل رسانده و این محصول را در دسته کودهای دوستدار محیط‌زیست قرار می‌دهد.

اهمیت این دستاورد زمانی بیشتر مشخص می‌شود که بدانیم مصرف سالانه اوره در کشور حدود ۲ میلیون تن برآورد می‌شود. در صورت جایگزینی گسترده این محصول با نمونه‌های آهسته‌رهش، می‌توان همین نیاز را با حدود ۷۰۰ هزار تن تأمین کرد؛ یعنی کاهش قابل‌توجه در مصرف منابع، هزینه‌های تولید و فشار بر زنجیره تأمین.

در کنار کاربردهای زراعی، توسعه فناوری اوره آهسته‌رهش به حوزه دامپروری نیز وارد شده است. محصولی به‌عنوان مکمل خوراک دام، با هدف جایگزینی منابع پروتئینی پرهزینه مانند کنجاله سویا معرفی شده است. تأمین پروتئین همواره یکی از چالش‌های اصلی در تغذیه دام بوده و وابستگی به واردات سویا، این چالش را در سال‌های اخیر تشدید کرده است.

در این محصول، همان مفهوم آزادسازی کنترل‌شده نیتروژن به کار گرفته شده، اما این‌بار در محیط شکمبه دام. برخلاف اوره معمولی که به‌سرعت تجزیه شده و طی چند دقیقه به آمونیاک تبدیل می‌شود، این محصول به‌مدت حدود ۸ ساعت به‌صورت تدریجی آزاد می‌شود. این آزادسازی آهسته باعث می‌شود میکروارگانیسم‌های شکمبه فرصت کافی برای تبدیل نیتروژن به پروتئین میکروبی داشته باشند و در نتیجه کارایی مصرف نیتروژن افزایش یابد.

به نقل از ستاد نانو، از نظر اقتصادی نیز این محصول مزیت قابل‌توجهی دارد. مصرف آن نسبت به کنجاله سویا تا یک‌پنجم کاهش می‌یابد، در حالی که سطح تأمین پروتئین مشابهی ارائه می‌دهد. این موضوع، در کنار قیمت پایین‌تر و دسترسی آسان‌تر می‌تواند وابستگی به واردات نهاده‌های دامی را کاهش داده و پایداری بیشتری در تأمین خوراک دام ایجاد کند.

ترکیب این دو کاربرد در کشاورزی و دامپروری نشان می‌دهد که فناوری‌های مبتنی بر کنترل رهایش مواد می‌توانند نقش مهمی در افزایش بهره‌وری و کاهش هزینه‌ها در زنجیره تولید غذا ایفا کنند. مسیری که اگر جدی گرفته شود، شاید بالاخره بتواند کمی از این آشفتگی همیشگی در مصرف منابع را جمع‌وجور کند.

انتهای پیام