به گزارش ایسنا، در ابتدای این نامه که خطاب به حسین سیمایی صراف وزیر علوم، تحقیقات و فناوری و محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی نوشته شده، آمده است: «این نامه را در شصت و دومین روز از قطعی بیسابقه اینترنت بینالملل، و البته با فاصله زمانی کوتاه پس از قطعی ۲۲ روزه اینترنت در دی و بهمن سال گذشته مینویسیم؛ در شرایطی که قطعی اینترنت به نمکی بر زخم جنگ بدل شده است و حتی انتشار چنین نامهای در فضاهای مجازی، با دشواری و تلاش بسیار صورت میگیرد.»
در ادامه نامه با یادآوری گسترش کسبوکارهای مجازی در سالهای اخیر برای تأمین معیشت از سوی بخشی از جامعه، تصریح شده است، چند سالی بود که گسترش کسبوکارهای مجازی، تلاشی بر بقای جامعه در شرایط اسفبار اقتصادی بود، آموزش مجازی امکانی برای کاهش آسیبهای تعطیلی متعدد مدارس و دانشگاهها به دلایل سیاسی، آلودگی هوا، ناترازی انرژی و... قلمداد میشد و گردش اطلاعات، در راستای تقویت حق آگاهی و انتخاب محتوا به دست مخاطب پیش میرفت؛ امکاناتی که با قطعی پیدرپی اینترنت به محاق رفت تا امروز به نقطهای برسیم که جامعه هم از جنگ خارجی آسیب ببیند و هم از سیاستگذاری داخلی.
در بخش دیگری از این نامه ابراز عقیده شده است: امروز با اعلان دسترسی اقشار خاص اعم از خبرنگاران، اساتید و دانشجویان دانشگاه، تجار و پزشکان به اینترنت، علنا طرح اینترنت طبقاتی اجرا میشود؛ طرحی که علیرغم نامگذاری ذیل عنوان "اینترنتپرو"، نه پیشرفتی برای جامعه است و نه شکلی ارتقایافته از دسترسی محدود قبلی به اینترنت! شرایط به نحوی پیش میرود که گویی هیچگاه قرار نیست به همان وضع سابق اینترنت، که آن هم سرشار از محدودیت و فیلترینگ برای کاربران و سود بسیار برای کاسبان فیلترینگ بود، برگردیم.
در ادامه نامه با اشاره به انتشار اخباری از نارضایتی دولت نسبت به اجرای طرح اینترنت پرو، تصریح شده است: اخبار متعدد مبنی بر عدم رضایت دولت در اجرای این طرح، تصویب ذیل اختیار شوراهای موازی و سوء استفاده اپراتورها در جهت تامین منافع مالی، این سوال را در اذهان پدید میآورد که اگر حقیقتا هیئت دولت، و علیالخصوص وزیران علوم و بهداشت با اجرای این دست طرحها مخالفند، چرا در اعطای اینترنت سفید به اساتید و سپس طرحهای خاص بهرهمندی دانشجویان، اعم از VPN مخصوص دانشگاه، سایتهای دسترسی بینالمللی و اینترنتپرو پیشرو بودند؟ خون ما از هموطنانمان رنگینتر بوده یا مقاله نوشتنمان از نانِ شب مردم واجبتر؟ و اگر ادعا میشود که این دست اقدامات در جهت کاهش آسیبهای قطعی اینترنت انجام میشوند، باید گفت از چاله به چاه پریدن، راه حل مساله نیست. اگر دغدغه حل مشکل وجود دارد باید فشار در جهت تامین دسترسی تمام شهروندان به اینترنت باشد که هر کدام در تامین بخشی از نیازهای زندگی خود هستند، مسلما هیچ یک از نیازها، بر دیگری اولویت و برتری دارد.
نویسندگان این بیانیه در بخش پایانی تاکید کرده اند: تا زمانیکه دولت به وظیفه قانونی خود، "رفع تبعیضات ناروا و ایجاد امکانات عادلانه برای همه" که در اصل سوم قانون اساسی مورد تاکید واقع شده، در زمینه دسترسی تمامی شهروندان به اینترنت عمل نکند، از استفاده از طرحهای خاص اینترنت خودداری خواهند کرد.
در پایان این نامه اسامی تشکلهای زیر دیده میشود:
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدههای دندانپزشکی، پزشکی، فنی، داروسازی، علوم، کشاورزی و منابعطبیعی، علوم اجتماعی، جغرافیا، پیراپزشکی، زبانها و ادبیات خارجی و حقوق و علوم سیاسی دانشگاههای تهران و علوم پزشکی تهران
انتهای پیام
