شهری که نفس در سینه حبس کرده بود، با اشک و افتخار، مردانی را بدرقه کرد که بی‌صدا آمدند و پرآوازه رفتند تا زندگی در این سرزمین ادامه یابد.

زنجان روز یکشنبه ۱۳ اردیبهشت حال و هوای دیگری داشت؛ شهری که در سکوتی سنگین، روایتگر وداعی باشکوه با ۱۴ قهرمان بی‌ادعا بود. آنان که آمدند، بی‌صدا و رفتند، پرآوازه؛ مردانی که مرگ را به عقب راندند تا زندگی در این سرزمین ادامه یابد. امروز خیابان‌ها پر بود از مردمی که با چشمانی اشکبار اما سرافراز، برای بدرقه فرزندان این خاک آمده بودند.

مزار شهدای زنجان، امروز بوی آسمان گرفته بود. مزارها آماده بودند تا ۱۴ ستاره گردان‌های تخریب را در آغوش بکشند؛ شهدایی که در راه خنثی‌سازی مهمات برجای‌مانده از جنگ تحمیلی، جان خود را فدا کردند تا خطر از مردم دور شود. شهر ایستاده بود؛ با اشکِ وداع و افتخارِ داشتن چنین مردانی که امنیت را به بهای جان خود مهیا کردند.

این مراسم فقط یک تشییع نبود؛ تجلی عشق مردمی بود که قدر ایثار را می‌دانند. زنجان امروز فقط یک شهر نبود؛ دریایی از دل‌هایی بود که برای این شهدا می‌تپید. گل‌هایی که در مسیر پاشیده می‌شد، نه برای زینت، که برای بوسه‌زدن بر راهی بود که این قهرمانان از آن عبور می‌کردند.

در مسیر مراسم تشییع با مردمی همقدم می‌شوم که همواره پای انقلاب ایستاده‌اند؛ یکی از شهروندان که در مراسم حضور داشت، با صدایی بغض‌آلود، گفت: این‌ها رفتند تا ما با خیال راحت زندگی کنیم. ما همیشه مدیون‌شان هستیم و این کمترین کاری بود که می‌توانستیم انجام دهیم، اینکه بیاییم و بدرقه‌شان کنیم.

مادر جوانی که کودک خود را در آغوش داشت، می‌گفت: دوست داشتم فرزندم از همین کودکی بداند امنیتی که داریم، ساده به دست نیامده است. این شهدا قهرمانان واقعی‌اند.

پیرمردی که عصا به دست در کنار خیابان ایستاده بود، آرام می‌گفت: زمان جنگ هم چنین صحنه‌هایی را دیده بودم، اما این غم، دردش تازه است. اینها ادامه همان راهند؛ راهی که هیچ‌وقت تمام نمی‌شود.

یکی از جوانان حاضر در این مراسم هم تأکید داشت: آمدیم که بگوییم هنوز هم قدردانیم؛ این حضور مردم، یعنی شهدا زنده‌اند و در دل‌ها جا دارند.

مراسم تشییع ۱۴ شهید گردان تخریب در زنجان، جلوه‌ای ماندگار از همبستگی و قدرشناسی مردم بود؛ مردمی که نشان دادند ایثار و فداکاری هرگز فراموش نمی‌شود. این حضور گسترده، پیام روشنی داشت، امنیت امروز، ثمره ازخودگذشتگی مردانی است که بی‌هیاهو جان خود را تقدیم کردند.

این شهدا با فداکاری در مسیر خنثی‌سازی مهمات برجای‌مانده از جنگ رمضان، بار دیگر مفهوم واقعی خدمت را معنا کردند. آنان نه در میدان نبرد، بلکه در دل خطرهای خاموش جان دادند تا زندگی برای دیگران جریان داشته باشد و همین عظمت کارشان را دوچندان می‌کند.

زنجان امروز با چشمانی اشکبار اما سرافراز، این قهرمانان را بدرقه کرد و این بدرقه، نه پایان، که آغاز روایت جاودانه‌ای از عشق، ایثار و مسئولیت بود. نام این ۱۴ شهید، همچون ستارگانی در آسمان این سرزمین خواهد درخشید و راهشان، الهام‌بخش نسل‌های آینده خواهد بود.

انتهای پیام