ساعت‌ها بعد، درست در اوج خفقان ناشی از گردوغباری که شعله‌های چراغ‌های مغازه‌ها را هم محو می‌کرد، زمینِ گِل‌گرفته میدان اصلی شهر ناگهان لرزید؛ نه از زلزله، که از گام‌های استوار هزاران نفری که از کوچه‌های غبارآلود بیرون زدند. خبری از فراخوان رسمی نبود؛ این «موج» خودجوش، خشمگین و یکدل بود.

در قابی سینمایی و وصف‌ناپذیر، نسل امروز پیشوا در کنار پیرمردانی ایستاده بود که ردِ پای قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ را با خود حمل می‌کنند. یکی از همین پیشکسوتان که غبار، صورت چروکیده‌اش را به ماسکی از خاک تبدیل کرده بود، به ایسنا گفت: ما در سال ۴۲ زیر گلوله نلرزیدیم. امروز هم زیر این طوفان خاک نمی‌لرزیم. این خاک، برای ما غنیمت است.

اما راز این خروش چه بود؟ هر یک از حاضران، پاسخ روشنی داشتند: «تجاوز ترکیبی و آشکار آمریکا و رژیم صهیونیستی». اما آنچه این گردهمایی شبانه را از بسیاری تجمعات مشابه تاریخی‌تر کرد، صدای واحد و مطالبه صریحی بود که بر زوزه و خشم طوفان چربید: «انتقام، انتقام، با فرمان خامنه‌ای». شاهدان عینی می‌گویند این هارمونی از فریاد، بی‌سابقه بود؛ گویی تمام خشم فروخورده یک ملت، در یک شب گردوغباری، همصدا شده است.

در میان لایه‌های ضخیم غبار، تصاویر شهید آیت‌الله خامنه ای بر فراز دست‌هایی جوان دیده می‌شد که مشت‌هایشان را چونان الماس به آسمان گره زده بودند. چشم‌هایی می‌گریست و همزمان، از شدت غیرت می‌سوخت. در آن شب، شعار «مرگ بر آمریکا» تنها یک عبارت نبود؛ نفسِ باقیمانده در سینه‌هایی بود که خاک، نفس‌شان را بریده بود.

اوج این بیعت میدانی، لحظه‌ای بود که جمعیت یکصدا با حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای(مدظله‌العالی) تجدید میثاق کردند. شعار «یا خامنه‌ای، گوش به فرمانیم» چنان با صلابت و اشک و غبار گره خورد که برخی از معتمدان محلی را به یاد بیعت‌های تاریخی پس از پیروزی انقلاب انداخت. یکی از ریش‌سفیدان منطقه در گفت‌وگو با ایسنا تصریح کرد: این صحنه یعنی مردم ایران، حتی زیر تگرگ بلا و غبار خفقان، از رهبرشان جدا نمی‌شوند.

این تجمع پرشور که بیش از دو ساعت و نیم به طول انجامید، با قرائت قطعنامه‌ای سه‌ماده‌ای پایان یافت. در این قطعنامه، ضمن محکومیت شدید جنایات اخیر دشمن، از نیروهای مسلح خواسته شد؛ پاسخی کوبنده، غافلگیرکننده و تاریخی به جنایتکاران بدهند. 

سپیده‌دم چهارشنبه که طوفان تا حدی فروکش کرد، آنچه در خیابان‌های پیشوا باقی مانده بود، فقط لایه‌ای ضخیم از خاک نبود؛ ردِ پای هزاران نفر بود که ثابت کردند «انتقام» در این دیار، یک شعار زودگذر نیست؛ یک عزم ملی است.

انتهای پیام