به گزارش ایسنا، برای بسیاری از مردم، خبر شیوع یک ویروس در یک کشتی تفریحی، بلافاصله خاطرات شیوع کووید-۱۹ را در زمان پهلوگیری کشتی روبی پرنسس در سیدنی در مارس ۲۰۲۰ زنده کرد. از بین مسافران و خدمه‌ای که از آن کشتی پیاده شدند، ۵۷۵ نفر مبتلا به کووید-۱۹ بودند و پس از آن این ویروس در جامعه استرالیا پخش شد.

بنابراین قابل درک است که مردم نگران باشند که مسافران کشتی «ام‌وی هوندیوس»(MV Hondius) پس از قرار گرفتن احتمالی در معرض ویروس آندس(Andes) که یک هانتاویروس منتقله از جوندگان است، باید قرنطینه شوند.

با این حال، مقایسه هانتاویروس با کووید نتایج جالبی را عیان می‌کند. ویروس آندس جدی است و مقامات حق دارند با احتیاط واکنش نشان دهند، اما کارشناسان، از جمله کارشناسان سازمان بهداشت جهانی خاطرنشان می‌کنند که این ویروس ویژگی‌های لازم برای تبدیل شدن به «کووید بعدی» را ندارد.

تا ۱۱ مه ۲۰۲۶، مقامات بهداشتی اروپا ۹ مورد مرتبط با کشتی هوندیوس، از جمله ۷ مورد تایید شده و ۲ مورد احتمالی را گزارش کرده‌اند. همچنین ۳ مورد مرگ گزارش شده است.

پنج استرالیایی و یک نیوزیلندی برای قرنطینه و نظارت به استرالیا بازگردانده شده‌اند و مسافران در ابتدا در مرکز تاب‌آوری ملی در نزدیکی پایگاه نیروی هوایی سلطنتی پیرس در غرب استرالیا قرنطینه خواهند شد.

در ادامه آنچه باید در مورد ویروس آندس، خطر انتقال و تفاوت آن با ویروسی که باعث کووید شد بدانید، آورده شده است.

هانتاویروس‌ها گروهی از ویروس‌ها هستند که معمولاً توسط موش‌ها، خرموش‌ها و سایر جوندگان منتقل می‌شوند. افراد معمولاً پس از استنشاق ذرات ریز ادرار، مدفوع یا بزاق آلوده این جوندگان به این ویروس و بیماری آلوده می‌شوند.

بیشترِ هانتاویروس‌ها به عنوان ویروس‌هایی که بین افراد پخش می‌شوند، شناخته نشده‌اند و ویروس آندس یک استثناء است. در واقع آندس تنها هانتاویروسی است که پس از سرایت اولیه از جوندگان آلوده، انتقال فرد به فرد آن مستند شده است، اما این بدان معنا نیست که به راحتی بین افراد پخش می‌شود.

ویروس آندس شایع‌ترین عامل ایجاد سندرم ریوی هانتاویروس(HPS) در آمریکای جنوبی است. میزبان اصلی این ویروس معمولاً موش صحرایی برنجی دم‌بلند است. ویروس در بدن این جانور، بدون ایجاد علائم مشخص به‌صورت مزمن باقی می‌ماند و از طریق ترشحات بدن، درگیری میان جوندگان و رفتارهای بهداشتی مثل تمیز کردن بدن منتقل می‌شود. انسان‌ها معمولاً با تنفس ذرات معلقی که شامل بزاق، ادرار یا مدفوع جوندگان آلوده هستند، به ویروس مبتلا می‌شوند. همچنین گاز گرفتن یا خراش نیز می‌تواند باعث انتقال شود.

گفتنی است که ویروس آندس نخستین بار در سال ۱۹۹۵ در آرژانتین و شیلی شناسایی شد.

این ویروس در انسان باعث بیماری HPS می‌شود که ابتدا با علائم خفیف و شبیه به سرماخوردگی مانند تب، سردرد و خستگی شروع می‌شود، اما سپس می‌تواند به‌طور ناگهانی به نارسایی تنفسی شدید منجر شود. میزان مرگ‌ومیر این بیماری حدود ۴۰ درصد است.

انتقالِ بیشتر از انسان به انسان غیرمعمول است، اما می‌تواند در محیط‌های تماس نزدیک مانند خانه‌ها، بین مراقبان، در طول تماس نزدیک یا پس از قرار گرفتن طولانی‌مدت در مناطق شلوغ یا با تهویه ضعیف در محیط‌های سرپوشیده رخ دهد.

این با ویروس «SARS-CoV-2» که باعث بیماری کووید می‌شود، بسیار متفاوت است. ویروس کرونا به طور بسیار موثری از طریق هوا پخش می‌شود و افراد می‌توانند قبل از اینکه حتی متوجه بیماری خود شوند، دیگران را آلوده کنند.

تخمین‌های اولیه نشان می‌داد که هر فرد آلوده به «SARS-CoV-2» به طور متوسط، ویروس را به تقریباً دو یا چند نفر دیگر در جمعیت‌هایی که قبلاً هرگز با آن مواجه نشده بودند، منتقل می‌کند.

ویروس آندس می‌تواند باعث انتقال از انسان به انسان شود، اما نیاز به شرایط کاملاً مناسبی برای این کار دارد و به افراد علامت‌دار در فضاهای شلوغ و با تهویه ضعیف با تماس نزدیک در طول مرور زمان نیاز دارد که این مورد در کشتی هوندیوس رخ داد.

این تفاوت در پتانسیل انتقال، دلیل آن است که «SARS-CoV-2» باعث ایجاد یک بیماری همه‌گیر شد و ویروس آند فقط شیوع‌های مهار شده‌ای ایجاد کرده است.

علائم اولیه عفونت ویروس آندس می‌تواند مانند بسیاری از بیماری‌های دیگر، از جمله تب، سردرد، درد عضلانی، حالت تهوع و خستگی به نظر برسد.

در برخی افراد، عفونت می‌تواند به سندرم ریوی هانتاویروس که یک بیماری تهدیدکننده زندگی است که در آن تنفس دشوار می‌شود، پیشرفت کند.

سازمان بهداشت جهانی توصیه می‌کند افرادی که در معرض ویروس آندس قرار گرفته‌اند، به مدت ۴۲ روز پس از آخرین مواجهه احتمالی خود، علائم را زیر نظر داشته باشند.

این نشان‌دهنده حد نهایی زمان بین عفونت و شروع علائم است و بدان معنا نیست که افراد به مدت ۴۲ روز آلوده و عفونی هستند.

مقامات استرالیایی اعلام کرده‌اند که مسافران بازگشته در ابتدا سه هفته را در قرنطینه می‌گذرانند و تمهیدات نظارتی بیشتری برای پیگیری در نظر گرفته خواهد شد.

موسسه دوهرتی ملبورن این آزمایش را با استفاده از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز(PCR) که ماده ژنتیکی ویروس را تشخیص می‌دهد و آزمایش آنتی‌بادی مبتنی بر خون، معروف به سرولوژی، انجام خواهد داد.

یک آزمایش منفی در اوایل مواجهه مفید است، اما همیشه قطعی نیست. اگر ویروس هنوز در حالت نهفته باشد، ممکن است هنوز ماده ژنتیکی ویروسی یا پاسخ آنتی‌بادی کافی برای تشخیص وجود نداشته باشد.

دوره نهفتگی طولانی در مقایسه با کووید، نشان‌دهنده نحوه پیشرفت ویروس آندس است.

علائم کووید معمولاً در عرض چند روز ظاهر می‌شوند، زیرا ویروس به سرعت در سیستم تنفسی تکثیر می‌شود. ویروس آندس به طور متفاوتی پیشرفت می‌کند و آلودگی شدید به آن با اختلال عملکرد رگ‌های خونی و پاسخ‌های التهابی مرتبط است.

مشکلات تنفسی مرتبط با عارضه سندرم ریوی هانتاویروس ناشی از تخریب مستقیم بافت ریه توسط ویروس نیست، بلکه ناشی از واکنش تأخیری سیستم ایمنی است. این امر موجب نشت مایعات به ریه‌ها و دشوار شدن تنفس می‌شود.

میزان مرگ و میر بین گونه‌های هانتاویروس به طور قابل توجهی متفاوت است. هانتاویروس‌های اروپایی و آسیایی معمولاً در کمتر از ۱ تا ۱۵ درصد موارد باعث مرگ می‌شوند، در حالی که مرگ و میر حاصل از سندرم ریوی هانتاویروس از سویه‌های آمریکایی از جمله ویروس آندس می‌تواند تا ۵۰ درصد نیز برسد.

برای درک بهتر باید گفت که در سال ۲۰۲۵، هشت کشور در سراسر قاره آمریکا ۲۲۹ مورد هانتاویروس و ۵۹ مورد مرگ را گزارش کردند. اینها عفونت‌های شدید هستند، اما همچنان رویدادهای نادری هستند.

یک ویروس صرفاً به دلیل کشنده بودن، همه‌گیر نمی‌شود.

هیچ داروی ضد ویروسی خاصی برای ویروس آندس وجود ندارد. مراقبت‌های بهداشتی برای افراد آلوده بر نظارت دقیق، حمایت از تنفس آنها و مدیریت عوارض قلبی و کلیوی متمرکز است.

همچنین هنوز هیچ واکسن مجازی برای پیشگیری از ویروس آندس وجود ندارد.

با این حال، خبرهای خوبی در مورد سرعت واکنش علمی پس از شروع این شیوع وجود دارد. آزمایشگاه‌های سوئیس به سرعت برای توالی‌یابی کد ژنتیکی کامل ویروس از یک بیمار همکاری کردند و آن را ظرف چند روز در دسترس عموم قرار دادند.

این امر به محققان در سراسر جهان مرجعی برای مقایسه سایر موارد با آن داد. همچنین می‌تواند از تأیید سریع‌تر موارد مشکوک پشتیبانی کند، در حالی که به تیم‌های بهداشت عمومی کمک می‌کند تا مواردی را که با شیوع بیماری مرتبط هستند و کسانی را که نیاز به نظارت یا جداسازی دارند، شناسایی کنند.

ویروس آندس برای افراد آلوده خطرناک است، اما کاندیدای خوبی برای شیوع یک بیماری همه‌گیر نیست. این ویروس به آرامی رشد می‌کند، معمولاً از طریق تماس نزدیک انتقال می‌یابد و انتقال آن زمانی که افراد علامت‌دار هستند، کارآمدتر به نظر می‌رسد.

در نهایت، به گفته متخصصان از جمله ریس پری(Rhys Parry)، ویروس‌شناس دانشگاه کوئینزلند استرالیا، کنترل ویروس آندس مهم است، اما مانند کووید یک تهدید همه‌گیر نیست.

انتهای پیام