خیابان‌های قم نیز در این شب‌ها، مملو از عشق به مام میهن است؛ مردم حاضر در خیابان‌ها در واقع می‌گویند که تنها کاری که برای میهن از دستشان برمی‌آید، همین حضور در صحنه برای پاسداری از خیابان‌های کشور است و اگر لازم باشد جان خود را نیز در این خیابان‌ها برای پایداری میهن فدا می‌کنند.

در این شب‌ها، آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، همدلی، اتحاد و انسجام مردمی است که با وجود تفاوت‌ها، در کنار یکدیگر ایستاده‌اند؛ مردمی که باور دارند ایران، تنها با حضور و همراهی فرزندانش پابرجا می‌ماند.

هر پرچمی که در دستان مردم به اهتزاز درمی‌آید، نشان از عشق و علاقه به خاکی است که برای تک‌تک ایرانیان با ارزش است؛ پیر و جوان، زن و مرد، همه در کنار هم تصویری از یک ملت را به نمایش گذاشته‌اند؛ ملتی که در روزهای سخت، بیش از هر زمان دیگری عشق به میهن را معنا کرده است.

این شب‌ها شاید در حافظه تاریخ تنها یک برگ یا چند سطر باشند، اما در ذهن مردمی که آن را زندگی کرده‌اند، تا سال‌ها زنده خواهند ماند؛ حضوری برای یک نام، یک خاک و یک ایران.

انتهای پیام