هر ساله روز زبان و نثر فارسی یادآور گنجینه‌ای است که در طول هزار سال، با زحمت و ذوق شاعران و نویسندگان ایرانی ساخته و پاس داشته شده است. ریشه‌های زبان فارسی در خاک فرهنگ ایرانی، از روزگار کهن تا امروز، همچون رودی زلال جریان دارد و ادبیات آن، میراثی جاودانه از خرد، عشق، جوانمردی و زیبایی است.

در میان آثار برجسته‌ این زبان، شاهنامه‌ فردوسی نماینده‌ شکوه و صلابت زبان فارسی است؛ اثری که نه‌تنها شعر، بلکه تاریخ، اسطوره و هویت ایرانی را در خود جای داده و سرشار از نثر و گفتاری شکوهمند است که توان زبان فارسی را به نمایش می‌گذارد. فردوسی با شاهنامه‌اش جان تازه‌ای به زبان فارسی بخشید و پس از او نویسندگان بزرگی چون سعدی، حافظ، مولوی، نظامی، عطار، بیهقی، عبید زاکانی و دیگران، هر یک این زبان را در قالب‌های نثر و شعر به اوج رساندند.

فردوسی، میراث‌دار تاریخ بزرگ ایران

عباس قنبری عدیوی، رئیس بنیاد ایران‌شناسی چهارمحال و بختیاری در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: زبان و ادبیات فارسی یک میراث تاریخی کهن است که درون خود پیام تاریخ، فرهنگ، تمدن، هنر و اندیشه‌های ما را نشان می‌دهد، به طوری‌که وجه ادبی به سبب لطافت‌ها و ظرافت‌های شاعرانه فاخری که دارد، کلام و افکار مردمی را انتقال می‌دهد.

قنبری با اشاره به اینکه دو دسته ادبیات وجود دارد، بیان کرد: دسته اول ادبیاتی است که امروزه در مدارس و دانشگاه‌ها استفاده می‌شود و از زبان بسیاری از بزرگان از گذشته تا امروز بیان شده است، ادبیاتی که توسط بزرگانی همچون فردوسی، سعدی، حافظ، نظامی، مولوی، خیام و... منتقل شده است. دسته دوم، ادبیات مردمی یا ادبیات شفاهی است. ادبیاتی که با اشعار، داستان‌ها، افسانه‌ها، قصه‌ها و گفتار مردم عادی کوچه و بازار به امروز منتقل شده است، به طوری‌که بسیاری از ضرب‌المثل‌ها جزو ادبیات مردمی به شمار می‌رود که از زبان آدم‌های خردمند اما گمنام به ارث رسیده و پندها و اندرزها را از زبان بزرگان و ادبیات مختص به آنان می‌شنویم.

وی افزود: زبان ملی ما که زبان فارسی نام دارد، هزاران سال است که مردم کشور ما از آن برای نشان دادن آثار خود استفاده می‌کنند، همچنین زبان فارسی گنجینه بسیار با ارزشی است که نشان‌دهنده فرهنگ ملی و پیوند دهنده تمام اقوام ایرانی است.

رئیس بنیاد ایران‌شناسی چهارمحال و بختیاری تصریح کرد: زبان فارسی در اشعار بزرگان‌ما همچون فردوسی، سعدی، نظامی و مولوی تجلی پیدا می‌کند، همچنین این زبان میراث و هویت فرهنگی ما است چراکه هر نژاد، قوم و تباری اگر می‌خواهد خود را ایرانی بداند، زبان خود را زبان فارسی نیز می‌داند.

وی ادامه داد: شخصیت‌هایی همچون فردوسی را پاسدار این هویت می‌دانیم زیرا فردوسی به‌عنوان میراث‌دار تاریخ بزرگ ایران با شاهنامه خود این زبان را به اوج رساند و هم این زبان را برای امروز ما حفظ کرد.

رئیس بنیاد ایران‌شناسی چهارمحال و بختیاری در رابطه با فردوسی و کتاب شاهنامه، توضیح داد: فردوسی با حماسه خردمندانه خود توانست ما ایرانیان را در گذرگاه زمان بعد از سازش‌ها و حمله‌های بیگانگان نجات دهد، به طوری‌که پس از آن انتخاب خود مردم بود که شاهنامه منظوم را در تمام بخش‌های زندگی خود وارد کنند. مردم ما قدر شاهنامه را می‌دانند زیرا شاهنامه آنان را از سخت‌ترین حوادث تاریخی نجات داد.

وی در ادامه گفت: شاهنامه خلاصه افکار و اندیشه‌های ما ایرانیان است و تمامی مردمان با هر سطح علم و دانش و افکاری می‌توانند آن را درک کنند. زمانی که نگاه می‌کنیم می‌بینیم که می‌توانیم از طریق شاهنامه بسیاری از روحیه‌ها و رفتارهای ایرانیان را یاد بگیریم، همچنین شاهنامه تنها برای یک ملت سروده نشده بلکه برای تمامی بشریت سروده شده است تا حماسه را به بهترین شکل یاد بگیرند.

قنبری بیان کرد: بزرگداشت شاهنامه و زبان فارسی، بزرگداشت نام بلند ایران است که آن را در تاریخ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جهان به اوج برساند. امید است همچنان با تاریخ و امید و فرهنگ ایرانی خود در اوج بدرخشیم و بهترین‌ها را برای ایران و ایرانی رقم بزنیم.

رئیس بنیاد ایران‌شناسی چهارمحال و بختیاری خاطرنشان کرد: زبان نثر با تاریخ پیوند دارد، به طوری‌که امروزه نوع سروده شاعران و نثر نویسندگان با گذرزمان تغییر کرده است، نثر امروز، نثری ساده و ادبی است اما با این وجود می‌توان گفت اوج شکوفایی نثر در آثار بیهقی و.. بوده، این به آن معنا نیست که امروزه صرفا نوشته‌ها باید به نثر بیهقی نوشته شود زیرا هرکسی باید متناسب با نیاز زمان خود، به شعر، فرهنگ و ادبیات و نثر روی آورد.

به‌گفته وی، طبق نیاز امروز جامعه، بیشتر باید به محتواها توجه کرد تا پیام‌های بلند انسانی را راحت‌تر بتوان انتقال داد.

انتهای‌ پیام