• شنبه / ۲۵ مرداد ۱۳۹۹ / ۱۳:۵۵
  • دسته‌بندی: علم و فناوری جهان
  • کد خبر: 99052518225
  • خبرنگار : 71604

فاصله‌گذاری اجتماعی در قلمروی حیوانات هنگام بروز بیماری

فاصله‌گذاری اجتماعی در قلمروی حیوانات هنگام بروز بیماری

اگرچه معمولا تصور می‌شود که فاصله‌گذاری اجتماعی مخصوص انسانها است اما بسیاری از گونه‌های حیوانی نیز این اصول را رعایت می‌کنند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، با گسترش همه‌گیری کووید- ۱۹، همه مردم بیشتر با مفهوم فاصله‌گذاری اجتماعی آشنا می‌شوند اما پژوهش‌ها حاکی از این هستند که حیوانات نیز این اصول را در قلمروی خود رعایت می‌کنند.

این پژوهش نشان می‌دهد که پرندگان، میمون‌ها، ماهی‌ها و حتی حشرات از اعضای بیمار جامعه خود دوری می‌کنند.

برخی از حیوانات، رفتارهایی مانند کندی حرکات و کم‌اشتهایی را بروز می‌دهند. در برخی موارد نیز به نشانگرهای بیوشیمیایی دقت می‌کنند.

شاه میگو می‌تواند یک ماده شیمیایی خاص را در ادرار میگوهای بیمار تشخیص دهد و از آنها دوری کند.

سخت‌پوستان اجتماعی معمولا به صورت فشرده دور هم جمع می‌شوند تا امکان شکار کردن آنها وجود نداشته باشد. "دانا هاولی"(Dana Hawley)، زیست‌شناس "دانشگاه ایالتی و مؤسسه پلی‌تکنیک ویرجینیا"(Virginia Tech) گفت: فاصله‌گذاری اجتماعی، یک چشم‌انداز خطرناک برای سخت‌پوستان به شمار می‌رود اما می‌تواند خطر تماس با ویروسی که نیمی از شاه‌میگوهای جوان را از بین می‌برد، کاهش دهد.

دانشمندان در آزمایش خود، اندام منتشرکننده ادرار شاه میگوهای مبتلا را با کمک چسب مسدود کردند و دیدند که شاه‌میگوهای جوان دیگر از آنها دوری نمی‌کنند.

فنچ‌های خانگی نیز از پرندگانی که بیمار به نظر می‌رسند، دوری می‌کنند اما این کار به سلامت سیستم ایمنی آنها بستگی دارد.

پژوهشگران طی آزمایشی، فنچ‌های سالم را در کنار فنچ‌های بیمار قرار دادند و مشاهده کردند فنچ‌هایی که سطح بالاتری از پادتن را در بدن خود دارند، کمتر از فنچ‌هایی که واکنش ایمنی ضعیف‌تری دارند، از فنچ‌های بیمار دور می‌شوند.

میمون‌های "مندریل"(Mandrill) اگرچه از دوستان بیمار خود دوری نمی‌کنند اما اگر آنها به انگل آلوده شوند، از نظافت آنها دست می‌کشند.

پژوهشگران در آزمایش‌های خود دریافتند که اگر میمون‌های بیمار را درمان کنند، روابط اجتماعی آنها با دوستانشان از سر گرفته می‌شود.

خفاشان خون‌آشام نیز از نظافت همتایان بیمار خود دست می‌کشند اما غذا آوردن برای آنها را ادامه می‌دهند. این کار هم جلوی شیوع بیماری را می‌گیرد و هم ساختار اجتماعی را حفظ می‌کند.

در قلمروی حشرات، ماجرا کمی متفاوت است و حشرات بیمار خود را قرنطینه می‌کنند. اعضای قلمروی حشرات مانند اعضای خانواده انسانی، ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند؛ در نتیجه حاضر هستند تا خود را برای خانواده بزرگتر قربانی کنند.

مورچه‌های بیمار، از تعامل با اعضای سالم قلمروی خود خودداری می‌کنند و حتی ممکن است از لانه بیرون بروند تا در تنهایی بمیرند.

هنگامی که لاروهای زنبور عسل به باکتری مبتلا می‌شوند، نوعی از مواد شیمیایی را منتشر می‌کنند که زنبورهای دیگر می‌توانند آن را تشخیص دهند. در نتیجه گروه این اعضای بیمار را از لانه بیرون می‌کنند.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.