اینجا منطقه الیت مازندران است؛ بیش از ۲۰ روز است که شعله آتش در کوه‌ها و دره‌های صعب‌العبور آن تاخته‌اند. آتشی که روز به روز گسترده‌تر شد و امدادرسانی را سخت‌تر کرد. با این همه نیروهای ستاد بحران، هلال احمر، آتش‌نشانی، محیط‌بانان و نیروهای مردمی داوطلب هنوز هم در اینجا در رفت و آمد بودند؛ با هلی کوپترهای هلال احمر و و نیروهای مسلح. ما در روز بیست‌وسوم آتش‌سوزی، خود را به منطقه رساندیم و بعد از چند ساعت انتظار، به همراه تعدادی از داوطلبان، از طریق بالگرد به قله‌ای مشرف بر جنگل رفتیم؛ این تنها راه رسیدن به محل اصلی حریق بود.

لکه‌های سفید و خاکستری دود، روی تن جنگل بلوط پهن شده بودند. وقتی در قله فرود آمدیم، نیروهای آتش‌نشانی و هلال احمر در حال خروج از منطقه بودند. آن‌ها در دو سه روز اخیر وارد منطقه شده بودند و با آتش جنگیده بودند. در گفت‌وگوها از خاموشی تقریبی آتش صحبت می‌کردند و درباره شیب خطرناک مسیر پیش‌رو هشدار می‌دادند. جمعیت هلال‌احمر بیش از ۹ روز عملیات برای مهار شعله‌های آتش از طریق زمینی و هوایی انجام داد. در این عملیات علاوه بر حضور ده‌ها نیروی داوطلب هلال‌احمر، ۷ بالگرد و ۲ هواپیما نیز  ساعت‌ها پرواز برای آب‌گیری و مهار آتش در این منطقه را انجام دادند تا آتش الیت خاموش شد.

ما وقتی به جنگل سوخته رسیدیم که هوا تقریباً تاریک شده و خورشید غروب کرده بود. از نیروهای رسمی تجهیز شده خبری نبود و تعدادی از نیروهای داوطلب مردمی و چند محیطبان به خاطر سرما در یک کلبه چوبی پناه گرفته بودند؛ جایی که بخشی از آن آغل گوسفندان بود. تعدادی از داوطلبان مردمی از شهرهای مختلف، تیمی تشکیل داده بودند و در آنجا سعی داشتند از سرایت آتش جلوگیری کنند. آن‌ها نگران بودند که شعله‌ها به دره‌های بعدی برسد. 

عکس‌ هوایی: اسماعیل گلرخ عربانی