پویش مردمی برافراشته ماندن پرچم ایران، از ساعت ۸ شب ششم فروردین ماه ۱۴۰۵ در چهارراه احمدآباد آغاز شده است؛ منطقهای پرتردد که در مشهد که گذر افراد زیادی در طول روز به آن منطقه افتاده و شاهد برافراشته ماندن این پرچم بودند. پس از حمله دشمن آمریکایی ـ صهیونی به ایران؛ جوانان مشهدی با اجرای این ایده مصمم شدند که تا این پرچم را برافراشته نگهدارند. مردم در این پویش از ساعت ۱۲ شب تا ۱۲ ظهر هر یک ساعت و از ۱۲ ظهر تا ۱۲ بامدادشب هر نیم ساعت، تغییر شیفت میدهند و تا کنون بیش از ۸۰۰ نفر در این پویش مشارکت کردهاند و زمان به اهتزاز رساندن این پرچم تا آخر اردیبهشتماه رزرو شده است. داستان این پرچم به اهالی مشهد و خراسان ختم نشده و از جایجای ایران تا کنون در این پویش شرکت کرده تا حتی شده برای چند دقیقه اندک پرچم را به اهتزاز درآورند و در نهایت مهمترین جملهای که میتوان در وصف این پویش گفت همین است که «پرچم نیفتاد، حتی یک دقیقه و استوار ایستاد».
