۱۵ اردیبهشت، روز شیراز؛ شهری که نهفقط یک جغرافیا، بلکه روایتی زنده از تاریخ و فرهنگ ایران است. پیشینه این شهر به اعماق دوران باستان بازمیگردد و در همجواری با میراثی چون تخت جمشید و پاسارگاد، پیوندی ناگسستنی با شکوه امپراتوری هخامنشی دارد؛ پیوندی که ریشههای هویت تاریخی این شهر را در یکی از درخشانترین ادوار ایرانزمین استوار کرده است.
شیراز در گذر سدهها، از دوران اسلامی تا قرون میانی، فراز و فرودهای بسیاری را تجربه کرده، اما همواره جایگاه خود را بهعنوان یکی از مهمترین مراکز فرهنگی، علمی و هنری حفظ کرده است. این شهر در سده هجدهم و در دوران حکومت زندیه به اوج شکوفایی رسید و با انتخاب آن بهعنوان پایتخت توسط کریمخان زند، سیمای تازهای از معماری و حیات شهری در آن شکل گرفت؛ از بازارها و ارگها تا باغهایی که هنوز نیز بخشی از هویت بصری شیراز را تشکیل میدهند.
در کنار این پیشینه تاریخی، شیراز همواره مهد پرورش اندیشه و ادب بوده است؛ شهری که نامش با چهرههایی چون حافظ و سعدی درآمیخته و به یکی از اصلیترین نمادهای فرهنگ ایرانی بدل شده است. کوچهباغها، آرامگاههای شاعران و جریان زندگی روزمره مردم، همه در امتداد تاریخی شکل گرفتهاند که هنوز در بافت شهر جاری است.
امروز، شیراز همچنان شهری است که گذشته و حال در آن به هم گره خوردهاند؛ جایی که هر گوشهاش نشانی از حافظه تاریخی و فرهنگی ایران را در خود دارد و زندگی، در میان این لایههای انباشته از زمان، بیوقفه ادامه پیدا میکند.
