به گزارش ایسنا، دکتر طاهره چنگیز معاون آموزشی وزارت بهداشت با اشاره به جایگاه دانشگاههای بزرگ کشور در پیشبرد اهداف آموزش پزشکی اظهار کرد: هرچه وسعت مأموریتها و سابقه دانشگاهها بیشتر باشد، مسئولیتها و چالشها نیز افزایش مییابد و این موضوع نیازمند نگاه ملی، واقعبینانه و آیندهنگر در سیاستگذاری آموزشی است.
وی با اشاره به شاخصهای نیروی انسانی در دانشگاههای علوم پزشکی افزود: نسبت دانشجو به هیأت علمی و سهم اعضای هیأت علمی در دانشگاههای بزرگ، بهطور طبیعی با میانگین برخی مراکز آموزشی متفاوت است.
به گفته دکتر چنگیز، گردش هیأت علمی یک ضرورت اجتنابناپذیر در نظام دانشگاهی کشور است و حتی با افزایش جذب، تعهدات جذب هیأت علمی هیچگاه به صفر نخواهد رسید.
معاون آموزشی وزارت بهداشت با اشاره به ترکیب سنی و سابقه اعضای هیأت علمی در دانشگاههای مادر تصریح کرد: تمرکز اعضای هیأت علمی باسابقه، سرمایهای علمی برای کشور محسوب میشود، اما همزمان لزوم برنامهریزی برای جانشینپروری، پویایی علمی و تداوم کیفیت آموزش را دوچندان میکند.
دکتر چنگیز آموزش بالینی را یکی از مهمترین محورهای تحول آموزش پزشکی کشور دانست و گفت: در سالهای اخیر و همزمان با افزایش ظرفیت پذیرش دانشجو، آموزش بالینی نیازمند بازنگری جدی شده است.
معاون آموزشی وزارت بهداشت گفت: تجربههای جدید در آموزش پزشک عمومی نشان میدهد که میتوان ضمن ارائه خدمات مؤثر به مردم، رضایتمندی آموزشی قابل قبولی نیز برای دانشجویان ایجاد کرد.
این مقام مسؤول افزود: در چارچوب نظام ارجاع، اگر قرار است مراکز خدمات جامع سلامت نقش فعالتری در آموزش بالینی ایفا کنند، باید از هماکنون برای تجهیز و آمادهسازی این مراکز اقدام شود.
دکتر چنگیز تاکید کرد: تأمین الزامات اعتباربخشی از جمله فضاهای آموزشی، پاویون، کتابخانه و زیرساختهای آموزشی، اقدامی راهبردی برای آینده آموزش پزشکی کشور است.
معاون آموزشی وزارت بهداشت با اشاره به تفاوت ماهیت آموزشی رشتهها خاطرنشان کرد: الگوی آموزش و نسبت استاد به دانشجو در همه رشتهها یکسان نیست. در حوزههایی مانند توانبخشی، لازم است خدمات و آموزشها بهگونهای طراحی شود که بخشی از خدمات توسط نیروهای آموزشدیده در سطوح مختلف ارائه شود و ظرفیتها بهصورت بهینه مورد استفاده قرار گیرد.
وی ادامه داد: برخی خدمات تخصصی، از جمله در حوزه توانبخشی و فیزیوتراپی، میتواند با آموزش هدفمند و تفکیک منطقی وظایف میان مقاطع کاردانی و کارشناسی ارائه شود؛ رویکردی که ضمن حفظ کیفیت خدمات، به افزایش بهرهوری نظام سلامت کمک میکند.
دکتر چنگیز همچنین به موضوع بهرهگیری از نیروهای دارای سابقه عملی پرداخت و گفت: بهیاران بهعنوان نیروهایی با تجربه میدانی ارزشمند، ظرفیت مهمی برای نظام سلامت محسوب میشوند و بررسی امکان توسعه مسیرهای ورود این گروه به رشتههایی مانند فوریتهای پزشکی، میتواند به تأمین نیروی انسانی متعهد و کارآمد در سطح کشور کمک کند.
معاون آموزشی وزارت بهداشت آموزشهای مهارتی کوتاهمدت را از دیگر محورهای مهم توسعه آموزش پزشکی دانست و افزود: بسیاری از نیازهای عملی نظام سلامت، از جمله در حوزههایی مانند مراقبت از زخم، میتواند از طریق دورههای حرفهای و مهارتی کوتاهمدت پاسخ داده شود.
به گفته وی، دانشگاهها میتوانند با استفاده از ظرفیت مرکز ملی آموزش مهارتی، بدون ایجاد ساختارهای جدید، این آموزشها را در سراسر کشور توسعه دهند.
معاون آموزشی وزارت بهداشت با اشاره به اعتبارات آموزشی تصریح کرد: افزایش اعتبارات آموزش، لزوماً به معنای افزایش منابع آزاد برای توسعه برنامههای آموزشی نیست، چراکه بخش عمدهای از این اعتبارات صرف حقوق و هزینههای جاری میشود. از این رو، شفافسازی منابع و برنامهریزی مالی دقیق، شرط اصلی اثربخشی سیاستهای آموزشی است.
دکتر چنگیز در پایان با تأکید بر رویکرد امیدآفرین در آموزش پزشکی کشور گفت: دانشگاههای علوم پزشکی با تکیه بر سرمایه انسانی، تجربه انباشته و ظرفیتهای بومی، میتوانند نقش تعیینکنندهای در تحول آموزش پزشکی و ارتقای خدمات سلامت ایفا کنند و وزارت بهداشت با نگاه حمایتی و ملی، همراه این مسیر خواهد بود.
به نقل از روابط عمومی معاونت آموزشی وزارت بهداشت، پیش از این نشست معاون آموزشی وزارت بهداشت روز پنجشنبه دوم بهمنماه جاری، در چهل و چهارمین اجلاس رؤسای دانشگاههای سطح یک کشور به میزبانی دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد، شرکت کرد.
در این نشست که با حضور دکتر سیمایی صراف، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، دکتر طاهره چنگیز معاون آموزشی وزارت بهداشت، رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی، رؤسای دانشگاههای سطح یک کشور و معاونین آموزشی و پژوهشی وزارت علوم تحقیقات و فناوری برگزار شد، مباحث مربوط به آموزش عالی کشور موضوع بحث و گفتگو بود.
از محورهای اصلی بحث و گفتگو در این نشست میتوان به بحث و تبادل نظر درباره ایجاد مراکز توسعه و تعالی آموزشی، دانشگاههای سطح یک کشور و کلان مسائل ملی با محوریت راهکارهای تعامل سیستمی دانشگاههای عضو اجلاس با دولت و همچنین نقش دانشگاههای سطح یک کشور در حوزه مرجعیت علمی اشاره کرد.
انتهای پیام
نظرات