به گزارش ایسنا، «سید علی موجانی» سفیر کشورمان در تفلیس در یادداشتی نوشت: از منظر واشنگتن و بهطور کلی جهان غرب، آنچه در مذاکرات جمعه پیش در مسقط بیش از هر چیز برجسته شد، صرفاً محتوای گفتوگوها نبود، بلکه شکل رفتار ایران بود که مهم به نظر رسید. رفتاری که بهتدریج در حال تثبیت یک تصویر تازه از ایران در ذهن دنیای غرب شده است. تصویری که با کلیشه قدیمی «بازیگر صرفاً تقابلی» فاصله گرفته و به سوی الگوی پیچیدهتری حرکت میکند.
وی همچنین بیان داشت: برای آمریکا، واقعیت تازه این نیست که ایران توان دفاعی دارد؛ این واقعیت سالهاست در محاسبات پنتاگون وجود دارد. واقعیت جدید آن است که ایران در حال تبدیل شدن به یک سوژه سیاسی "مستقل" است. مردم قفقاز با اسطوره "امیرانی" آشنا هستند. اسطوره امیرانی نشان داد قدرت مشروع از ایستادگی میآید.
ایران هم پس از دفاع ۱۲ روزه در تابستان ۲۰۲۵ برابر تجاوز اسرائیل و آمریکا نشان داد یک «مسئله امنیتی» نیست. بلکه یک واقعیت ژئوپلیتیک است. توانش فقط بر پایه ترس از قدرت سخت شکل نگرفته، بلکه بر نوعی سرمایه نرم استوار شده است.
این دیپلمات کشورمان با بیان اینکه قدرت امروز ایران از ترکیب هویت تاریخی، تجربه فشار طولانی، و نوعی عقلانیت سیاسی جمعی بهوجود آمده است، ابراز داشت: در ادبیات راهبردی غرب، این نوع قدرت بهمراتب دشوارتر از قدرت نظامی قابل مهار است. موشک را میتوان رصد کرد، پایگاه را میتوان هدف گرفت، اما جامعهای که همزمان به سلاح غیرمتعارف و بمب اتمی «نه» میگوید و برابر تحمیل سیاست بیگانه ایستادگی نشان میدهد، وارد جغرافیایی از قدرت ژئوپلتیک میشود که ابزار کلاسیک بازدارندگی غرب در آن کارایی محدودی دارد.
موجانی در این یادداشت بیان کرد که از این منظر، پیام جمهوری اسلامی ایران برای غرب دو لایه داشت: لایه اول، پیام آشکار: یعنی «ایران مذاکره میکند، اما تحت فشار وارد معامله نمیشود. یعنی گفتوگو را میپذیرد، اما نقطه شروع آن را از پیش تعریفشده و یکطرفه قبول نمیکند.» ، لایه دوم، پیام پنهان اما مهمتر: «ایران در حال ارائه الگویی از «قدرت بدون سلاح غیرمتعارف» است؛ قدرتی که مشروعیت خود را نه از تهدید هستهای، بلکه از ظرفیت ایستادگی اجتماعی و سیاسی میگیرد».
سفیر ایران در گرجستان اظهار داشت:این لایه دوم دقیقاً همان چیزی است که در منطق امنیتی غرب نوعی پارادوکس ایجاد میکند: چگونه میتوان با بازیگری مواجه شد که نه بمب اتم دارد، نه خواهان آن است، اما همچنان حاضر نیست در موقعیت ضعف بنشیند؟ ، برای آمریکا، این وضعیت یادآور کدام تجربه است؟ کوبا در دهههای نخست انقلاب یا ویتنام پس از جنگ!
پاسخ ساده است: ایران کشوری است که هم زبان نظام بینالملل را میفهمد و هم حاضر نیست کاملاً در آن حل شود.
وی خاطرنشان کرد: در این معنا، رفتار ایران در مذاکرات اخیر بیش از آنکه نشانه قدرت سخت باشد، نشانه یک «قدرت نرم دوراندیش» است؛ قدرتی که از درون جامعه تغذیه میکند، نه صرفاً از زرادخانههای تسلیحاتی. اگر به دوره شاه تامار نگریسته شود: شمشیر در نیام است، اما کسی نباید فراموش کند که این نیام خالی نیست.
انتهای پیام
نظرات