عباس میرابزاده، شنبه ۹ اسفندماه در سمینار یک روزه مدیریت زخمهای عفونی مزمن، درمان کلاسیک و لارو درمانی که با حضدر جمعی از پزشکان تبریز برگزار شد، با اشاره به سابقه فعالیت خود در حوزه لارودرمانی اظهار کرد: از سال ۱۳۸۰، برای نخستینبار یکی از همکاران حشرهشناس بهطور تصادفی در اینترنت با موضوع «ماگوتتراپی» آشنا شد، ماگوت به معنای نوزاد مگس و تراپی به معنای درمان است، یعنی درمان با نوزاد مگس.
وی افزود: به محض اطلاع از این موضوع، تصمیم گرفتم فعالیت روی سایر حشرات را کنار بگذارم و بهمدت سه سال بهطور مداوم به مطالعه در این زمینه بپردازم. در این مدت پیگیر آن بودم که آیا وزارت بهداشت، بیمارستانها یا تیمهای پزشکی وارد این عرصه شدهاند یا خیر، اما اقدامی صورت نگرفته بود. در نهایت از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۴ کار بهصورت جدی آغاز شد.
وی به ظرفیتهای دیگر لاروها اشاره کرد و گفت: لاروها قدرت بویایی بسیار بالایی دارند، مشابه زنبورها. اگر بتوانیم با الهام از این توانایی، بینی مصنوعی طراحی کنیم همانگونه که رادار با الهام از پرواز خفاش و دید در شب با الهام از چشم مار ساخته شد و بسیاری از ابزارهای رایانهای متناسب با مغز انسان طراحی شدند میتوان به دستاوردهای مهمی رسید. بنابراین لارودرمانی صرفاً یک روش درمانی نیست، بلکه میتواند مرهمی بر درد نابینایان و حتی راهکاری برای رفع تشنگی باشد.
میرابزاده ادامه داد: فیلمی در اینترنت وجود دارد که نشان میدهد سه نوع پرنده پس از طی هزاران کیلومتر و در اوج تشنگی، به مناطقی از صحراهای لیبی میرسند که آبگیرهایی با شوری بسیار بالا دارد، آبی چنان شور که هیچ موجود زندهای در آن زندگی نمیکند. در این آبگیرها، مگسهای فراوانی به حالت غوطهور روی سطح آب قرار میگیرند و شروع به نوشیدن آب میکنند. پرندگان میدانند که اگر حتی یک قطره از آن آب بنوشند، تلف خواهند شد، اما مگسها پیش از ورود آب به بدنشان، آن را تجزیه کرده و آب بسیار شور را به آب شیرین تبدیل میکنند.
وی خاطرنشان کرد: این موضوع میتواند الهامبخش بشر باشد تا با شناسایی آنزیمهای مؤثر در این فرآیند و سنتز آنها با توجه به پیشرفتهای علم شیمی حتی شورترین آبها را شیرین کند، آبی که از آب اقیانوس نیز شورتر است، زیرا در آب اقیانوس هزاران گونه دریایی زندگی میکنند.
میرابزاده به پیشینه تاریخی لارودرمانی اشاره کرد و گفت: نخستینبار، ویلیام بائر، افسر پزشک آمریکایی، در جریان جنگ جهانی اول و هنگام مداوای مجروحان در فرانسه، با این پدیده مواجه شد. او دو سرباز را معاینه کرد که بدنشان مملو از لارو بود، اما تب نداشتند و زخمهایشان گرانوله و در حال بهبود بود. بایر پس از انتقال آنان به بیمارستان، لاروها را بهدقت شمارش کرد و دریافت هر یک از این دو سرباز بین ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ لارو در بدن خود دارند. از همان زمان، این روش بهعنوان یک شیوه درمانی مطرح شد و ویلیام بائر بنیانگذار لارودرمانی شناخته شد.
وی افزود: با ورود آنتیبیوتیکها به بازار در دهه ۱۹۴۰، بهویژه پنیسیلین و سایر آنتیبیوتیکها، استفاده از روش لارودرمانی کاهش یافت.
این حشرهشناس درباره وضعیت این روش در ایران اظهار کرد: در سالهای اخیر، شرکتهای دانشبنیان و مجموعههای وابسته به دانشکدههای پزشکی، از جمله دانشکده پزشکی بابل، دانشکده بهداشت همدان، دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اهواز و برخی دانشگاههای دیگر، بهصورت مستقل یا وابسته به دانشکدهها، با همکاری پزشکان به تولید و لاروگذاری پرداختهاند و شمار زیادی از بیماران نیز درمان شدهاند.
وی ابراز امیدواری کرد وزارت بهداشت با تأیید قطعی این روش، زمینه بهرهمندی گستردهتر پزشکان و بیماران را فراهم کند؛ چرا که هنوز بسیاری از بیماران و حتی برخی پزشکان از این روش بیاطلاع هستند.
میرابزاده تأکید کرد: این روش در درمان انواع زخمها از جمله زخم پای دیابتی، زخم سوختگی، زخم ناشی از برقگرفتگی، زخمهای پوستی و زخمهای ناشی از حساسیت کاربرد دارد تقریباً تمامی زخمهایی که بشر با آن مواجه است، میتواند از این روش بهرهمند شود.
استادیار بازنشسته سازمان پژوهشهای علمی صنعتی ایران تصریح کرد: احتمال بهبودی در این روش صددرصد است، بهویژه اکنون که با تکنیکهای نوین مانند بالنزدن و استنتگذاری میتوان عروق اصلی را باز کرد و در صورت باز بودن رگها، اثربخشی این روش افزایش مییابد.
وی در توضیح نحوه عملکرد لاروها گفت: لاروها دارای دو قلاب دهانی قوی هستند که هنگام حرکت روی زخم، باعث ایجاد درد شدید در بیمارانی میشود که نوروپاتی یا بیحسی ندارند. در بیماران دیابتی که اغلب دچار نوروپاتی هستند، درد احساس نمیشود، اما سایر بیماران باید درد را تحمل کنند.
میرابزاده اظهار کرد: این روش در درمان آکنه نوجوانان نیز مؤثر است و حتی جای زخم باقی نمیگذارد.
وی درباره استفاده از «بیوبگ» نیز توضیح داد: در این روش، لاروها داخل کیسهای قرار داده و روی زخم گذاشته میشوند که دردی برای بیمار ایجاد نمیکند، اما اثرگذاری آن با حالتی که لارو مستقیماً روی زخم قرار گیرد، قابل مقایسه نیست. وی افزود: هرچند استفاده از بیوبگ نیز پاسخ میدهد، اما با توجه به مطالب مطرحشده، نباید این روش را کنار گذاشت. همانطور که مراجعه به دندانپزشک با درد همراه است اما در نهایت به درمان میانجامد، در اینجا نیز درد کوتاهمدت میتواند به بهبود منجر شود.
وی تأکید کرد: هیچ زخمی با یک لارو بهبود پیدا نمیکند، خطرناکترین رنگهای زخم شامل سیاه، نارنجی و قرمز لبویی است، وجود لاروها میتواند برای انسان بهرهوری داشته باشد.
کاهش قطع عضو و مصرف آنتیبیوتیک با بهرهگیری از لارو
رئیس انجمن طب سنتی آذربایجانشرقی نیز در ادامه این جلسه با اشاره به قابلیت درمانی لارو نوعی مگس در بهبود زخمهای مزمن عفونی، این روش را موهبتی طبیعی دانست که میتواند در کاهش قطع عضو و مصرف آنتیبیوتیک مؤثر باشد.
دکتر جاوید قاضیزاده با بیان اینکه توانایی منحصر بهفرد لارو در درمان زخمهای مزمن از دیرباز شناخته شده بوده اما به مرور زمان به فراموشی سپرده شده است، اظهار کرد: بهرهگیری صحیح و علمی از این روش میتواند نویدبخش سلامت برای بسیاری از بیماران باشد.
وی افزود: این شیوه درمانی در بیماران مبتلا به دیابت، نقص سیستم ایمنی، عفونتهای مزمن استخوان، گانگرن، زخمهای سوختگی و همچنین مصدومان سوانح ترافیکی کاربرد دارد و نتایج قابل توجهی به همراه داشته است.
این پزشک طب سنتی با تاکید بر اینکه استفاده از این روش میتواند موجب کاهش مصرف آنتیبیوتیکها شود، تصریح کرد: کاهش مصرف دارو به معنای کاهش عوارض جانبی و در نهایت کاهش هزینههای درمانی تحمیلشده به بیماران خواهد بود.
قاضیزاده با بیان اینکه درصد موفقیت درمان در این شیوه به طور قابل توجهی بالاتر است، گفت: آمارها نشان میدهد میزان قطع عضو نیز در این روش درمانی به شکل معناداری کاهش مییابد.
وی با اشاره به اینکه لارو مگس در جهان علم به «جراحان کوچک» معروف هستند، افزود: لازم است مسئولان و دانشمندان با همکاری و همافزایی، زمینه دسترسی آسانتر، ارزانتر و گستردهتر مردم و بیماران نیازمند به این روش درمانی طبیعی را فراهم کنند.
به گزارش ایسنا، لارو درمانی یا ماگوت تراپی یک روش بیولوژیکی برای درمان زخمهای مزمن است که در آن از لاروهای مگسهای ضدعفونی شده استفاده میشود. این لاروها با خوردن بافتهای مرده و نکروتیک زخم، باعث تمیز شدن زخم و تحریک فرایند بهبود آن میشوند. این روش برای درمان زخمهای پای دیابتی، زخم بستر و دیگر زخمهای مزمن کاربرد دارد.
انتهای پیام
نظرات