به گزارش ایسنا، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران(IRGC) ادعا میکند که برخی از موشکها و پهپادهای مافوق صوت آن توانستهاند به سیستم دفاعی منطقهای ارتفاع بالا(THAAD) ساخت آمریکا در اسرائیل نفوذ کنند.
طبق گزارشها، این حمله توانست به دفاع هوایی اسرائیل و بر فراز تلآویو نفوذ کند. با انجام این کار، آنها توانستند اهداف نظامی با ارزش بالا را با سرعتی شگفتانگیز هدف قرار دهند.
اهداف شامل ساختمان وزارت دفاع اسرائیل و فرودگاه بینالمللی بن گوریون در نزدیکی پایتخت بودند.
به گزارش ساوث چاینا مورنینگ پست(SCMP)، به نظر میرسد ادعاهای قبلی محققان چینی مبنی بر اینکه چنین سیستمهایی به طرز خطرناکی توسط این نوع موشکهای جدید از رده خارج میشوند، تأیید میکند.
لیائو لانگون(Liao Longwen)، سرپرست این مطالعه و همکارانش در مقالهای در این مورد نوشتند: دفاع موشکی موجود ایالات متحده از نظر تئوری میتواند برخی از سلاحهای هایپرسونیک را در مرحله نهایی خود رهگیری کند، اما سرعت بالا، قابلیت مانور و پنهانکاری و رادارگریزی، این کار را بسیار دشوار میکند.
هر چقدر هم که این موضوع جالب باشد، همیشه باید در مورد چنین ادعاهایی احتیاط کرد. اسرائیل از چندین لایه دفاع هوایی برای محافظت از خود در برابر چنین حملاتی استفاده میکند که شامل «گنبد آهنین»(Iron Dome)، «فلاخن داوود»(David’s Sling)، پیکان(Arrow)، موشکهای پاتریوت و سامانه تاد(THAAD) میشود، اما محدود به آنها نیست.
هایپرسونیک؛ پاشنه آشیل دفاع هوایی ایالات متحده
در حالی که سیستمهای دفاع هوایی آمریکا و اسرائیل پیشرفته هستند، هیچ یک از آنها صد درصد مؤثر نیستند. به عنوان مثال، «گنبد آهنین» میتواند در شرایط ایدهآل به نتایجی بین ۸۵ تا ۹۰ درصد دست یابد. سامانه قدیمی پاتریوت نیز تنها میتواند بین ۴۰ تا ۷۰ درصد به این هدف دست یابد.
البته عبور برخی از موشکها لزوماً برتری هایپرسونیک را اثبات نمیکند. با این حال، توجه به این نکته مهم است که اکثر سیستمهای موجود برای جهانی طراحی شدهاند که تحت سلطه موشکهای پیش از مافوق صوت است.
برای رفع هرگونه شک و تردید، موشکهای مافوق صوت میتوانند با سرعتی بیش از ۵ ماخ (پنج برابر سرعت صوت) حرکت کنند، اما بیش از آن، آنها همچنین بسیار مانورپذیر هستند و میتوانند مسیر پرواز خود را به دلخواه تغییر دهند و این چیزی است که آنها را واقعاً خطرناک میکند.
در مقابل، موشکهای بالستیک سنتی تمایل دارند مانند یک سنگ پرتاب شده، یک قوس قابل پیشبینی را دنبال کنند. این در حالی است که موشکهای مافوق صوت بیشتر شبیه به یک هواپیمای هدایتشده رفتار میکنند که با سرعتی دیوانهوار شیرجه میزنند.
در سوی دیگر معادله، سیستمهای دفاع موشکی تمایل دارند تهدیدات ورودی را در دو مرحله اصلی رهگیری کنند. مرحله اول، به اصطلاح رهگیری در میانه مسیر در خارج از جو اتفاق میافتد.
چنین سیستمهایی، مانند دفاع میاندورهای زمینی(GMD) و Aegis SM-3، موشکها را در فضا ردیابی میکنند، یک موشک رهگیر پرتاب میکنند و سپس با آنها برخورد میکنند تا آنها را از کار بیندازند.
از آنجایی که موشکهای مافوق صوت طوری طراحی شدهاند که بیشتر مسیر پرواز خود را در جو بگذرانند، این امر میتواند چنین سیستمهایی را ناتوان کند.
ممکن است هدف قرار دادن کافی نباشد
سیستمهای دیگر مانند THAAD، پاتریوت و Aegis SM-2/SM-6، تمایل دارند موشکها را در فاز پایانی (فاز نهایی نزدیک شدن) رهگیری کنند. برای این منظور، آنها طوری طراحی شدهاند که موشکها را در چند ثانیه آخر پرواز نابود کنند.
با توجه به اینکه اهداف (موشکهای مافوق صوت) با سرعت صدها کیلومتر در ساعت حرکت میکنند، این امر حاشیه خطای بسیار کمی از لحاط زمان باقی میگذارد. برای موشکهایی که قادر به مانور در اواسط پرواز نیز هستند، این امر یک کار دشوار را بسیار پیچیدهتر و زمانبرتر میکند.
زمان بسیار مهم است. در این مقاله آمده است: وقتی یک گلایدر مافوق صوت به هدف خود نزدیک میشود، میتواند بچرخد و از نیروی بالابر برای شیرجه سریع به سمت زمین استفاده کند.
این تیم افزود: برای رهگیری آن، PAC-3 MSE باید با نیروی جنبشی برخورد کند. طبق نظریه هدایت، رهگیر برای تنظیمات ثانیه آخر به دو تا سه برابر شتاب جانبی هدف، سرعت بیشتر و نیروی بالابر قوی نیاز دارد.
همانطور که این تیم اشاره میکند، حتی اگر یک موشک رهگیر موفق به ردیابی و اصابت به هدف شود، ممکن است برای پایان دادن به خطر آن کافی نباشد.
این تیم در پایان نتیجه گرفت: حتی اگر اصابت ممکن باشد، ممکن است سلاح را نابود نکند. ممکن است موشک رهگیر به یک نقطه حیاتی از موشک مافوق صوت برخورد نکند یا ممکن است نتواند آسیب کافی برای متوقف کردن موشک ایجاد کند. سلاحهای هایپرسونیک با مقاومت در برابر آسیب و سیستمهای قدرت اضافی طراحی شدهاند، بنابراین حتی یک اصابت جزئی ممکن است مانع از انجام ماموریت آنها نشود.
انتهای پیام
