مریم شمسی سیار در گفت و گو با ایسنا با اشاره به تأثیر ایجاد نظم و روتین و حمایت از گروههای آسیبپذیر در بهبود سلامت روانی در جنگ، بیان کرد: در شرایط آشوب و غیرعادی زندگی روزمره، رعایت نظم در زندگی، ساعات کاری، تحصیل و عبادت به مغز و روان انسان حس ثبات و امنیت میدهد. شناسایی و حمایت ویژه از کودکان، سالمندان و خانوادههای داغدار، باعث میشود سایرین احساس امنیت بیشتری داشته باشند که در صورت بروز مشکل، فراموش نخواهند شد.
وی درباره مدیریت ترس از ناشناختهها و آینده نامعلوم گفت: ترس از آینده به عنوان ترس وجودی بخشی از طبیعت انسان است، اما در بحران تشدید میشود که برای مدیریت آن باید نگاهها از تهدید به فرصت تغییر پیدا کند.
این کارشناس ارشد روان شناسی بالینی تاکید کرد: در فرهنگ دینی و ملی ما، سختیها همواره زمینهساز رشد و تعالی بودهاند. یادآوری این مطلب که ما امتحانی را پشت سر میگذاریم نه یک پایان را؛ نگاهها را به شرایط حاضر تغییر میدهد.
شمسی سیار با تاکید بر زندگی در لحظه حال و تمرکز بر اکنون افزود: نگرانی بیش از حد درباره آینده که در اختیار ما نیست، انرژی امروز را از بین میبرد. تمرکز بر کارهایی که در امروز میتوان انجام داد، ترس را کاهش میدهد.
وی درباره تکیه بر دانش و تخصص گفت: ناشناختهها زمانی ترسناک هستند که دانش کافی برای مواجهه با آنها نداشته باشیم. گوش دادن به کارشناسان و متخصصان و پیگیری توصیههای علمی، جای ترس را با آمادگی پر میکند. علاوه بر این از منظر اسلامی، توکل بر خدا به معنای دست روی دست گذاشتن نیست، بلکه به معنای انجام دادن وظایف و سپردن نتیجه به پروردگار است. این باور عمیق که هیچ ملتی نیست که مگر خداوند بر آن تسلط نداشته باشد، (سوره هود، آیه ۵۶)، بزرگترین آرامبخش در برابر ترس از آینده است.
این کارشناس ارشد روان شناسی بالینی با اشاره به تأثیر نقش خبرهای خوب و امیدواری در سلامت روان جامعه عنوان کرد: امیدواری تنها یک حس خوب نیست، بلکه یک ضرورت زیستی و اجتماعی است. نقش آن ترشح هورمونهای مثبت، افزایش تابآوری، جلوگیری از یأس اجتماعی و الگوسازی رفتاری است.
وی ادامه داد: شنیدن خبرهای خوب و موفقیتها باعث ترشح دوپامین و اندورفین میشود که سیستم ایمنی بدن را تقویت کرده و استرس را کاهش میدهد. همچنین جامعهای که امید دارد، در برابر شکستها مقاومتر است. خبرهای خوب به مردم یادآوری میکند که شرایط دائمی نیست و فردا میتواند بهتر از امروز باشد.
این کارشناس ارشد روان شناسی بالینی درباره جلوگیری از یأس اجتماعی مطرح کرد: یأس خطرناکترین تهدید برای سلامت یک جامعه است. امیدواری مانند یک سوخت، موتور جامعه را برای حرکت به سمت حل مشکلات نگه میدارد. در باره الگوسازی نیز وقتی خبرهای خوب درباره تلاشهای موفق، نوآوریها یا کمکهای مردمی منتشر میشود، این رفتارها مسری شده و سایرین را نیز به تقلید از این الگوهای مثبت تشویق میکند.
وی تاکید کرد: در نهایت، در شرایط بحران، رسانهها و مسئولان باید با تعادل بین واقعبینی و امیدآفرینی، فضای روانی جامعه را مدیریت کنند تا مردم با روحیهای قوی و ایماندار از این آزمونها عبور کنند.
انتهای پیام
