به گزارش ایسنا، متن سخنان «محمد علی » در مجلس تونس در این ارتباط به شرح زیر است :
«انتظار میرفت در سایه تحولات خطرناکی که منطقه پس از تجاوز اخیر علیه ایران شاهد آن بود، مجلس نمایندگان مردم تونس موضعی روشن صادر کند که بیانگر اصول ثابت نهادهای دولت تونس در دفاع از حاکمیت کشورها و ردّ تجاوزات خارجی باشد. اما آنچه رخ داد، درست برعکس بود؛ زیرا سکوتی قابل توجه از سوی پارلمان حاکم شد که میتوان آن را کوتاهی در انجام نقش سیاسی و معنویای دانست که پارلمان در چنین لحظات سرنوشتسازی باید ایفا کند.
اهمیت این کوتاهی زمانی بیشتر آشکار میشود که روابط موجود میان تونس و ایران را در نظر بگیریم؛ از جمله وجود گروه دوستی پارلمانی تونس و ایران در داخل مجلس، و نیز دیداری که در نوامبر ۲۰۲۴ میان رئیس پارلمان تونس، «ابراهیم بودرباله»، و رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی ایران، «ابراهیم عزیزی» برگزار شد؛ دیداری که در آن بر اهمیت توسعه همکاریهای سیاسی و پارلمانی میان دو کشور تأکید شد. در چنین زمینههایی، روابط پارلمانی تنها به تعارفات تشریفاتی یا دیدارهای رسمی محدود نمیشود، بلکه میزان توانایی آن در بیان مواضع سیاسی روشن هنگام بروز بحرانها نیز معیار سنجش آن است.
نبود موضعگیری از سوی پارلمان را نمیتوان صرفاً یک خلأ تشریفاتی دانست؛ بلکه ممکن است در افکار عمومی به عنوان عقبنشینی از یک سنت سیاسی ریشهدار تونسی تلقی شود، سنتی که بر ردّ تجاوز به حاکمیت کشورها و دفاع از اصول حقوق بینالملل استوار است ، این برداشت زمانی شدت بیشتری پیدا کرد که بیانیهای از سوی وزارت امور خارجه تونس صادر شد که لحنی کمرنگ و محتاطانه داشت و در سطح اهمیت رویداد نبود. این بیانیه، با وجود اشاره کلی به ضرورت احترام به حاکمیت کشورها و توقف تنش، حتی از اشاره صریح به ایران به عنوان کشوری که هدف تجاوز قرار گرفته است خودداری کرد؛ همانگونه که نامی از ایالات متحده آمریکا یا رژیم صهیونیستی نیز برده نشد، با وجود آنکه این دو طرف به عنوان عاملان این تجاوز معرفی شدهاند.
به جای نام بردن روشن از طرفهای مربوطه، متن تنها به عبارات کلی در محکومیت تجاوز به حاکمیت کشورها بسنده کرد، بدون آنکه متجاوز یا مورد تجاوز را مشخص کند. چنین تعمیمی هم از نظر سیاسی و هم از نظر اخلاقی مسئلهساز است؛ زیرا چنین القا میکند که گویی همه طرفها به طور برابر مسئول تشدید تنش هستند، در حالی که در واقعیت شناختهشده، به روشنی میان طرفی که مورد تجاوز قرار گرفته و طرفهایی که آن را انجام دادهاند تمایز وجود دارد.
از این رو، سکوت پارلمان در کنار بیانیه دیپلماتیکی کمرنگ که از نام بردن طرفهای دخیل در تنش پرهیز میکند، پرسشهای مشروعی را درباره ماهیت موضع تونس در این مرحله مطرح میکند. موضوع تنها به روابط دوجانبه میان تونس و ایران محدود نمیشود، بلکه به زمینهای منطقهای گستردهتر و به اصولی مرتبط است که طی دههها بخشی از هویت سیاست خارجی تونس را شکل دادهاند.
همکاران گرامی،
تونس همواره، با وجود تفاوت نظامها و شرایط، به دفاع از مسائل عادلانه ــ به ویژه مسئله فلسطین ــ شناخته شده و به دلیل مواضعش در ردّ تجاوزاتی که حاکمیت کشورها و ثبات منطقه را تهدید میکنند شهرت داشته است. از همین رو، لحظه کنونی ایجاب میکند که نهادهای تونسی، در رأس آنها مجلس نمایندگان مردم، مسئولیت تاریخی خود را بر عهده بگیرند و موضعی روشن اتخاذ کنند که با این میراث سیاسی و دیپلماتیک همخوان باشد.
زیرا سیاست خارجی تنها بر پایه بیانیههای کلی یا سکوت نهادی ساخته نمیشود، بلکه بر پایه شفافیت مواضع در زمانی است که اصول اساسی در معرض آزمون قرار میگیرند. در شرایط منطقهای پرتنشی که امروز منطقه با آن روبهروست، افکار عمومی تونس به یک گفتمان سیاسی صریح نیاز دارد که با تاریخ تونس در حمایت از مبارزات ملتها علیه اشغال و سلطه همسو باشد؛ نه به سکوت پارلمانی یا بیانیههای دیپلماتیک محتاطانهای که ممکن است به عنوان عقبنشینی سیاسی در لحظهای که نیازمند مواضعی روشنتر و استوارتر است تلقی شود.»
انتهای پیام
