برخلاف سال‌های پیش، هیاهوی آخرین لحظات سال جاری با حسی از «سکوت معنادار» آمیخته شده است. سفره‌های هفت‌سین چیده شده، اما چشم‌ها بیش از آن که دنبال سبزه و سکه باشند، به دنبال تصویر رهبری است که این بار در میانشان نیست. مردم این سال را «سالِ فراقِ حکیم» می‌نامند؛ سالی که با شهادت «غیورترین مردان سرزمین» در جنگی ۱۲ روزه و نبرد با جبهه آمریکایی-صهیونیستی، قاب عکس‌ها را سنگین‌تر کرد.

با این حال، شور زندگی در زیر سایه این اندوه، «پویایی» خاصی را رقم زده است. خیابان‌ها مملو از شهروندانی است که خود را برای «ساعت تحویل» آماده می‌کنند؛ ساعتی که امسال بیش از هر زمان دیگر، نماد «تسلیم در برابر تقدیر» و «امید به آینده‌ای روشن‌تر» است.

نقش غایب اما حاضر

خانم ۵۲ ساله‌ای که برای خرید سبزه عید به میدان مرکزی تهران آمده، در گفتگو با ایسنا با چشمانی اشک‌آلود گفت: امسال حال و هوای عید فرق دارد. ما هر سال بعد از تحویل سال، منتظر بودیم بنشینیم و صدای امام امت (آیت‌الله خامنه‌ای) را بشنویم که شعار سال را اعلام می‌کرد. انگار سال با آن حرف‌ها معنا پیدا می‌کرد. امسال... دلمان غمگین است. سالی را پشت سر گذاشتیم که رهبرمان را از دست دادیم. باورمان نمی‌شود که امسال آن صدا را نشنویم.

امید به طلیعه‌ای نو

اما در کنار این غم، نگاه به افق پیش رو، امیدوارانه است. جوانان و نسل جدید، بیش از آن که در فقدان مانده باشند، بر «ادامه راه» تأکید دارند.

 رضا دانشجوی ۲۴ ساله در دانشگاه تهران به ایسنا گفت: سال ۱۴۰۴ سال سختی بود. از جنگ ۱۲ روزه تا شهادت رهبر عزیزمان. اما مردم ایران هنوز با شعور و شوق منتظر تحویل سال هستند. ما می‌دانیم که چرخش انقلاب متوقف نمی‌شود. امسال در کنار رهبری جوان و فرزانه، سید مجتبی خامنه‌ای، سال نو را سپری خواهیم کرد. این یک امتحان بزرگ بود و ما نشان دادیم که با وجود همه فراز و نشیب‌ها، پای آرمان‌هایمان ایستاده‌ایم.

سالی که گذشت؛ سالی که می‌آید

در گفتگو با اقشار مختلف، روایت مشترک است: سال ۱۴۰۴ «پر از درد و غم» بود، اما «مردم ایران زمین» با تکیه بر هویت مقاومت خود، از دل این غم، امید را برای سال ۱۴۰۵ سرود می‌کنند.

یک فعال رسانه‌ای در حاشیه مراسم احیای آخرین چهارشنبه سال (با رعایت حال و هوای عزت) در پاسخ به سوال ایسنا اظهار کرد: ما سالی را پشت سر گذاشتیم که غیورترین مردان سرزمین را به دل خاک داد. از شهادت رهبر گرفته تا خانواده‌هایی که درگیر جنگ آمریکایی-صهیونیستی شدند. اما هنوز هم مردم با شعور و شوق خود، اثبات کردند که زنده‌اند. انتظار برای تحویل سال ۱۴۰۵، انتظار برای طلوع یک دوران جدید در سایه رهبری حکیمانه و جوان است.

آنچه در آخرین روزهای سال ۱۴۰۴ در فضای عمومی جامعه به چشم می‌خورد، دیالکتیک «اندوه عمیق» و «اراده مستحکم» است. مردم ایران در حالی خود را برای لحظه تحویل سال ۱۴۰۵ آماده می‌کنند که هنوز زخم فراق رهبری حکیم و فرزانه تازه است، اما در عین حال، با درکی درست از «تاریخ پرفراز و نشیب» خود و تکیه بر ثبات نهاد رهبری در مسیر ولایت، نگاه به سال جدید نه به عنوان یک نقطه پایان، بلکه به عنوان فصلی برای «تثبیت هویت مقاومت» با همراهی رهبری جدید دارند.

امسال، سکوت قبل از تحویل سال، سکوتی پر از معناست؛ سکوتی برای شنیدن «صدای جدیدی» که قرار است در سال ۱۴۰۵، مسیر پرافتخار گذشته را ادامه دهد.

انتهای پیام