به گزارش ایسنا، در دهه‌های اخیر، مدیریت منابع آب در بخش کشاورزی به یکی از اساسی‌ترین دغدغه‌های جهانی تبدیل شده است. افزایش جمعیت، گسترش شهرنشینی و نیاز روزافزون به تولید مواد غذایی باعث شده است فشار بی‌سابقه‌ای بر منابع محدود آب وارد شود. این مسئله به‌ویژه در مناطق خشک و نیمه‌خشک مانند ایران اهمیت بیشتری دارد، جایی که کشاورزی سهم عمده‌ای از مصرف آب را به خود اختصاص می‌دهد. هم‌زمان، تغییرات اقلیمی، نوسانات شدید بارش و وقوع خشکسالی‌های مکرر، پیش‌بینی‌پذیری منابع آبی را کاهش داده و برنامه‌ریزی سنتی را با دشواری روبه‌رو کرده است. در چنین شرایطی، ادامه روش‌های معمول آبیاری نه‌تنها پاسخگوی نیازها نیست، بلکه می‌تواند به تشدید بحران آب و کاهش پایداری تولید کشاورزی منجر شود.

از سوی دیگر، مفهوم آبیاری دقیق به‌عنوان یکی از راهبردهای نوین مدیریت کشاورزی مطرح شده است. آبیاری دقیق به معنای رساندن آب به میزان لازم، در زمان مناسب و دقیقاً در محل مورد نیاز گیاه است. دستیابی به چنین هدفی بدون استفاده از داده‌های محیطی و ابزارهای تحلیل‌گر تقریباً ناممکن است. پیشرفت فناوری‌های دیجیتال، از جمله حسگرهای اندازه‌گیری رطوبت خاک، دمای هوا و وضعیت رشد گیاه، این امکان را فراهم کرده که اطلاعات به‌صورت لحظه‌ای جمع‌آوری و تحلیل شوند. اهمیت این موضوع در آن است که تصمیم‌گیری آبیاری دیگر بر حدس و تجربه صرف متکی نیست، بلکه بر پایه داده‌های واقعی و الگوهای قابل تحلیل انجام می‌شود. همین ضرورت، زمینه‌ساز توجه گسترده به راهکارهای هوشمند و مبتنی بر داده در کشاورزی شده است.

در این زمینه، زهرا ایاب کوشک گذر از گروه علوم و مهندسی آب دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد به‌همراه دو همکار هم‌دانشگاهی خود، پژوهشی را با تمرکز بر بررسی کاربرد فناوری‌های هوشمند در مدیریت آبیاری انجام داده‌اند. این پژوهش که به‌طور کلی به مرور و تحلیل نقش هوش مصنوعی در بهینه‌سازی مصرف آب می‌پردازد، تلاش کرده است تصویری جامع از روندهای علمی موجود ارائه دهد و نشان دهد چگونه این فناوری‌ها می‌توانند به تصمیم‌گیری بهتر در آبیاری کمک کنند.

روش انجام این پژوهش بر پایه یک مرور و بررسی نظام‌مند از مقالات علمی معتبر استوار بوده است. پژوهشگران با گردآوری و تحلیل مطالعات پیشین، عملکرد فناوری‌هایی مانند حسگرهای محیطی، اینترنت اشیاء، یادگیری ماشین و یادگیری عمیق را بررسی کرده‌اند. اینترنت اشیاء به شبکه‌ای از ابزارها گفته می‌شود که می‌توانند داده‌ها را به‌صورت خودکار جمع‌آوری و ارسال کنند، و یادگیری ماشین نوعی از هوش مصنوعی است که به رایانه امکان می‌دهد از داده‌ها الگو بگیرد و پیش‌بینی انجام دهد. در این مطالعه، تمرکز اصلی بر ارزیابی این ابزارها در کاهش مصرف آب و افزایش بازده محصولات کشاورزی بوده است.

یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که سامانه‌های هوشمند آبیاری توان بالایی در بهبود مدیریت آب دارند. بر اساس نتایج مرورشده، استفاده از این سامانه‌ها می‌تواند مصرف آب را حدود ۲۰ تا ۴۰ درصد کاهش دهد و هم‌زمان به بهبود عملکرد محصولات کمک کند. این موضوع به این معناست که با مصرف آب کمتر، می‌توان محصول بیشتری تولید کرد.

با این حال، پژوهش به موانع مهمی نیز اشاره دارد، از جمله کمبود زیرساخت‌های لازم، هزینه‌های اولیه نسبتاً بالا و نبود داده‌های دقیق و کافی که می‌تواند اجرای گسترده این فناوری‌ها را با چالش مواجه کند.

در این پژوهش تأکید شده است که بهره‌گیری از هوش مصنوعی در آبیاری، یک راهکار مؤثر اما نیازمند برنامه‌ریزی است. بدون توجه به شرایط بومی، آموزش کاربران و فراهم‌کردن زیرساخت‌های لازم، این فناوری‌ها به‌تنهایی نمی‌توانند مشکل کم‌آبی را حل کنند. بنابراین، توسعه سیاست‌های حمایتی، بومی‌سازی سامانه‌ها و توجه به نیازهای واقعی کشاورزان به‌عنوان پیش‌شرط‌های موفقیت معرفی شده‌اند.

به گفته مجریان این تحقیق، برای دستیابی به کشاورزی پایدار، توسعه زیرساخت‌های داده‌ای اهمیت حیاتی دارد. ایجاد شبکه‌های گسترده حسگرها، استفاده از ایستگاه‌های هواشناسی هوشمند و حتی پهپادها می‌تواند داده‌های لازم برای تصمیم‌گیری دقیق را فراهم کند. تجربه کشورهایی مانند برزیل و چین نیز نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری در این زیرساخت‌ها نقش کلیدی در بهبود عملکرد آبیاری داشته است.

از سوی دیگر، آموزش کشاورزان و ایجاد انگیزه برای پذیرش فناوری‌های نوین، بخش جدایی‌ناپذیر این مسیر است. هزینه‌های اولیه، کمبود دانش فنی و مقاومت در برابر تغییر، از موانع جدی به شمار می‌روند. پژوهش تأکید می‌کند که همکاری میان نهادهای علمی، دولت و بخش خصوصی می‌تواند این موانع را کاهش دهد و زمینه را برای استفاده گسترده‌تر از آبیاری هوشمند فراهم سازد؛ رویکردی که در نهایت به حفظ منابع آب، افزایش بهره‌وری و کاهش اثرات منفی تغییرات اقلیمی کمک می‌کند.

این یافته‌های ارزشمند در فصلنامه «آب و توسعه پایدار» منتشر شده اند. نشریه فوق، وابسته به دانشگاه فردوسی مشهد بوده و به انتشار پژوهش‌های مرتبط با مدیریت منابع آب و توسعه پایدار می‌پردازد.

انتهای پیام