• دوشنبه / ۱۷ فروردین ۱۴۰۵ / ۱۳:۱۵
  • دسته‌بندی: اصفهان
  • کد مطلب: 1405011708489

هنر؛ زبان مشترک دل‌های انسان‌ها و آینه هویت ایرانی

هنر؛ زبان مشترک دل‌های انسان‌ها و آینه هویت ایرانی

ایسنا/اصفهان یک هنرمند خوشنویس گفت: هنر، همچون کلیدی است که می‌تواند به قلب انسان‌ها راه یابد و این ویژگی‌های درونی، مشترک و فطری را آشکار سازد. هنرمند زمانی قادر خواهد بود از ارزش‌های ملی دفاع کند که ظرفیت‌های درونی و توانایی‌های هنری خود را به‌درستی بشناسد و شناخت این ظرفیت‌هاست که او را توانمند می‌سازد تا در جایگاه مدافع فرهنگی، نقش‌آفرینی مؤثری داشته باشد.

مهدی عطریان در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: هنرمند با بهره‌گیری از ابزارهای هنری، می‌تواند مشترکات احساسی و ذاتی انسان‌ها را در قالب‌های گوناگون چون موسیقی، نقاشی، خط یا دیگر هنرها بازنمایی کند و از همین رهگذر، بستری برای ایجاد وحدت اجتماعی فراهم آورد.

وی افزود: ذات هنر با وحدت، هماهنگی و هارمونی پیوند خورده است و هیچ اثر ماندگاری بدون این عناصر شکل نمی‌گیرد. هنر قدرت دارد حقیقت را رساتر، گویاتر و قابل‌لمس‌تر به مردم منتقل کند و به همین دلیل، نقشی اساسی در انسجام میان افراد جامعه ایفا می‌کند.

 این هنرمند خوشنویس بیان کرد: هویت ایرانی که بر پایه فرهنگی مستقل، ارزشمند و شناخته‌شده در جهان استوار است، خود نوعی وحدت در مرتبه‌ای بالاتر به شمار می‌آید؛ وحدتی که میان ایرانیان پیوندی عمیق و طبیعی برقرار می‌کند و احساس مشترکی از تعلق و همبستگی می‌آفریند.

عطریان ادامه داد: این هویت اصیل و ریشه‌دار می‌تواند به‌سادگی در قالب هنر جلوه کند. چرا که هنرمند در حقیقت بلندگوی همان احساسات، باورها و ارزش‌هایی است که در دل مردم جریان دارد و آن‌ها را با زبان هنر، چه موسیقی و چه خوشنویسی یا نقاشی، به شکلی زیبا و اثرگذار بیان می‌کند.

 وی توضیح داد: هنرمند با تبدیل احساسات و ادراکات مشترک مردم به تجربه‌ای قابل مشاهده و شنیدن، نقش پیام‌رسانی دارد که آنچه در جان افراد نهفته است را به تصویر کشد و به آن جان تازه بخشد.

 این هنرمند خوشنویس تأکید کرد: هنر نه‌تنها جلوه‌ای از زیبایی و بیان احساسات است، بلکه پلی استوار برای پیوند دل‌ها و تقویت وحدت ملی و هویت ایرانی محسوب می‌شود؛ چرا که هنرمند سخن دل مردم را می‌گوید و آن را در قالبی ماندگار و اثرگذار به جامعه عرضه می‌کند.

 عطریان تصریح کرد: مردم زمانی می‌توانند از ارزش‌های فرهنگی و ملی خود پاسداری کنند که ابتدا آن‌ها را عمیق و درست بشناسند. هنگامی که فرد به شناخت واقعی از ارزش‌های خویش می‌رسد، حفظ آن‌ها به یک رفتار طبیعی و اجتناب‌ناپذیر تبدیل می‌شود؛ امری که نمی‌تواند از آن چشم‌پوشی کند. در این مسیر، هنرمند باید یک گام جلوتر از جامعه حرکت کند و نقش پیشتاز، پیش‌قراول و گویای احساسات و باورهای مردم را عهده‌دار شود.

وی خاطرنشان کرد: هنرمند زمانی قادر خواهد بود از ارزش‌های ملی دفاع کند که ظرفیت‌های درونی و توانایی‌های هنری خود را به‌درستی بشناسد. شناخت این ظرفیت‌هاست که او را توانمند می‌سازد تا در جایگاه مدافع فرهنگی، نقش‌آفرینی مؤثری داشته باشد. تمامیت ارضی نیز بخشی جدایی‌ناپذیر از ارزش‌های ملی و رکن بنیادین وحدت به شمار می‌رود.

 این هنرمند خوشنویس توضیح داد: وقتی از وحدت سخن می‌گوییم، منظور پیوند ناگسستنی، محسوس و حتی نامحسوس میان تمام اجزای یک کشور و ذره‌ذره وجب‌های خاک آن است، بنابراین نمی‌توان مدافع ارزش‌های ملی بود، اما تمامیت ارضی را نادیده گرفت. این تمامیت است که میان عناصر هویت ملی ارتباطی تنگاتنگ برقرار می‌کند و بستر شکل‌گیری وحدت حقیقی را فراهم می‌سازد.

عطریان در ادامه بیان کرد: براساس این حقیقت که «هر که بامش بیش، برفش بیشتر»، هنرمند نیز به‌واسطه داشتن ابزار ارزشمند هنر، مسئولیت سنگین‌تری بر دوش دارد. هنر می‌تواند در شکل‌دهی به روابط اجتماعی، ایجاد انسجام و وحدت‌آفرینی که ضرورتی انکارناپذیر برای هر جامعه است، نقشی مؤثر ایفا کند، بنابراین هر فردی که ابزاری در اختیار دارد و توانمندی ویژه‌ای به او عطا شده، در برابر این نعمت موظف به شکرگزاری است.

وی تأکید کرد: شکر هر نعمت در گرو به‌کارگیری درست و سازنده آن است. هنرمند نیز از آن جهت که موهبت هنر به او سپرده شده، وظیفه دارد این توان و امانت الهی را در مسیر صحیح و در جهت خدمت به جامعه به کار گیرد. هنر، نعمتی است که باید آن را فعالانه به کار بست تا ثمر بدهد و اثرگذار باشد.

این هنرمند خوشنویس تصریح کرد: هنرمند نه‌تنها در برابر جامعه، بلکه در برابر حضرت حق نیز مسئول است؛ چراکه توانایی هنری او ودیعه‌ای الهی است، بنابراین بهره‌گیری صحیح از این توان، نه اختیار صرف، بلکه نوعی تکلیف اخلاقی و معنوی محسوب می‌شود.

 عطریان خاطرنشان کرد: اگر هنرمندی که ظرفیت و توان بالایی برای خدمت‌رسانی به جامعه دارد، از این موهبت استفاده نکند و آن را در مسیر یاری مردم و تقویت بنیان‌های فرهنگی جامعه به کار نگیرد، در پیشگاه خداوند متعال مسئول و پاسخگو خواهد بود. هنر، امانتی است که باید با خدمت، تأثیرگذاری و درست به‌کارگیری آن ادا شود.

انتهای پیام