شامگاه روز گذشته‌ سه‌شنبه ۱۸ فروردین مراسم یادبود چهلم دانش‌آموزان مدرسه میناب با حضور مردم زنجان برگزار شد. مردمی که با چشمانی اشک‌بار به سوگ غمگین این کودکان نشستند. اما آیا این اشک‌ها تنها به میناب محدود است؟ خیر. اگر امروز چشم‌های‌مان را ببندیم و از کوه‌های میناب عبور کنیم و به قلب زنجان برسیم، می‌بینیم که همان شعله‌ عشق، در رگ‌های نسل بعد هم جاری است. آنجا در میدان انقلاب زنجان، وقتی دانش‌آموزان با چشمانی پر از اشک و قلب‌هایی سرشار از ایمان، برای شهدای خود مراسم برگزار کردند، پیوندی ناگسستنی میان دو نقطه از ایران شکل گرفت. 

آن دانش‌آموزان زنجانی، با ایستادن در میان جمعیت، در واقع داشتند، می‌گفتند: «ما فراموش نکرده‌ایم.» آن‌ها با آن مراسم، شکوه چهلم شهدای میناب را در دل خود جاری کردند. گویی می‌خواستند ثابت کنند که راه رفتگان، تنها در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهرها نیست، بلکه در میادین بزرگ رسالت و وفاداری است. 

از میناب تا زنجان، از میدان‌های تقابل تا میادین یادبود، تنها یک پیام شنیده می‌شود: ما ماندیم تا یاد شما جاودانه بماند.

در میان شلوغی و غوغای شهر، دانش آموز  ۱۲ ساله در گفت‌وگو با ایسنا می‌گوید: من برای زنده نگه داشتن یاد و خاطره دوستانم در میناب در این مراسم شرکت کرده‌ام آن‌ها سر کلاس درس مظلومانه به شهادت رسیدند. 

وی می افزاید: دانش‌آموزان میناب همیشه در یاد و خاطره ما باقی خواهند ماند و هیج وقت آن ها را فراموش نمی‌کنیم آن‌ها به ما درس زندگی آموختند.‌

یک آموزگار پایه ششم در حاشیه این تجمع در گفت‌وگو با ایسنا اظهار می‌کند: وقتی خبر شهید شدن این دانش‌آموزان را شنیدم قلبم به درد آمد؛ آن‌ها در راه آموزش علم و دانش به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.

وی ادامه می‌دهد: رژیم کودک‌کش اسرائیل وقتی دید نمی‌تواند ضربه حیاتی به کشور عزیزمان وارد کند به سمتی روی آورد که دانش‌آموزان را مظلومانه به شهادت برساند.

در دل شب‌های تاریک و روزهای پر از اضطراب، وقتی صدای آژیرها و بمباران‌ها، آرامش را از شهر ربوده بود، خیابان‌های شهرهای ایران خالی نشدند و مردم در هر نقطه از هر شهری که می‌توانستند گرد هم آمدند. مردمی که می‌توانستند در پناه خانه‌ها پنهان شوند، ایستادند.

سنگرها، نه فقط خاکریزها و خاک، که قلب‌های استوار ملتی بود که حاضر نشدند خانه‌هایشان، خیابان‌هایشان و آرمان‌هایشان را از ترس دشمن خالی کنند. این ایستادگی، این اصرار بر ماندن و نجنگیدن، خود فتح بود. فتح اراده بر ترس، فتح هویت بر ناامیدی.

این مقاومت، نشان داد که قدرت واقعی نه در سلاح، که در عزم و اراده مردم نهفته است. کسانی که در سختی‌ها، میدان را خالی نکردند، با حضورشان، امید را زنده نگه داشتند و درسِ شجاعت و پایبندی به میهن را به نسل‌های بعد آموختند.

در چهلمین روز از شهادت دلاوران کوچکی که جان خود را در راه میهن فدا کردند، یاد و خاطره‌شان در دل‌های ما زنده است. شهدای میناب، با شجاعت و ایثارگری کم‌نظیرشان، حماسه‌ای از عشق به وطن را رقم زدند.

تصور کنید در میدان انقلاب، دانش‌آموزان سربلند زنجان، جمع شده‌اند تا مراسم چهلم این عزیزان را برگزار کنند. چه صحنه پرشکوهی! دانش‌آموزانی که خود، امید آینده این مرز و بوم هستند، یاد قهرمانانی را گرامی داشتند که برای حفظ همین آینده، خون خود را نثار کردند.

این گردهمایی، پیوندد نسل‌ها و تجدید پیمان با آرمان‌های شهدا بود. پیام ایستادگی در شرایط سخت، پیام خالی نکردن سنگر، در این مراسم باشکوه، طنین‌انداز شد و به همه یادآوری کرد که میراث شهدا، مسئولیت ما در قبال حفظ ارزش‌ها است.

انتهای پیام