عبور از گردنه‌های سخت تاریخی و مواجهه با چالش‌های نظامی و امنیتی اخیر، ضرورت واکاوی مفاهیم «وحدت» و «قدرت» را دوچندان کرده است. در همین راستا، خبرنگار ایسنا به گفت‌وگو با امیرعلی رادمنش، تحلیلگر مسائل استراتژیک و مدرس دانشگاه پرداخته است تا ابعاد حفظ پایداری ملی و ارتقای توان بازدارندگی در شرایط کنونی را بررسی کند.

رادمنش در ابتدای این گفت‌وگو ضمن تحلیل وضعیت ژئوپلیتیک منطقه، بر نقش «سرمایه اجتماعی» در معادلات قدرت تاکید کرد.

وحدت ملی؛ فراتر از یک واژه، یک ضرورت امنیتی

این مدرس دانشگاه با اشاره به لزوم حفظ انسجام در لایه های مختلف جامعه اظهار کرد: ما باید بپذیریم که وحدت ملی صرفاً یک توصیه اخلاقی یا شعار سیاسی نیست، بلکه یک ضرورت امنیت ملی است. در دوران پساجنگ، دشمن تلاش می‌کند با تکیه بر شکاف‌های اجتماعی، بر لبه گسل‌های قومی، مذهبی و سیاسی سرمایه‌گذاری کند. در این مقطع، انسجام اجتماعی به مثابه ستون فقرات بازدارندگی عمل می‌کند، یعنی اگر جامعه در درون منسجم باشد، پیام استواری به اتاق‌های فکر دشمن مخابره می‌شود که هزینه هرگونه تعرض را به شدت بالا می‌برد.

وی افزود: اقتدار یک کشور تنها در سیلوهای موشکی و تجهیزات نظامی خلاصه نمی‌شود. اگرچه قدرت سخت، شرط لازم برای دفاع است، اما شرط کافی، وجود یک ملت متحد است که پشتوانه تصمیمات حاکمیتی باشد. دشمن زمانی جرات جسارت پیدا می‌کند که احساس کند پیوند میان دولت و ملت سست شده است.

بازتعریف مفهوم اقتدار در دوران پساجنگ

رادمنش در پاسخ به سوالی درباره چگونگی حفظ قدرت دفاعی در برابر تهدیدات احتمالی گفت: اقتدار ایران در دنیای امروز باید بر پایه قدرت ترکیبی باشد. ما نیازمند اقتدار هوشمند هستیم، یعنی تلفیقی از توانمندی‌های پیشرفته نظامی و اقناع افکار عمومی. برای مقابله با تهدیدات دشمن، باید همزمان با به‌روزرسانی زیرساخت‌های دفاعی، زیرساخت‌های حمایتی و معیشتی مردم را نیز تقویت کرد. اقتدار واقعی آن است که شهروند به هویت ملی خود ببالد و خود را بخشی از منظومه دفاعی کشور بداند.

این تحلیلگر مسائل راهبردی تصریح کرد: دشمن در جنگ‌های نوین، ابتدا ذهن‌ها را اشغال می‌کند و سپس به مرزها می‌تازد، لذا حفظ قدرت برای مقابله با تهدیدات، پیش از هر چیز مستلزم پیروزی در جنگ روایت‌هاست. ما باید روایتی منسجم و غرورآفرین از ایستادگی ملی خود ارائه دهیم تا هیچ نفوذ فرهنگی یا سیاسی نتواند اراده ملت را متزلزل کند.

ضرورت دیپلماسی فعال و انسجام درونی

استاد مطالعات استراتژیک در بخش دیگری از این مصاحبه به رابطه دیپلماسی و میدان پرداخت و گفت: دیپلماسی قوی، میوه انسجام درونی است. وقتی وزیر امور خارجه ما در مجامع بین‌المللی سخن می‌گوید، وزن صدای او به میزان وحدتی بستگی دارد که در داخل کشور حس می‌شود. برای صیانت از تمامیت ارضی و اقتدار ملی، باید تمامی دیدگاه‌های سیاسی زیر چتر منافع ملی جمع شوند. تضاد آرا در مسائل داخلی طبیعی است، اما در برابر بیگانه، باید صدای واحدی از ایران شنیده شود.

پیام اقتدار ایران به بدخواهان

رادمنش یادآور شد: تاریخ نشان داده است که هرگاه ملت ایران حول محور هویت ایرانی-اسلامی و رهبری منسجم متحد شده‌اند، بزرگترین قدرت‌های نظامی جهان نیز شکست خورده‌اند. پیام ما به هر بدخواهی که سودای تهدید در سر دارد باید این باشد: ایرانِ پساجنگ، نه تنها ضعیف نشده، بلکه با تکیه بر تجارب سخت، در پیوند میان مردم و لایه‌های دفاعی خود به چنان بلوغی رسیده است که هرگونه خطای محاسباتی دشمن را با پاسخی پشیمان‌کننده روبرو خواهد کرد.

وی در پایان تاکید کرد: حفظ اقتدار، یک فرآیند ایستا نیست، بلکه تلاشی روزانه برای تقویت پیوندهای اجتماعی و اعتماد متقابل است. این همان رمزی است که ایران را در برابر طوفان‌های قرن، استوار نگاه داشته است.

انتهای پیام