به گزارش ایسنا، به نقل از گاردین، ماجرا از مارس ۲۰۲۴ آغاز شد؛ زمانی که اوزتورک به همراه چند دانشجوی دیگر یادداشتی در روزنامه دانشگاهی منتشر کرد و در آن خواستار بهرسمیت شناختن آنچه «نسلکشی فلسطینیان» خوانده بودند، شد. این یادداشت، یک سال بعد به مبنای اقدام دولت ترامپ برای لغو ویزای او تبدیل شد. دولت، بدون ارائه شواهد مشخص، او را به یهودستیزی و حتی حمایت از گروه حماس متهم کرد؛ ادعاهایی که بعدها با تردیدهای جدی مواجه شد.
در مارس ۲۰۲۵، اوزتورک توسط ماموران اداره مهاجرت آمریکا (ICE) بازداشت و به یک مرکز نگهداری در ایالت لوئیزیانا منتقل شد. این اقدام، که با انتشار ویدئوی بازداشت او در شبکههای اجتماعی همراه بود، واکنشهای گستردهای را در میان فعالان حقوق بشر و دانشگاهیان برانگیخت. بسیاری این برخورد را نمونهای از محدود شدن آزادی بیان در فضای دانشگاهی آمریکا دانستند؛ بهویژه در شرایطی که اعتراضات دانشجویی علیه جنگ غزه در دانشگاههای مختلف این کشور در جریان بود.
پرونده اوزتورک بهسرعت وارد مسیر پیچیدهای از چالشهای حقوقی شد. با این حال، یک قاضی مهاجرت در نهایت حکم داد که دولت هیچ مبنای قانونی کافی برای اخراج او ندارد. این حکم، ضربهای به روایت رسمی دولت وارد کرد؛ روایتی که تلاش داشت اقدامات خود را در چارچوب امنیت ملی توجیه کند. جالب آنکه این قاضی اندکی بعد از سمت خود برکنار شد؛ اقدامی که برخی آن را در راستای فشارهای سیاسی بر سیستم قضایی ارزیابی کردند.
در ادامه، مذاکرات میان تیم حقوقی اوزتورک و دولت فدرال به یک توافق ختم شد. بر اساس این توافق، پرونده مهاجرتی او مختومه اعلام، وضعیت دانشجوییاش در سیستم SEVIS دوباره برقرار و امکان بازگشت او به ترکیه بدون مداخله فراهم شد. این توافق عملا به یکی از پرحاشیهترین پروندههای مرتبط با دانشجویان بینالمللی در سالهای اخیر پایان داد.
اوزتورک پس از بازگشت به کشورش اعلام کرد قصد دارد فعالیت علمی خود را در حوزه «مطالعات کودک و رشد انسانی» ادامه دهد. او همچنین تاکید کرد که تجربهاش در آمریکا، هرچند دشوار، باعث نشده از مسیر حرفهای و دغدغههای انسانی خود فاصله بگیرد. به گفته او، «زمانی که از او گرفته شده، متعلق به کودکانی است که برای آینده آنها تلاش میکند.»
جسی راسمن، مدیر حقوقی اتحادیه آزادیهای مدنی آمریکا در ماساچوست در این باره گفت: «دکتر اوزتورک یک پژوهشگر دانشگاهی است. اقدامات غیرقانونی دولت او را ناخواسته در کانون توجه قرار داد. اما او طی یک سال گذشته، از طریق نوشتهها و سخنانش، از این موقعیت برای آگاهسازی عمومی درباره تجربیات خود، روشن کردن شرایط زنان دیگر در بازداشتگاههای خصوصی ICE و دفاع از حقوق بشر جهانی—با تمرکز بر کودکان—استفاده کرد.»
انتهای پیام
