به گزارش ایسنا، یک نظرسنجی از نزدیک به ۱۰۰۰ پزشک که از طبابت بالینی کنارهگیری کرده بودند در مجله پرمننته منتشر شده که نشان میدهد میانگین سنی که پزشکان کار خود را ترک کردند، ۴۸.۱ سال است که حدود ۹ سال کمتر از میانگین ۵۷.۱ سال ثبت شده در یک نظرسنجی مشابه در سال ۲۰۰۸ است. با این حال، نتایج با یک نکته مهم همراه است: میزان پاسخدهی پایین بوده و یافتهها، پزشکانی را توصیف میکند که به این نظرسنجی پاسخ دادهاند، نه همه پزشکان آمریکایی.
به نقل از اساف، محققان میگویند حتی یک تغییر جزئی در زمان کنارهگیری پزشکان از طبابت بالینی میتواند تعداد پزشکان موجود برای مراقبت از بیماران را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. طبق گزارش انجمن دانشکدههای پزشکی آمریکا، تنها کاهش دو ساله در میانگین سن بازنشستگی میتواند تعداد پزشکان فعال پیشبینیشده برای سال ۲۰۳۶ را تقریبا ۴۰ هزار نفر کاهش دهد.
چه چیزی پزشکان را وادار به کنارهگیری میکند؟ طبق این نظرسنجی، این امر تا حد زیادی به دردسرها و استرسهای اداری برمیگردد. تقریبا نیمی از پزشکانی که طبابت را متوقف کردهاند، انبوهی از کاغذبازیها و وظایف بوروکراتیک زمان مراقبت از بیمار را دلیل اصلی ترک کار خود ذکر کردهاند. تقریبا سهم مشابهی از آنها گفتهاند که این شغل «بیش از حد استرسزا» است. برای پزشکان زن، تصویر پیچیدهتر بود: آنها بیشتر از مردان احتمال داشت که به دلیل مسئولیتهای مراقبتی، نگرانیهای مربوط به سلامت شخصی و استرس، کار را ترک کنند.
چگونه محققان پزشکانی را که طبابت بالینی را ترک کردند، شناسایی کردند
محققان از پایگاه دادهای که توسط انجمن پزشکی آمریکا نگهداری میشد، برای شناسایی پزشکانی که بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۲ از برنامههای آموزشی خود فارغالتحصیل شده بودند و به نظر میرسید دیگر در کار طبابت بالینی تمام وقت نیستند، استفاده کردند. یک نظرسنجی آنلاین در بهار ۲۰۲۴ بین بیش از ۶۱ هزار پزشک انجام شد و ۹۷۱ پاسخ، معیارهای ورود به مطالعه را داشتند.
در میان این پاسخدهندگان که تقریبا دو سوم آنها زن بودند، میانگین سنی ۴۵.۸ سال بود و بیش از سه چهارم آنها متأهل بودند. تعدادی از آنها در رشته پزشکی داخلی یا یک تخصص مرتبط آموزش دیده بودند. سه گروه در این نظرسنجی شرکت کردند: پزشکانی که طبابت کرده و کار خود را متوقف کردند، کسانی که در حال حاضر کمتر از ۲۰ ساعت بالینی در هفته کار میکنند و کسانی که آموزش پزشکی کامل را به پایان رساندهاند، اما هرگز وارد طبابت بالینی مستقل نشدهاند. گروه آخر حدود ۱۱ درصد از پاسخدهندگان را تشکیل میداد.
از ۵۲۱ پزشکی که طبابت کرده و سپس کار خود را متوقف کردهاند، رایجترین دلایل ذکر شده برای ترک کار «دردسرهای کاری» با ۴۴.۷ درصد و «استرس بیش از حد» با ۴۴.۵ درصد بود و پس از آن «تقاضای غیرواقعبینانه بیمار» و «عدم رضایت حرفهای» قرار داشتند. وقتی پاسخدهندگان توضیحات خود را نوشتند، موضوعاتی که بیشتر مطرح شدند عبارت از کار زیاد، جذابیت مسیرهای شغلی غیربالینی، ناامیدی از نحوه اداره سیستمهای بهداشتی و دلایل شخصی مرتبط با حرفه مانند فرسودگی شغلی و از دست دادن استقلال بودند.
نکته قابل توجه این است که ناامیدی از سیستمهای پرونده الکترونیکی سلامت، ابزارهای دیجیتالی که در تحقیقات دیگر به طور گسترده به عنوان محرک فرسودگی شغلی شناخته میشوند، در این مطالعه در میان دلایل اصلی ترک شغل قرار نگرفتند. هزینههای بیمه قصور پزشکی که در نظرسنجی سال ۲۰۰۸ رتبه سوم را داشت، نیز به طور کامل از فهرست حذف شد و جای خود را به خواستههای بیمار به عنوان یک عامل اصلی داد.
پزشکان زن زودتر از مردان طبابت بالینی را ترک میکنند
یکی از یافتهها این بود که پزشکان زن و مرد چقدر متفاوت از هم، تصمیم به ترک پزشکی گرفتند. زنان بسیار بیشتر از مردان احتمال داشت که از ترک طبابت بالینی برای مراقبت از کودکان خردسال خبر بگویند، ۲۱.۷ درصد از زنان این دلیل را ذکر کردند، در مقایسه با ۴.۲ درصد از مردان. زنان همچنین بیشتر احتمال داشت که برای مراقبت از سایر اعضای خانواده، رسیدگی به نگرانیهای سلامتی خود و به دلیل استرسزابودن شغل، شغل خود را ترک کنند.
زنان در این نمونه همچنین به طور کلی دوران بالینی کوتاهتری داشتند. در میان پزشکانی که به طور کامل طبابت را ترک کرده بودند، زنان به طور متوسط ۹ سال در پزشکی بالینی قبل از ترک طبابت گذرانده بودند، در حالی که این رقم برای مردان ۱۲ سال بود، که از نظر آماری تفاوت معناداری است.
این موضوع با توجه به اینکه چه کسانی امروز وارد حرفه پزشکی میشوند، اهمیت بیشتری پیدا میکند. زنان اکنون بیش از ۵۵ درصد از دانشجویان جدید پزشکی را تشکیل میدهند و تقریبا به نیمی از کل پزشکان در دوره رزیدنتی تبدیل میشوند. اگر زنان، همانطور که این نظرسنجی نشان میدهد، زودتر طبابت بالینی را ترک کنند، تأثیر آن بر کل نیروی کار پزشکی میتواند قابل توجه باشد.
محققان به لزوم اقدامات هدفمند اشاره میکنند: کاهش بار اداری، دادن کنترل بیشتر به پزشکان بر برنامه زمانی، حمایت از والدین شاغل و رسیدگی به نابرابریهای جنسیتی در حقوق، رهبری و رفتار در محل کار.
پزشکانی که آموزش دیدهاند، اما هرگز طبابت نکردهاند
شاید یافتهای که کمتر مورد بررسی قرار گرفته، گروهی از پزشکان باشد که تمام دوره آموزشی خود، از جمله سالهای دانشکده پزشکی و رزیدنتی، را به پایان رساندهاند و سپس هرگز وارد طبابت بالینی مستقل نشدهاند. زنان به طور نامتناسبی در این گروه حضور داشتند و نویسندگان میگویند که تقریبا هیچ تحقیق ملی قبلا این جمعیت را بررسی نکرده است.
برای سیستم مراقبتهای بهداشتی که در حال حاضر تحت فشار کمبود پیشبینیشدهای است که میتواند تا سال ۲۰۳۶ به دهها هزار پزشک برسد، این یک تخلیه عمدتا نامرئی است. کمبود پزشک در آمریکا فقط مربوط به آموزش پزشکان جدید کافی نیست. بلکه مربوط به نگه داشتن پزشکانی است که از قبل در صف هستند و این نظرسنجی نشان میدهد که تلاشها در این زمینه ناکافی است.
انتهای پیام
