به گزارش ایسنا، به نقل از میرر، ماجرا پس از آن برجسته شد که بیش از ۱۲ کارمند سابق با ارائه اسناد و شهادت، تصویری نگران‌کننده از فضای داخلی دانشگاه ترسیم کردند. این روایت‌ها، اگرچه از سوی مدیریت دانشگاه رد شده‌اند، اما در یک نقطه مشترک‌اند: شکافی عمیق میان مدیران ارشد و بدنه اجرایی.

زلّا پری، مدرس ارشد علوم جنایی که بیش از یک دهه در این دانشگاه فعالیت داشت، یکی از چهره‌های اصلی این روایت است. او که اکنون پرونده‌ای در دادگاه کار علیه دانشگاه دارد، می‌گوید: ما مدام نگرانی‌هایی را مطرح می‌کردیم که حجم کار، همراه با آن فرهنگ برای کارکنان و دانشجویان مشکل ایجاد می‌کند. اما هرگز رسیدگی نمی‌شد.  او این وضعیت را با عبارتی خلاصه می‌کند که بارها تکرار شده است: «همیشه می‌گفتند تحمل کن و ساکت باش».

پری که پیش‌تر نماینده امور رفاهی کارکنان بوده، می‌گوید نقش او عملا به انتقال اعتراض‌های همکارانش محدود شده بود؛ اعتراض‌هایی که به گفته او، مدیران ارشد تمایلی به شنیدنشان نداشتند. او اضافه می‌کند: ما از جلسات برمی‌گشتیم و کم‌کم می‌ترسیدیم که با مطرح کردن این مسائل، خودمان را در معرض آسیب قرار می‌دهیم.  او فراتر از توصیف فضا، مدیریت دانشگاه را مستقیما مسئول می‌داند: من دانشگاه را متهم کرده‌ام و همچنان متهم می‌کنم که باعث فروپاشی این رابطه شده است.

روایت مشابهی از سوی دکتر رهانا کریم، مدرس ارشد شیمی آلی نیز مطرح شده است؛ کسی که پس از تعدیل نیرو در اوایل آوریل، او نیز مسیر حقوقی را در پیش گرفته است. او تجربه خود را این‌گونه توصیف می‌کند: در واقع مورد آزار قرار گرفتم. این برداشت من است. من مجازات شدم.  

کریم می‌گوید این رفتارها پس از آن شدت گرفت که او مجموعه‌ای از شکایات و افشاگری‌ها را ثبت کرد و همچنین پذیرفت به‌عنوان شاهد در پرونده پری حضور داشته باشد. اما شاید صریح‌ترین بخش صحبت‌های او، توصیف الگوی برخورد با منتقدان است: آنچه دیده‌ام این است که هر وقت کسی نگرانی، شکایت یا هر مسئله‌ای (چه مربوط به ایمنی و سلامت و چه تجربه دانشجویان) مطرح می‌کند، آن فرد حذف می‌شود.

به گفته کریم، این روند نه‌تنها به حذف افراد منجر می‌شود، بلکه پیامی روشن به دیگران ارسال می‌کند: آنها کارکنان را از مطرح کردن این مسائل بازمی‌دارند تا همه‌چیز را پنهان کنند، طوری که همه‌چیز بی‌نقص به نظر برسد؛ اما این حقیقت ندارد.

در مقابل، دانشگاه USW با تاکید بر سازوکارهای رسمی خود و آمار پایین غیبت ناشی از بیماری، تلاش کرده تصویری متفاوت ارائه دهد. اما کارشناسان امور آموزشی در اینجا یک پرسش کلیدی مطرح می‌کنند: آیا شاخص‌های کمی می‌توانند تجربه زیستی کارکنان را بازتاب دهند؟ پایین بودن نرخ مرخصی استعلاجی لزوما به معنای سلامت سازمانی نیست؛ چه‌بسا نشان‌دهنده فشار پنهانی باشد که کارکنان را از حتی استراحت نیز بازمی‌دارد. 

انتهای پیام