در روزگاری که گاه دغدغهها و امکانات، مانع مسیر تعلیم و تربیت میشوند، حسین عبدالهی با ۲۳ سال سابقهی معلمی، در دورافتادهترین و غربی ترین نقطهی ایران، در کلاسی با ۶ پایه تحصیلی و تنها ۱۲ دانشآموز، چراغ دانش را روشن نگه داشتهاست.
این مصاحبه، نه تنها شرحی بر چالشها و کمبودهای آموزشی در مناطق محروم بلکه گواهی است بر روح بلند معلمانی که خدمت به کودکان معصوم و محروم را افتخار خود میدانند و با تکیه بر عشق و انگیزهی درونی، حتی در شرایط سخت و مشکلات اینترنتی و نبود امکانات، آموزش را تعطیلناپذیر میدانند.
از دل این کلاس درس ساده، داستانهایی از دلگرمی، امید و شکوفایی دانشآموزانی بیرون میآید که با حمایت معلم خود، مسیر روشنی به سوی آینده یافتهاند.
در این گفتوگو، با لحظات ناب و شیرین تدریس، خاطراتی که اشک شوق را بر گونهها جاری میسازد، و آرزوهای بزرگ این معلم برای آیندهی دانشآموزان و نظام آموزشی کشور آشنا خواهیم شد.
پیام اصلی این مصاحبه، دعوتی است به پاسداشت مقام والای معلم و یادآوری این حقیقت که عشق و ایثار، بزرگترین سرمایهی تعلیم و تربیت است.
روایتی از کلاس درس در دورترین نقطهی ایران
حسین عبداللهی، معلم جهادی و باسابقه، در یکی از دورافتادهترین مناطق استان آذربایجان غربی، روستای «قادوکندی» چالدران، با ۲۳ سال تجربه تدریس در پایههای مختلف تحصیلی، امسال مسئولیت آموزش ۱۲ دانشآموز را در ۶ پایه تحصیلی بر عهده دارد.
عبداللهی در گفتوگو با خبرنگار ایسنا، انگیزه خود از انتخاب این روستا برای تدریس را خدمت در مناطق محروم و روحیه جهادی عنوان کرد و گفت: تدریس به کودکان معصوم و محروم، احساس رضایت و خرسندی عمیقی به من میدهد.
وی با اشاره به چالشهای پیش رو، اظهار کرد: با وجود اینکه آموزش مجازی است، اما شعار «آموزش هیچوقت تعطیل نیست» را سرلوحه کار خود قرار داده و هر روز به مدرسه میآیم و تدریس حضوری را ادامه میدهم، حتی با وجود شرایط سخت اینترنت و کمبود امکانات.
این معلم فداکار، به وضعیت خاص دانشآموز پایه اول که والدینش بیسواد هستند، اشاره کرد و افزود: برای رفع این مشکل، برنامهریزی ویژهای برای آموزش حضوری در مساجد و اماکن مذهبی تدارک دیدهام.
عبداللهی در خصوص کمبودهای آموزشی مدرسه، تصریح کرد: در مناطق محروم، امکانات آموزشی محدود است. من با استفاده از تلفن همراهم، تصاویر کیتهای آزمایشگاهی و آناتومی را دانلود کرده و برای دانشآموزان پخش میکنم تا بتوانیم بخشی از این کمبودها را جبران کنیم.
خاطراتی از جنس عشق و ایثار
شیرینترین خاطره عبداللهی از دوران تدریس، آشنایی با چهرههای معصوم کودکان است؛ لحظاتی که سادگی کودکان باعث میشود او را «بابا» صدا کنند و سپس با خنده، اشتباه خود را جبران کنند. او این لحظات را خاص و دلنشین توصیف کرد.
وی با یادآوری روزهای نخست تدریس در مقطع متوسطه دوم، از صمیمیت، احترام و رابطهی برادرانهی برقرار شده با دانشآموزانش گفت و افزود: آن حس ناب، هنوز هم میان ما حاکم است.
یکی از ماندگارترین خاطرات این معلم، حمایت از دو خواهر و برادر در یکی از روستاهای مرزی است که خانوادهشان مهاجرت کرده و امکان ثبتنام در شهر را نداشتند. عبداللهی با تقبل هزینهی رفتوآمد، زمینه تحصیل آنها را فراهم کرد و اکنون هر دو به دانشگاه راه یافتهاند.
آرزوهای معلمی برای آینده روشن
عبداللهی آرزو دارد، تمام دانشآموزان ایران موفق و کامیاب شوند.
او دیدن دانشآموزان دیروز در مسئولیتهای امروز، از جمله در ادارات و آموزش و پرورش را افتخار خود میداند و ابراز امیدواری کرد: آموزش و پرورش در مسیر رشد و توسعه گام بردارد و دانشآموزان با شور و علاقه در مدارس حاضر شوند.
وی خطاب به همکاران خود گفت: تلاش کنیم عشق و انگیزه را در کارمان زنده نگه داریم، چرا که آیندهی کشور، در دستان همین دانشآموزان نهفته است.
انتهای پیام
