به گزارش ایسنا، یک رویداد ورزشی را تصور کنید که به ورزشکاران نه تنها اجازه می‌دهد دوپینگ کنند، بلکه حتی آنها را به استفاده از داروهای تقویت‌کننده عملکرد تشویق می‌کند. این ایده شاید دور از ذهن و عجیب به نظر برسد؛ اما این هفته، اولین «بازی‌های پیشرفته» در لاس وگاس، نوادا برگزار خواهد شد.

به نقل از نیچر، سازمان‌های ورزشی به شدت به این رقابت‌ها واکنش نشان داده‌اند. سباستین کو، رئیس فدراسیون جهانی دو و میدانی، این بازی‌ها را «به درد نخور» توصیف کرد و گفت که شرکت ورزشکاران در آنها «احمقانه» خواهد بود.

تراویس تیگارت، رئیس آژانس مبارزه با دوپینگ ایالات متحده مستقر در کلرادو اسپرینگز، آن را «نمایش مضحک خطرناک» نامید و برخی از ورزشکاران نگرانی‌های اخلاقی و بهداشتی خود را ابراز کرده‌اند.

این بازی‌ها که برای روز ۲۴ مه تعیین شده‌اند، از نظر اندازه یا جذابیت با المپیک اصلی قابل مقایسه نیستند. تعداد انگشت‌شماری از رویدادهای دو و میدانی، شنا و قدرتی در آن برگزار خواهند شد و فدراسیون‌های ورزشی هیچ رکورد جهانی بالقوه‌ای را که در آنجا ثبت شود، تأیید نخواهند کرد. با این حال، برخی ورزشکاران در این رقابت ثبت‌نام کرده‌اند.

بسیاری و شاید همه‌ افرادی که در این مسابقات شرکت می‌کنند، از داروهای تقویت‌کننده عملکرد استفاده خواهند کرد. اما در رقابت‌ها قرار نیست مصرف همه انواع دارو آزاد باشد. تنها داروهایی که توسط اداره داروی فدرال ایالات متحده تأیید شده‌اند، مجاز هستند و ورزشکاران باید از قوانین فدرال و ایالت نوادا ایالات متحده پیروی کنند. شرکت‌کنندگان توسط متخصصان پزشکی که وظیفه دارند خطرات را به حداقل برسانند و سلامت ورزشکاران برای رقابت را تایید کنند نیز بررسی خواهند شد.

با این وجود جزئیات خاص، برنامه‌های کاهش آسیب این رویداد کم است. به عنوان مثال، نحوه تعیین مواد و دوزهای مناسب و از همه مهم‌تر، نحوه مدیریت مراقبت‌های پس از رویداد و ترک مصرف مواد، فاش نشده است. این رقابت‌ها ممکن است باعث شود که به نظر برسد داروهای تقویت‌کننده عملکرد به راحتی قابل استفاده و متوقف کردن هستند و مراقبت‌های پیچیده و خطرات مربوطه را به حداقل برساند.

یک جامعه‌شناس که روی مصرف مواد در ورزش و تمرین کار می‌کند، در مورد شرکت کنندگان در این رقابت‌ها می‌گوید: شاید برخی با خود فکر کنند چرا یک نفر باید وسوسه شرکت در بازی‌های پیشرفته را داشته باشد. برای پاسخ به این سوال باید نگاهی به زندگی ورزشکاران داشت. بسیاری از رقبای المپیک در کنار تمرین، تمام وقت کار می‌کنند. برخی حتی در کشورهایی مانند استرالیا و ایالات متحده که اغلب در صدر جدول رده‌بندی قرار دارند، زیر خط فقر زندگی می‌کنند و فشارهای مالی یک عامل خطر شناخته شده برای دوپینگ است و بازی‌های پیشرفته از این خلل استفاده کرده و به ورزشکاران برای رقابت پول می‌دهد و برای شکستن رکورد جهانی تا یک میلیون دلار آمریکا پاداش نیز ارائه می‌دهد.

ورزش‌های حرفه‌ای طیف وسیعی از خطرات را برای سلامت جسمی و روانی ورزشکاران ایجاد می‌کنند. برخی از خطرات جسمی ورزش‌ها به خوبی شناخته شده‌اند، مانند آسیب‌های حاد اسکلتی-عضلانی. ضربات مکرر به سر در ورزش‌های تماسی مانند راگبی و فوتبال آمریکایی می‌تواند باعث بیماری‌های عصبی، از جمله انسفالوپاتی تروماتیک مزمن، شود که ممکن است سال‌ها یا دهه‌ها طول بکشد تا ظاهر شود. ورزش‌های رقابتی نیز بر سلامت روان ورزشکاران تأثیر می‌گذارند. سیمون بایلز، ژیمناست، نائومی اوساکا، بازیکن تنیس و نوح لایلز، دونده سرعت، از جمله کسانی هستند که علناً در مورد افسردگی و اضطراب خود صحبت کرده‌اند. دسترسی ورزشکاران به مراقبت‌های بهداشتی، متغیر و گاهی اوقات بسیار گران است و افرادی که از داروها یا مکمل‌ها برای درمان خود استفاده می‌کنند، در معرض خطر مثبت شدن آزمایش برخی از مواد دوپینگ قرار دارند.

بررسی دوپینگ موضوع پیچیده‌ای است. صدها ماده ممنوعه وجود دارند و مواد جدید به صورت دوره‌ای به آنها اضافه می‌شوند. سیستمی که در دهه ۱۹۶۰ برای تشخیص استفاده از محرک‌ها در مسابقات طراحی شده بود، اکنون تلاش می‌کند تا نمونه‌هایی از ورزشکاران در سراسر جهان جمع‌آوری کند تا مواد بیشتری را با حساسیت بیشتر غربالگری کند. این در حالی است که پذیرش اجتماعی مواد ممنوعه، از جمله هورمون‌های پپتیدی، تعدیل‌کننده‌های انتخابی گیرنده آندروژن و تستوسترون، تغییر کرده است و برخی از آنها توسط افراد تأثیرگذار در حوزه تناسب اندام و سلامتی در رسانه‌های اجتماعی تبلیغ نیز می‌شوند.

تحقیقات بیشتر در مورد مواد ممنوعه و به روز رسانی مقررات در مورد داروهای تقویت ‌کننده عملکرد مورد نیاز است. نادیده گرفتن خطرات آنها در نهایت به ورزشکاران آسیب می‌رساند. اما جامعه ورزشی نیز باید در مورد سیستم ضد دوپینگی که ساخته است، تأمل کند.

دنیای ورزش به یک سازمان درستکار نیاز دارد که سیاست‌های ضد دوپینگ، حفاظتی، ضد قلدری و ضد تبانی را در بر بگیرد. زیرساخت‌های موجود آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ (WADA) می‌تواند از رویکرد تنبیهی به رویکردی حمایتی از حقوق ورزشکاران و درستکاری ورزشی تغییر کند. این امر باید با مشارکت فراگیر ورزشکاران در تمام سطوح، در تمام سنین و با طیف وسیعی از سوابق استفاده از مواد نیروزا آغاز شود. ساختار آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ مانند بسیاری از سازمان‌های ورزشی، عمدتا از بالا به پایین است. دریافت طیف وسیع‌تری از دیدگاه‌های ورزشکاران و همچنین کارشناسان، مسئولان و هواداران می‌تواند بر سیاست‌های ضد دوپینگ تأثیر بگذارد. این گروه‌ها ممکن است از تحقیقات بیشتر در مورد چگونگی کوتاه کردن فهرست مواد ممنوعه حمایت کنند یا در مورد چگونگی سازماندهی و اجرای بهتر فرآیند آزمایش پیشنهاداتی داشته باشند. در هر صورت، این سیستم باید توسط ورزشکاران و با مشارکت دیگران رهبری شود.

بازی‌های پیشرفته که اکنون واکنش‌های منفی زیادی را به همراه داشته، می‌تواند سازمان‌ها و ورزشکاران را از خطرات مصرف چنین داروهایی آگاه کند و با تغییر در سیاست‌های ضد دوپینگ به بهبود هرچه بیشتر روش‌های مبارزه با مصرف دارو منجر شود. پذیرش این چالش به عنوان یک فرصت می‌تواند تفاوت بین سیستمی باشد که در گذشته گیر کرده و سیستمی که برای برآوردن نیازهای ورزشکاران در حال تکامل است.

انتهای پیام