تاریخ ایران باستان
-
چرا ایرانیان باستان، مردگان خود را در برجها دفن میکردند، نه در گورها؟
دفن تنها عمل ممنوعه نبود، سوزاندن نیز ممنوع بود. آتش نیز به عنوان یکی از مقدسترین عناصر جهان تلقی میشد، و سوزاندن جسد آن را در معرض ناپاکی قرار میداد. به همین دلیل، رسوم جدیدی برای برخورد با مردگان باید توسعه مییافت.
-
زخمی که در ۱۴۰۴ به تاریخ ایران زده شد!
پرونده میراث فرهنگی ایران در سال ۱۴۰۴ درحالی بسته شد که موزهها و اماکن تاریخی، امسال بیشتر تعطیل بودند و آثارشان دور از دید و در مخازن نگهداری شد. این پرونده نیز با جنگ و تخریب دستکم ۱۰۸ اثر تاریخی به آخرین ورق رسید.
-
«شیر و خورشید» چگونه از ایران فراتر رفت؟
«شیر و خورشید» نمادی که این روزها بحثبرانگیز شده، خاستگاهی ایرانی دارد که بنابر مستندات و کتیبههای شناسایی شده، نمیتوان آن را در حصار یک دوره تاریخی یا یک خوانش واحد، محصور کرد. اما ردپای این نماد تا کجا شناسایی شده است؟
-
کلمه «ای وای» از خدای باد در ایران باستان به ارث رسیده
حتما پیش آمده است که در هنگام بلا از جملاتی مانند «وای بر من» یا «ای وای» یا «وای به حالت» و... استفاده کنیم. اما این وای دقیقا کیست و چرا مردم ایران در هنگام سختی از این جملات استفاده میکنند؟
-
قدیمیترین قوم ایران چه کسانی بودند؟
پیش از آنکه مهاجرت گسترده آریاییها از ماوراءالنهر و قفقاز بزرگ به بخش مرکزی فلات ایران آغاز شود، مردمان کهنسال بسیاری در این سرزمین میزیستند. در این مقاله به معرفی اجمالی این اقوام میپردازیم.
-
یک پژوهشگر تاریخ پاسخ داد
چرا چهارم شهریور در ایران باستان با نام «شهریورگان» شناخته میشد؟
یک پژوهشگر تاریخی گفت: جشن شهریورگان از آیینهای ایران باستان است که در چهارم شهریور برگزار میشد و با تقدس آتش، همبستگی اجتماعی و یاری به نیازمندان پیوند داشته است.
-
کشف یک مدرک تازه از «اورارتو»ها در شرق دریاچه ارومیه + عکس
پژوهشگران، نخستین مدرک از حضور «روسایکم»، پادشاه اورارتویی در شرق دریاچه ارومیه را کشف کردند.
-
یک کنشگر میراث فرهنگی هشدار داد:
تجاوز به محوطۀ ۳۰۰۰ سالۀ «جوبَجی»
یک پژوهشگر و کُنشگر میراث فرهنگی درباره برداشت شن و ماسه و معدنکاوی و فعالیت قاچاقچیان گنج در عَرصه و حریم ممنوعۀ محوطۀ ۳ هزار ساله ایلامی «جوبَجی» در خوزستان هشدار داد.
-
غبار فراموشی بر گنجینه ۶۰۰۰ سالۀ ایران
«تُل بسیار ارزشمند و پیش از تاریخی «چِگاسُفلا» با قدمتی در حدود ۶۰۰۰ سال که گنجینه ای از تاریخ و فرهنگ ایرانی را در سینه دارد با همۀ اهمیت، به دست فراموشی سپرده و رها شده است و ساخت و سازها روی عَرصه و حریم آن همچنان متوقف نشده است.»