چرا «باب اسفنجی» ساکن در جزیره خیالی «بیکینی باتم» به بخشی از سبک زندگی کودکان تبدیل میشود اما بسیاری از شخصیتهای ایرانی پس از یک دوره کوتاه به فراموشی سپرده میشوند؟ یک طراح شخصیت پاسخ این پرسش را در مجموعهای از عوامل از جمله ضعف جهانسازی، کمبود روایت جذاب، بیتوجهی به بازارپردازی فرهنگی و... جستوجو میکند؛ عواملی که به اعتقاد او مانع شکلگیری کاراکترهای ماندگار برای کودک ایرانی شدهاند.
دنیای کودکان بستر شکل گیری نخستین لایههای هویت فردی و اجتماعی انسان است. رسانهها، اسباببازیها و عروسکها نقشی کلیدی در ترسیم جهان خیالی و درونیسازی ارزشها و نمادهای فرهنگی برای کودکان ایفا میکنند.
آنچه امروز به مرور در آثار مختلف نمایشی در حال ظاهر شدن است را امپراطوری دو نفره آقای مجری و کلاهقرمزی طرحریزی کرده است. روزگاری که مرد دوستداشتنی جهان عروسکها در قامت «آقای مجری» مقابل دوربین مینشست و همکار سمپاتش، حمید جبلی، همزمان به جای کلاهقرمزی و پسرخاله از زیر میز حرف میزد، کمتر کسی فکر میکرد در اوایل قرن جدید شمسی، بچههای نسلهای بعدی که آن روزها پای تلویزیون مینشستند و فانتزی رفتن به تهران و دستیار مجری شدن را خیالبافی میکردند، در بزرگسالی اینطور با عروسکها مشغول هنرنمایی شوند.
