جلیل شریعتیفر، عصر سهشنبه ۲۷ آبان در حاشیه سی و پنجمین جشنواره تئاتر استانی خراسان رضوی در گفت و گو با ایسنا، اظهار کرد: اینکه «مرگ یزدگرد» را برای اجرا در این جشنواره انتخاب کردم از دغدغهای قدیمی نشأت میگیرد که به دوران دانشجوییام در حدود ۱۰ سال پیش برمیگردد. از همان زمان «مرگ یزدگرد» را دوست داشتم و ایدهای دربارهاش داشتم اما شرایط اجرای آن فراهم نمیشد تا اینکه امروز با شکلگیری یک گروه مناسب، امکان اجرا پیدا شد.
وی ادامه داد: استاد بیضایی نویسندهای بزرگ و تأثیرگذارند که بسیاری از هنرمندان بهخاطر زبان خاص و پیچیده ایشان به سراغ متنهایشان نمیروند. برای مثال متن «مرگ یزدگرد» بسیار قدرتمند است اما اگر بتوان رویکردی تازه و متفاوت به آن داشت و کمی از قالب کلاسیک فاصله گرفت، میتوان اتفاقی تازه رقم زد که حتی به احیای دوباره آثار کلاسیک کمک کند.
این کارگردان تئاتر با اشاره به اینکه آنچه بیش از همه توجهش را جلب کرده، موضوع «حقیقت و واقعیت» است، اظهار کرد: چیزی که در متن «مرگ یزدگرد» عمداً مخدوش و نامشخص است، این است که معلوم نیست، حقیقت چیست و واقعیت کدام است. این همان مسئلهای است که در زندگی روزمره ما نیز جریان دارد؛ همه به دنبال حقیقتاند اما آنچه تجربه میکنیم واقعیت است و نمیدانیم کدام درست است.
اجرای «مرگ یزدگرد» در تیمارستان، جسورانهترین تصمیم من بود
شریعتیفر با تأکید به اینکه اجرای «مرگ یزدگرد» در تیمارستان جسورانهترین تصمیم او بهعنوان کارگردان این نمایش بوده است، بیان کرد: میدانم این اثر بازخوردهای متفاوتی خواهد داشت؛ برخی بهخاطر ارادت به استاد بیضایی با تغییرات مخالفاند اما گروهی ذهنی بازتر دارند و چنین تجربهای را میپذیرند. دغدغه اصلی من همین بود که این متن را با بردن به فضای تیمارستان به اتفاقی تازه برسانم.
وی با اشاره به اینکه تمرینهای گروه، فراز و نشیب زیادی داشته است، خاطرنشان کرد: این تمرینها تقریباً از اوایل اردیبهشت امسال آغاز شد و حدود ۱۷۰ جلسه تمرین برگزار شد. نزدیک به ۴۰ جلسه دورخوانی انجام شد و بقیه جلسهها صرف تمرین، میزانسن و حرکت شد. ما در این مسیر با مشکلات رایج گروههای تئاتری روبهرو بو