یک پژوهشگر فرهنگ عامه با بیان اینکه یکی از مشاغل قدیمی در فصل زمستان چراغ سازی بود، گفت: پیش از فرارسیدن فصل سرما یا در دل زمستان، سر چراغ‌سازها به‌شدت شلوغ بود.

جواد روشندل در گفت و گو با ایسنا اظهار کرد: آنها مدام در حال تعمیر چراغ‌های نفتی بودند که بد می‌سوختند. بیشتر چراغ‌سازها یا مشغول فیتیله انداختن روی چراغ‌های نفتی یا مشغول تغییر درجه و قرقره فیتیله بودند.

وی خاطرنشان کرد: چراغ‌سازها با استفاده از ابزارهای دستی، چراغ‌های نفتی را تعمیر می‌کردند. آنها با دقت و حوصله، فیتیله‌ها را می‌بریدند و دوباره نصب می‌کردند. همچنین درجه و قرقره فیتیله را تغییر می‌دادند تا چراغ‌ها به بهترین شکل ممکن بسوزند. این کارها نه تنها نیاز به مهارت و تجربه داشت، بلکه نیاز به صبر و حوصله نیز داشت.

این پژوهشگر فرهنگ عامه با بیان اینکه در زمستان‌های پربرف خراسان رضوی، چراغ‌های نفتی نقش مهمی در زندگی مردم داشتند، بیان کرد: آنها نه تنها برای روشنایی خانه‌ها، بلکه برای گرم کردن فضاها نیز استفاده می‌شدند. بنابراین، چراغ‌سازها نقش مهمی در تأمین نیازهای مردم داشتند.

اما با فرارسیدن دوره خشکسالی در خراسان رضوی و کاهش بارش برف، این مشاغل به خاطره‌ها پیوسته است. امروزه، با وجود پیشرفت تکنولوژی و استفاده از منابع انرژی جدید، دیگر نیازی به چراغ‌های نفتی و چراغ‌سازها نیست. اما هنوز هم خاطره‌های زمستان‌های پربرف خراسان رضوی و مشاغل سنتی آن دوران، زنده است.

روشندل ادامه داد: یکی دیگر از مشاغل سنتی زمستان‌های پربرف خراسان رضوی، شغل برف‌روبی بود. در آن دوران، برف‌روبی یک شغل مهم بود که مردم با استفاده از ابزارهای دستی، برف را از خیابان‌ها و معابر عمومی برمی‌داشتند. این کار نه تنها نیاز به مهارت و تجربه داشت، بلکه نیاز به قدرت بدنی نیز داشت.

وی گفت: برف‌روب‌ها با استفاده از ابزارهای دستی، برف را از خیابان‌ها و معابر عمومی برمی‌داشتند. آنها با دقت و حوصله، برف را جمع می‌کردند و به کنار خیابان‌ها منتقل می‌کردند.

این پژوهشگر فرهنگ عامه در خصوص دیگر مشاغل گفت: شغل دیگری که در زمستان‌های پربرف خراسان رضوی رونق داشت، شغل دستکش‌بافی بود. دستکش‌باف‌ها با استفاده از تجهیزات خاص خودشان، دستکش‌های گرم و ضخیمی را می‌بافتند که مردم در زمستان از آن استفاده می‌کردند. این دستکش‌ها نه تنها برای گرم کردن دست‌ها، بلکه برای حفاظت از دست‌ها در برابر سرما و برف نیز استفاده می‌شد.

وی گفت: شغل دیگری که در زمستان‌های پربرف خراسان رضوی رونق داشت، شغل کرسی‌سازی بود. کرسی‌سازها با استفاده از چوب و سایر مواد، کرسی‌های سنتی را می‌ساختند که مردم در زمستان از آن استفاده می‌کردند. این کرسی‌ها نه تنها برای گرم کردن فضاها، بلکه برای نشستن و استراحت نیز استفاده می‌شد.

شغل دیگری که در زمستان‌های پربرف خراسان رضوی رونق داشت، شغل کلاه‌بافی بود. کلاه‌باف‌ها با استفاده از کاموا و میل و قلاب های مخصوص، کلاه‌های گرم و ضخیمی را می‌بافتند که مردم در زمستان از آن استفاده می‌کردند.

روشندل ادامه داد: در سال‌های اخیر، تلاش‌هایی برای احیای این مشاغل سنتی صورت گرفته است. برخی از هنرمندان و صنعتگران، اقدام به تولید محصولات سنتی مانند دستکش، کلاه، جوراب و کرسی کرده‌اند. این محصولات نه تنها برای استفاده‌های شخصی، بلکه به عنوان یک محصول فرهنگی و هنری نیز مورد توجه قرار گرفته‌اند.

انتهای پیام