به گزارش ایسنا، به نقل از گاردین، این مطالعه که با مشارکت دهها هزار دانشجو و کارمند دانشگاهی انجام شده، از تجربههای گسترده آزار کلامی، طعنه، تبعیض و حتی حملات فیزیکی در محیطهای آموزشی و محوطه دانشگاهها خبر میدهد.
بر اساس این گزارش، ۷۰ درصد از پاسخدهندگان گفتهاند نوعی نژادپرستی غیرمستقیم را تجربه کردهاند؛ از جمله شنیدن توهینها یا مشاهده رفتارهای تبعیضآمیز علیه جامعه خود. همچنین ۱۵ درصد اعلام کردهاند مستقیما هدف نژادپرستی قرار گرفتهاند.
بالاترین میزان تجربه تبعیض مربوط به دانشجویان فلسطینی بوده که بیش از ۹۰ درصد آنها گزارش دادهاند با نوعی نژادپرستی مواجه شدهاند. پس از آن نیز دانشجویان بومی، چینی، خاورمیانهایها و آسیای شمالشرقی در رتبههای بعدی قرار داشتهاند.
این گزارش نمونههای متعددی از رفتارهای توهینآمیز را ثبت کرده است؛ از جمله تمسخر دانشجویان فلسطینی با فریاد «تروریسم» و مقایسه دانشجویان بومی با «استنشاقکنندگان بنزین» در کلاسهای درس. برخی دانشجویان نیز گفتهاند توسط نیروهای امنیتی دانشگاه تحت نظر یا تعقیب قرار گرفتهاند. در مواردی، حتی حملات فیزیکی نیز گزارش شده است.
یکی از یافتههای مهم گزارش، ناکارآمدی سازوکارهای رسیدگی به شکایات در دانشگاههاست. بسیاری از پاسخدهندگان اعلام کردهاند به دلیل بیاعتمادی به سیستمها یا ترس از پیامدهای احتمالی، شکایت رسمی ثبت نکردهاند. در نهایت، تنها ۶ درصد از افرادی که نژادپرستی مستقیم را تجربه کرده بودند، به دانشگاه خود شکایت کردهاند.
این مطالعه همچنین نشان میدهد موجهای نژادپرستی اغلب با رویدادهای جهانی تشدید میشوند. بهعنوان نمونه، احساسات ضدآسیایی در دوران همهگیری کرونا افزایش یافت و در جریان جنگ غزه، اسلامهراسی و نژادپرستی ضد فلسطینی به شکل بیسابقهای رشد کرد. برخی دانشجویان فلسطینی گفتهاند برای دریافت مهلت تحصیلی، مجبور به ارائه گواهی فوت اعضای خانواده خود در غزه شدهاند و برخی نیز از ترس اخراج از کشور، از بیان دیدگاههایشان خودداری کردهاند.
در واکنش به این گزارش، مقامات دولتی وعده دادهاند توصیههای آن را در چارچوب اصلاحات آموزش عالی بررسی کنند. این گزارش ۴۷ پیشنهاد ارائه کرده که از جمله آنها میتوان به ایجاد چارچوب ملی مقابله با نژادپرستی در آموزش عالی، تشکیل گروه کاری مشترک و گزارشدهی منظم درباره شکایات اشاره کرد.
با این حال، آمارها نشان میدهد تنها تعداد محدودی از دانشگاهها راهبردهای مستقل و پیشرفته برای مقابله با نژادپرستی دارند و گزارشدهی منظم در این زمینه نیز بسیار نادر است. نمایندگان دانشجویان نیز تاکید کردهاند که سیاستهای داوطلبانه و بررسیهای داخلی تا کنون نتوانستهاند تغییر ملموسی ایجاد کنند و دولت باید با اقدامات الزامآور، استانداردهای یکسانی را در همه دانشگاهها اجرا کند.
گزارش منتشرشده تنها به توصیف وضعیت نژادپرستی در دانشگاهها اکتفا نکرده، بلکه بهطور ضمنی از عملکرد دولت استرالیا نیز انتقاد کرده است. برخی سیاستمداران، از جمله سناتور مهرین فاروقی، دولت را متهم کردند که با تمرکز بر یک نوع نژادپرستی، دیگر اشکال تبعیض را نادیده گرفته و در عمل رویکردی گزینشی در پیش گرفته است.
همچنین زمانبندی انتشار گزارش نیز مورد انتقاد قرار گرفت. دولت این گزارش را در ماه دسامبر دریافت کرده بود، اما تا هفتهها بعد آن را بهطور عمومی منتشر نکرد. این تاخیر، از نگاه منتقدان، نشانهای از بیمیلی دولت برای مواجهه با ابعاد گسترده مسئله نژادپرستی در دانشگاهها تلقی شده است.
علاوه بر این، آمار پایین ثبت شکایتها—تنها ۶ درصد از قربانیان نژادپرستی مستقیم—نیز نشان میدهد که اعتماد عمومی به سازوکارهای رسمی که دولت در نهایت مسئول نظارت بر آنهاست، بسیار پایین است؛ موضوعی که گزارش آن را نشانهای از ضعف ساختاری و نظارتی در سطح ملی توصیف میکند.
انتهای پیام
نظرات