به گزارش ایسنا، تنها هشت دقیقه از شروع مسابقه گذشته بود وقتی آنخل دی ماریا توپ را از مدافع کانادایی ربود و به سمت دروازه حریف خود حرکت کرد. یکی از بزرگترین فوتبالیست‌های آرژانتین در تمام دوران، در یک لحظه سرنوشت‌ساز در مرحله گروهی مسابقات فوتبال کوپا آمریکا ۲۰۲۴، تنها دروازه‌بان را در مقابلش داشت. اما در حالی که به سمت دروازه دریبل می‌زد، به نظر رسید که برای کنترل توپ مشکل دارد. دی ماریا که در لبه محوطه جریمه با دروازه‌بان کانادایی روبرو شد، تنها توانست یک ضربه نسبتا ضعیف با انگشت پا به توپ بزند و دروازه‌بان به راحتی آن را دفع کرد.

به نقل از بی‌بی‌سی، پس از مسابقه، مربی و بازیکنان آرژانتینی توضیحی در مورد آنچه ممکن است اشتباه پیش رفته باشد، ارائه دادند. قهرمان جام جهانی مدعی شد که کیفیت چمن زمین آتلانتا، جورجیا، در ایالات متحده، بر عملکرد آنها تأثیر گذاشته است.

ورزشگاهی که مسابقه در آن برگزار می‌شد، معمولا میزبان لیگ ملی فوتبال، آتلانتا فالکونز و لیگ برتر فوتبال آتلانتا یونایتد است، معمولا دارای یک زمین با چمن مصنوعی است، اما تنها چند روز قبل از مسابقات چمن مصنوعی آن با یک سطح چمن طبیعی موقت جایگزین شده بود.

بازیکنان شکایت داشتند که توپ مانند «تخته شیرجه» می‌پرد و زمین را «فاجعه» توصیف کردند. نگرانی‌ها در مورد کیفیت زمین‌ها همچنان در طول مسابقات ادامه داشت، زیرا بازی‌ها در ورزشگاه‌های دیگر در سراسر ایالات متحده برگزار می‌شد.

با نزدیک شدن به جام جهانی ۲۰۲۶، ایالات متحده، کانادا و مکزیک که میزبانان مشترک این رویداد هستند، مشتاقانه می‌خواستند که جلوی چنین انتقاداتی را بگیرند و آنها گروهی از متخصصان را به کار گرفتند تا مطمئن شوند هیچ شکایتی در مورد زمین وجود نخواهد داشت.

در طول هشت سال اخیر، محققان در جستجوی چمنی ایده‌آل، توپ‌ها و کفش‌ها را به زمین کوبیده‌اند و تکه‌های چمن را تحت فشار قرار داده‌اند. آنها مخلوط‌های مختلفی از گونه‌های چمن را تغذیه، آبیاری و پرورش داده‌اند تا ببینند چگونه با این آسیب‌ها و ضربه‌ها مقابله می‌کنند و آنها تیغه‌های چمن را میلی‌متر به میلی‌متر اندازه‌گیری کرده‌اند تا طول ایده‌آل آنها را پیدا کنند.

آنها صبر می‌کنند تا خورشید غروب کند تا چمن خشک شود، سپس آن را لوله می‌کنند و روی کامیون‌های یخچال‌دار بارگیری می‌کنند.

جان سوروچان، استاد دانشگاه تنسی که توسط فیفا برای نظارت بر رشد، نصب و مراقبت از زمین‌های چمن در هر ۱۶ استادیوم جام جهانی، از جمله پنج استادیومی که با گنبد پوشیده شده‌اند، قرارداد بسته است، می‌گوید: این فشار زیادی است. اینها مواردی هستند که واقعا من را نگران کرده‌اند، زیرا خورشید قرار است بالا بیاید، اما قرار نیست به فضای داخلی بتابد. گیاهان برای رشد به نور و در حالت ایده‌آل به نور خورشید، نیاز دارند.

چسب قلاب- حلقه یا فرش

با توجه به اینکه جام جهانی ۲۰۲۶ تنها چند هفته دیگر برگزار می‌شود، نتیجه بیش از ۱۷۰ آزمایش مختلف انجام شده توسط سوروچان و محققان همکارش در شرف آزمایش است. آنها بر اساس دهه‌ها تحقیق در مورد علم کشت و نصب چمن لایه‌ای در زمین‌های ورزشی، این کار را انجام داده‌اند.

با این حال، زمین‌های چمنی که آنها برای استادیوم‌های مختلف در سراسر ایالات متحده، کانادا و مکزیک توسعه داده‌اند، بیش از ۹۰ دقیقه در هر بازی و در ۱۰۴ مسابقه، توسط ۲۱ بازیکن به طور همزمان لگدمال می‌شوند. جاه‌طلبی‌های برترین بازیکنان فوتبال جهان و میلیاردها هوادار در سراسر جهان به چگونگی مقاومت چمن بستگی دارد.

سوروچان می‌گوید: فقط پنج میلی‌متر می‌تواند تعیین کند که آیا یک زمین مانند «چسب قلاب و حلقه» عمل می‌کند یا یک فرش طبیعی بکر که برای عبور سریع توپ برای یک بازی هیجان‌انگیز مورد نیاز است.

او و همکارانش ساعت‌ها آزمایش انجام دادند تا ارتفاع دقیقی را که چمن هر زمین باید داشته باشد، تعیین کنند. آنها در زمین‌های مینیاتوری در مراکز تحقیقاتی خود در ناکسویل، تنسی، ایالات متحده، توپ‌های فوتبال را با کمک دستگاه‌ شلیک کردند و سرعت و پرتاب آنها را با دقت مشاهده و اندازه‌گیری کردند. آنها یک وسیله‌ جعبه‌ای شکل فلزی را روی چمن چرخاندند تا یک کفش فوتبال متصل به یک میله بتواند به سطح برخورد کند و خاصیت ارتجاعی آن را آزمایش کند.

محققان نه تنها چمن را از نظر نحوه‌ تعامل توپ با سطح آن، بلکه از نظر کششی که به بازیکنان می‌دهد نیز آزمایش کردند. آنها به دنبال راه‌هایی برای به حداقل رساندن شکاف‌ها در طول مسابقات و جلوگیری از نقاط مرطوبی بودند که ممکن است جریان بازی را مختل کند. از همه بدتر، یک سطح ضعیف می‌تواند عواقب فاجعه‌باری داشته باشد که منجر به آسیب‌هایی شود که به پایان دوران حرفه‌ای بازیکنانی به ارزش میلیون‌ها دلار منجر می‌شود.

گستردگی جغرافیایی استادیوم‌ها همچنین به این معنی است که زمین‌ها باید در مناطق آب و هوایی کاملا متمایز از گرمای مرطوب مکزیکوسیتی و میامی گرفته تا خنکی تورنتو و بوستون رشد کنند.

برای مقابله با این مشکل، محققان سیستم‌های ریشه، روش‌های آبیاری و برنامه‌های نگهداری مختص هر مکان را توسعه داده‌اند. آنها همچنین گونه‌های مختلف چمن را آزمایش کرده‌اند تا نوع ایده‌آل برای شرایط را پیدا کنند. در آب و هوای گرم‌تر، چمن شامل چمن برمودا خواهد بود، در حالی که در آب و هوای سردتر ترکیبی از چمن کنتاکی بلوگراس و چاودار چند ساله خواهد بود.

سوروچان و گروهش تشخیص دادند که زمین‌های چمن برمودا باید کمی کوتاه‌تر شوند، زیرا متراکم‌تر هستند و سریع‌تر از زمین‌های چمن کنتاکی بلوگراس و چاودار چند ساله خشک می‌شوند. برای کمک به یکنواخت‌تر و بادوام‌تر شدن زمین‌ها، الیاف پلاستیکی مشابه آنچه در چمن مصنوعی استفاده می‌شود، در لایه چمن بافته شده‌اند.

محققان دانشگاه ایالتی میشیگان باید راهی برای استادیوم‌های سرپوشیده پیدا می‌کردند تا از پایداری سطح، با مقدار مناسب پرش و کشش، اطمینان حاصل کنند. این در حالی است که فوتبالیست‌هایی که در اروپا بازی می‌کنند، جایی که زمین‌ها معمولا از چمن‌های مناسب آب و هوای خنک پوشیده شده است، ممکن است از راه رفتن روی زمین چمن برمودا در میامی یا کانزاس سیتی شگفت‌زده شوند.

سوروچان می‌گوید: آنها به این نگاه می‌کنند و می‌گویند این چیزی نیست که ما در آلمان داریم. این بیشتر شبیه یک زمین گلف است. او اذعان می‌کند که هر زمین کمی متفاوت خواهد بود. اما به دلیل تحقیقاتش معتقد است که این تغییرات حداقل خواهد بود.

تری راجرز استاد دانشگاه ایالتی میشیگان نگران مقیاس عظیم زمین‌های موقت است که قرار است همزمان ساخته شوند. او در آماده‌سازی برای جام جهانی به سوروچان کمک کرده است.

زمین‌ها باید بی‌نقص و تقریبا معجزه‌آسا باشند. فیفا به سوروچان و راجرز، افراد مشهور در حوزه مبهم علوم چمن، اعتماد کرده است. این دو نفر هرگز با چالشی مانند جام جهانی ۲۰۲۶ روبرو نشده‌اند و این خطر بالایی دارند. اما این اولین باری نیست که آنها برای بزرگترین رقابت‌های فوتبال، چمن آماده می‌کنند.

استاد چمن و شاگردش

راجرز در یک زمین گلف در جنوب آمریکا عاشق چمن کاری شد. اما ورود او به فوتبال در سال ۱۹۹۲ اتفاق افتاد، زمانی که فیفا به دنبال کمک برای نصب یک زمین چمن در داخل ورزشگاه پونتیاک سیلوردوم در میشیگان برای چهار مسابقه در طول جام جهانی ۱۹۹۴ بود. این ورزشگاه محل اقامت یک تیم لیگ ملی فوتبال به نام دیترویت لاینز بود که روی چمن مصنوعی بازی می‌کردند.

اما در آن زمان راجرز هم مانند بسیاری از آمریکایی‌ها، چیزی در مورد بزرگترین رویداد ورزشی روی کره زمین نمی‌دانست. راجرز می‌گوید: من کلمات معروفی را گفتم که هرگز فراموش نمی‌شود. من پرسیدم: جام جهانی چیست؟

با این حال، فیفا راجرز را به عنوان مسئول پرورش و نصب زمین چمن در داخل ورزشگاه انتخاب کرد. پس از مجموعه‌ای از آزمایش‌ها، گروه او در دانشگاه ایالتی میشیگان تصمیم گرفت ترکیبی از چمن کنتاکی بلوگراس و چاودار چند ساله را در خاک شنی پرورش دهد. شن به زهکشی کمک می‌کرد، در حالی که این دو گونه چمن می‌توانستند در آب و هوای خنک با نور مستقیم اما کم خورشید رشد کنند. راجرز و همکارانش بذر را در ۱۹۹۴ سینی ۶ ضلعی کاشتند. این کار هزاران ساعت کار طول کشید که بخش زیادی از آن با دست انجام شد.

سوروچان در آن زمان دانشجویی بود که روی این پروژه کار می‌کرد. سوروچان می‌گوید: من به معنای واقعی کلمه کسی بودم که شن‌ها را کوبیدم.

ماژول‌های ۶ ضلعی یکی از بزرگترین نوآوری‌های این گروه بودند. ریشه‌های چمن می‌توانستند هنگام انتقال بخش‌های چمن، دست نخورده باقی بمانند. این اولین باری بود که یک زمین چمن طبیعی روی یک زمین مصنوعی در یک استادیوم گنبدی نصب می‌شد.

وقتی راجرز ورود یک گروه به استادیوم برای اولین تمرین خود را تماشا می‌کرد، دید که آنها زمین را بررسی نکردند. ظاهرا برای آنها این یک حس طبیعی بود. مانند پسربچه‌ها، آنها سعی می‌کردند توپ‌های فوتبال را آنقدر بالا پرتاب کنند تا به سقف گنبد عظیم‌الجثه برسند. راجرز این پروژه را موفقیت‌آمیز می‌دانست. این پروژه لقب «استاد چمن» را برای او به ارمغان آورد. اما در پایان جام جهانی ۱۹۹۴، سوروچان به بالای استادیوم گنبدی رفت و به زمین نگاه کرد.

سوروچان می‌گوید: می‌شد ساییدگی چمن را روی زمین دید. با خودم فکر کردم، وای، چطور می‌توانیم آن را بهبود بخشیم؟ سوروچان بقیه وقت خود را به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد صرف تحقیق در مورد چمن کرد. او از راجرز و دانشگاه ایالتی میشیگان خواست تا به او بپیوندند.

جلبک دریایی و سیلیس

معمولا چمن تا حد امکان به صورت محلی و در خاکی مشابه محل نصب آن، رشد می‌کند. عمل بریدن و جابجایی چمن می‌تواند به گیاهان فشار وارد کند و آنها اغلب به چندین هفته زمان برای بازیابی نیاز دارند. با این حال، در جام جهانی، بسیاری از زمین‌ها تنها ۱۰ روز قبل از اولین مسابقه نصب خواهند شد.

مزرعه وسیع چمن جو ویلکینز در خارج از دنور، کلرادو، ایالات متحده، مسئول تهیه چمن برای زمین‌های جام جهانی در دالاس، آتلانتا و هوستون است. این سه استادیوم میزبان بیش از یک چهارم مسابقات خواهند بود. همه استادیوم‌ها گنبدی هستند و بنابراین هیچ نور مستقیمی از  خورشید به زمین نمی‌رسد.

ویلکینز که پدربزرگش شرکت چمن گرین ولی را در سال ۱۹۶۲ تأسیس کرد، می‌گوید: آنها بزرگترین چالش‌ها هستند.

چمن سبز روشن صدها هکتار از مزرعه این شرکت را پوشانده است. برای آماده‌سازی چمن، کارکنان ویلکینز بذر را در شن و ماسه روی پلاستیک نازک کاشتند. این کار به محافظت از ریشه‌ها هنگام برداشت و کاهش شوک وارده به گیاهان کمک می‌کند.

در طول هفته‌های بعد، کارگران چمن را با دقت آبیاری و کوتاه می‌کنند و قارچ‌کش، کود، هومات، جلبک دریایی و سیلیس را به آن اضافه می‌کنند.

سوروچان در چند سال گذشته چندین بار از شرکت چمن گرین ولی بازدید کرده است و ویلکینز چمن را برای کمک به آزمایش‌های سوروچان به دانشگاه تنسی ارسال کرده است. در آنجا، تیم یک سایه‌بان پیشرفته برای شبیه‌سازی شرایط داخل یک استادیوم گنبدی ساخته بود، در حالی که دانشگاه ایالتی میشیگان از یک پد آسفالتی ۲۱۰۰ متر مربعی برای شبیه‌سازی چمن‌کاری روی کف استادیوم استفاده کرد.

برای تثبیت چمن در استادیوم‌های فضای باز، یک پایه شنی زیر یک لایه محکم از شن قرار می‌گیرد که سپس چمن روی آن غلتانده می‌شود. برای زمین‌های موقت که روی سطوح زمین مصنوعی قرار می‌گیرند، به جای پایه شنی از یک شبکه پلاستیکی در هم تنیده و ورق‌های پلاستیکی بافته شده برای تأمین زهکشی مناسب استفاده می‌شود.

در حالی که تنها چند هفته به آغاز جام جهانی باقی مانده، ویلکینز و کارکنانش فرآیند پر زحمت برش و لوله کردن چمن را شروع کرده‌اند. آنها با استفاده از آنچه ویلکینز آن را «برش‌دهنده‌های پیتزای غول‌پیکر» متصل به وسایل نقلیه کشاورزی توصیف می‌کند، چمن را به نوارهای ۱.۲ متری برش می‌دهند. آنها منتظر می‌مانند تا خورشید غروب کند تا چمن خشک شود، سپس آن را لوله کرده و روی کامیون‌های یخچال‌دار بارگیری می‌کنند.

در همان زمان، ده‌ها کامیون یخچال‌دار دیگر بیش از یک میلیون فوت مربع چمن را از تعداد انگشت‌شماری از مزارع چمن روستایی به استادیوم‌های سراسر آمریکای شمالی حمل می‌کنند.

آلن فرگوسن، مدیر ارشد مدیریت زمین فیفا، می‌گوید: من در دوران حرفه‌ای‌ام هرگز کاری به این بزرگی انجام نداده‌ام.

وقتی چمن بالاخره به آن استادیوم‌های گنبدی می‌رسد، ممکن است آخرین باری باشد که نور خورشید به آن می‌رسد، اما این در حالی است که هنوز باید هفته‌ها به رشدش ادامه دهد.

تغذیه چمن

پس از باز شدن چمن در استادیوم‌های سرپوشیده، درخششی سرخابی تمام زمین را می‌پوشاند که از ده‌ها میله فلزی سفید که تنها چند متر بالاتر از چمن قرار دارند، ساطع می‌شود. این چراغ‌های رشد ال‌ای‌دی جمع‌شونده را می‌توان در موقعیت‌های مختلف قرار داد تا انرژی مورد نیاز چمن برای رشد را تأمین کنند. سوروچان می‌گوید: شما می‌توانید زیر آنها کار کنید و چمن را کوتاه کنید و هر کاری که لازم است انجام دهید و چمن در همان وضعیت در حال رشد است.

امروزه رشد چمن بدون نور مستقیم خورشید به دلیل پیشرفت در فناوری دیود ساطع‌کننده نور (LED) بسیار آسان‌تر از آن چیزی شده است که در سیلوردوم در سال ۱۹۹۴ بود.

سوروچان نگران تکرار اتفاقی که در کوپا آمریکا افتاد، نیست. او می‌گوید در ورزشگاه مرسدس بنز در آتلانتا، جایی که آرژانتین و کانادا با یکدیگر روبرو شدند، فاصله بین زمین چمن و چمن مصنوعی مورد استفاده برای بازی‌های فوتبال آمریکایی در زیر آن بسیار کم بود و نوعی اثر ترامپولین را ایجاد می‌کرد که بازیکنان گزارش دادند. فیفا در سال ۲۰۲۶ درخواست کرده است که فاصله بیشتری ایجاد شود.

جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۵ نیز تمرینی جزئی را فراهم کرد. محققان چمن بسیاری از همان مواد، روش‌ها و کارگرانی را که امسال استفاده می‌شود، به کار گرفتند.

فرگوسن از فیفا می‌گوید: جام باشگاه‌های جهان به خودی خود یک تورنمنت بود. اما طبیعتا این فرصت را نیز به ما داد تا برخی از این تدارکات را آزمایش و امتحان کنیم.

در حالی که هنوز شکایاتی در مورد کیفیت زمین‌های مسابقات باشگاهی از سوی بازیکنان و مربیان وجود داشت، فیفا اصرار داشت که آنها مطابق با استانداردهای بین‌المللی تهیه شده‌اند. به گفته فرگوسن، فیفا بیش از پنج میلیون دلار برای تحقیقات چمن برای جام جهانی ۲۰۲۶ هزینه کرده است. این پول زیادی برای چیزی است که کمتر کسی هنگام تماشای رقابت‌های معتبرترین مسابقه فوتبال به آن فکر می‌کند.

راجرز امیدوار است که در درازمدت، تحقیقاتی که او و سوروچان انجام داده‌اند، منجر به پیشرفت‌های گسترده‌تری در نحوه استفاده از چمن در ورزش در سطوح مختلف شود. او می‌گوید حتی ممکن است برخی از تیم‌های فوتبال آمریکایی را متقاعد کند که از چمن مصنوعی، حتی در ورزشگاه‌های گنبدی استفاده نکنند.

در همین حال، راجرز و سوروچان می‌دانند که چمنی که به خوبی از آن مراقبت شده، مانند یک کودک، لطیف و مقاوم است. می‌تواند مهاجم را در هنگام ضربه زدن به توپ محکم نگه دارد و در پایان یک دفاع درخشان، از دروازه‌بان نیز محافظت کند. آنها صحنه را برای وقوع این لحظه‌ها چیده‌اند و حالا نتیجه به بازیکنان بستگی دارد تا شاهد آن باشیم که رؤیاهای چه کسانی به حقیقت می‌پیوندد.

انتهای پیام