میثم نوائیان در گفت و گو با ایسنا، با اشاره به برخی از رسوم کهن گیلان در ماه مبارک رمضان که هنوز هم در بسیاری از شهرهای این استان زیبا انجام می‌شود، اظهار کرد: قبل از شروع ماه رمضان و برای استقبال از این ایام، مردم به صورت خودجوش امامزاده‌ها، مساجد و اماکن مقدس را آب و جارو می‌کردند که هنوز هم شاهد اجرای این آیین هستیم.

وی با اشاره به ادای روزه یک روز قبل از آغاز روزه ماه رمضان گفت: در گیلان به این روزه «پیشاشو» می‌گویند و هنوز هم در بین بسیاری از روزه‌داران این روزه‌داری برای استقبال و تکریم روزهای ماه رمضان انجام می‌شود.

نوائیان با بیان اینکه مهمانی رفتن، افطاری دادن و صله رحم در این ماه از گذشته‌های دور تاکنون در بین مردم خونگرم گیلان و در شهرهای مختلف این استان رواج دارد، تصریح کرد: طی یک باور و برای پرهیز از زحمت دادن به میزبان در شب اول رمضان، سحری را در خانه خود میل می‌کردند و در شب آخر ماه رمضان هم برای اینکه فطریه بر عهده صاحبخانه نباشد، اعتقاد داشتند باید در خانه خود بمانند و جایی نمی‌رفتند و در حال حاضر نیز معمولا هم به خانه آشنایان و عزیزان خود نمی‌روند.

مسئول موزه رشت به یک همیاری و همراهی اجتماعی در ماه رمضان برای تهیه افطاری و غذای نذری و اطعام دسته جمعی در ماه رمضان اشاره کرد و گفت: این رسم هنوز هم وجود دارد و طی آن شاهد طبخ و توزیع غذاهای نذری و سفره‌های اطعام در مساجد و اماکن مقدس هستیم که در بسیاری نواحی تلاش برای تهیه غذاهای محلی است.

نوائیان تاکید کرد: امروزه زولبیا و بامیه پای ثابت سفره‌های افطار در سراسر کشور است ولی در گیلان قدیم‌ شیرینی‌های محلی پای ثابت سفره‌های افطار بود که یکی از مهمترین این شیرینی‌های محلی که هنوز هم بازار آن داغ است و گیلانی‌ها ‌طرفدار آن هستند «رشته و خشکار» است. یک شیرینی قدیمی و خوش‌خوراک که بخش عمده تهیه آن بر پایه آرد برنج، محصول استراتژیک و بومی این خطه از کشور است.

نوائیان گفت: معمولا گیلانی‌ها برای غذای سحر از لوبیا پخته، سبزیجات، پنیر و غذاهای کم حجم ولی مقوی استفاده می‌کردند و خوراکی‌های شیرین و قندی در زمان افطار میل می‌شد که از آن جمله می‌توان غذاها و خوراک‌های محلی مثل شامی رشتی، کِشتا، فرنی، انواع حلوا را نام برد.

وی افزود: در گذشته که رسانه‌ جمعی برای اطلاع‌رسانی از زمان اذان نبوده، شخصی با عنوان «چاوشی‌خوان» عهده‌دار اعلام رسیدن زمان اذان بوده و همراه با اشعار مذهبی به زبان محلی از مناره مساجد رسیدن سحر و اتمام وقت خوردن را اعلام می‌کرد و کم‌کم اهالی روستا و منطقه برای حضور در مسجد و اقامه نماز صبح آماده می‌شدند و بعد از اقامه نماز و مراجعت به منزل خود را برای یک روز کاری با زبان روزه آماده می‌کردند.

وی با اشاره به اینکه رسوم کلی ماه رمضان طبق دستورات دین در بسیاری نقاط کشور مشترک هستند، تاکید کرد: در شب‌های احیا گیلانی‌ها در هر شهر و روستا به مساجد می‌رفتند و مراسم این شب از جمله قرآن به سر که در زبان محلی به آن «بیکی‌الله» می‌گویند را انجام می‌دهند.

نوائیان با بیان اینکه از جمله رسوم گیلان در این‌ شب‌ها تهیه و توزیع غذا در مساجد و اماکن مقدس به یاد عزیزان از دست رفته و مرحوم است، گفت: اکرام مستمندان از طریق توزیع غذا یا کمک‌های مالی به نیت اعضای فوت شده خانواده نیز در این بسیار مورد توجه گیلانی‌ها است.

مسئول موزه رشت با اشاره به اینکه ختم قرآن از جمله رسومی بوده که گیلانی‌ها به ویژه در تالش با آداب خاصی انجام می‌دهند، تاکید کرد: قرائت روزانه قرآن با حضور اعضای خانواده بوده، از پدر شروع می‌شد و به صورت چرخشی بقیه اعضای خانواده نیز آیات را تلاوت می‌کردند تا علاوه بر اتمام یک جز، همه در ثواب آن سهیم باشند.

وی با بیان اینکه کنار گذاشتن فطریه در انتهای ماه مبارک رمضان طبق یک رسم انجام می‌شده، تصریح کرد: پدر فطریه در نظر گرفته شده را به تک تک افراد خانواده می‌داده تا داخل دست بچرخانند و اعتقاد داشتند که با این کار، خیر و برکت و روزی وارد خانه می‌شود.

نوائیان تصریح کرد: در ایام ماه رمضان به ویژه در روز عید فطر اشخاصی که وارد مسجد می‌شدند با یکدیگر دست داده و روبوسی می‌کردند و اینگونه شاهد ایجاد پیوند وحدت در بین اعضای محلات بودیم.

وی افزود: علاوه بر آن در روز عید فطر تلاش می‌شد چنانچه فرد یا افرادی به علت کدورت با هم قهر هستند، به یمن عید، آشتی داده شوند.

انتهای پیام