به گزارش ایسنا، در حالی که مهندسان برای رفع مشکلات موشک «سیستم پرتاب فضایی»(SLS) که قرار است ماموریت «آرتمیس ۲» را به مدار ماه برساند، تلاش میکنند، مقامات ناسا در حال بررسی مجدد پروازهای بعدی و تغییر برنامههای مربوط به اینکه کدام یک از آنها واقعاً فضانوردان را روی ماه فرود خواهند آورد، هستند.
جرد آیزاکمن(Jared Isaacman)، رئیس ناسا اعلام کرد: به طور خلاصه، «آرتمیس ۳» از ارسال یک ماموریت سرنشیندار به سطح ماه به یک ملاقات مدار زمین فضاپیمای اوریون(Orion) با یک یا چند فرودگر قمری در سال ۲۰۲۷ تغییر میکند.
اولین فرود بر ماه در این برنامه اکنون برای ماموریت «آرتمیس ۴» در سال ۲۰۲۸ برنامهریزی شده است و فرود دوم نیز احتمالاً در همان سال با ماموریت «آرتمیس ۵» انجام خواهد پذیرفت.
علاوه بر این، طراحی موشک SLS برای سادهسازی تولید، استانداردسازی میشود و اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، سرعت پرتاب موشک از هر سه سال یک بار به هر ۱۰ ماه یک بار کاهش مییابد.
آیزاکمن میگوید ناسا برای دستیابی به این هدف قصد دارد نیروی کار خود را تقویت کند تا صلاحیتهای اصلی را که مستقیماً به سرعت پرتاب ناسا کمک میکنند، بازسازی کند.
این یک تغییر اساسی در معماری برنامه آرتمیس ناسا است که هدف آن ایجاد حضور پایدار انسان در ماه و مدار ماه است. با این حال، گزارش اخیر هیئت مشاوره ایمنی هوافضای ناسا (ASAP)، تردیدهای جدی در مورد معماری قبلی ایجاد کرده و جدول زمانی ناسا، ایمنی ماموریت پیشبینی شده و آمادگی وسایل نقلیه سیستم فرود انسان(HLS) را که ناسا برای انجام فرودهای قمری با شرکتهای خصوصی قرارداد بسته است، زیر سوال میبرد.
همانطور که در ابتدا طراحی شده بود، «آرتمیس ۳» شامل فهرستی طولانی از اولینهای فناوری با وابستگی شدید به HLS بود که ASAP تشخیص داد خطرات قابل توجهی در سطح ماموریت ایجاد میکند.
آیزاکمن گفت: این مسیر درستی برای آینده نیست. رفتن مستقیم به ماه مسیری برای موفقیت نیست.
وی افزود: ما میخواهیم پیچیدگی را تا حد امکان کاهش دهیم. ما میخواهیم تولید را تسریع کنیم، سختافزارها را به کار بگیریم و سرعت پرتاب را افزایش دهیم که بدیهی است ملاحظات ایمنی مستقیمی نیز در آن وجود دارد.
با این چارچوب جدید، «آرتمیس ۳» به شدت ساده شده و وابستگی کمتری به آمادگی توانایی یک ماهنشین برای فرود واقعی روی ماه دارد. توسعه هر دو ماهنشین خصوصی HLS که توسط ناسا انتخاب شدهاند، از جدول زمانی امیدوارکننده آژانس فضایی کمتر بوده و منجر به تأخیرهای قریبالوقوع شده است.
ناسا با موشک استارشیپ(Starship) شرکت اسپیسایکس(SpaceX) قرارداد بست تا فضانوردان را در ماموریتهای ماه «آرتمیس ۳» و «آرتمیس ۴» فرود آورد. استارشیپ در طول سه سال گذشته ۱۱ پرواز آزمایشی زیرمداری انجام داده است، اما هنوز به چندین نقطه عطف حیاتی لازم برای واجد شرایط بودن این فضاپیما برای فرود بر ماه با فضانوردان دست نیافته است.
در همین حال، ناسا فضاپیمای «بلو مون»(Blue Moon) شرکت «بلو اوریجین»(Blue Origin) را برای فرود فضانوردان در ماموریت «آرتمیس ۵» انتخاب کرد. یک رهیاب «بلو مون» به نام «مارک ۱»(Mark 1) در حال حاضر در مرکز فضایی جانسون ناسا در هوستون در حال آزمایش است.
قبل از اینکه ناسا به «استارشیپ» یا «بلو مون» اجازه دهد فضانوردان را به سطح ماه حمل کنند، این وسایل نقلیه باید توانایی خود را در انتقال و ذخیره سوختهای برودتی در فضا، ملاقات و پهلوگیری با «اوریون» و همچنین انجام فرود بدون سرنشین بر روی ماه و صعود موفقیتآمیز به مدار ماه نشان دهند.
اکنون ناسا قصد دارد از «آرتمیس ۳» به عنوان یک زمین آزمایش ایمن برای این رویهها در مدار پایین زمین استفاده کند، قبل از اینکه به فرودگرها اطمینان دهد که در اولین پروازهای خود به ماه صد درصد موفق خواهند بود.
معماری قبلی «آرتمیس ۴» از یک نسخه ارتقا یافته موشک SLS به نام «Block 1B» استفاده میکرد که به جای مرحله پیشرانش برودتی موقت(ICPS) فعلی SLS، دارای مرحله بالایی اکتشافی بهبود یافته بود. اگر آهنگ پرتاب ناسا با SLS بدون تغییر باقی میماند، «آرتمیس ۴» حدود سال ۲۰۳۰ پرتاب میشد.
مقامات ناسا برای کاهش زمان انتظار بین پرتابها، روی پیکربندی استاندارد SLS حساب میکنند و اکنون پرتاب «آرتمیس ۴» را در سال ۲۰۲۸ به عنوان اولین فرود سرنشیندار بر روی ماه هدف قرار دادهاند و این پتانسیل را میبینند که «آرتمیس ۵» نیز این موفقیت را در اواخر همان سال تکرار کند.
آیزاکمن گفت: فکر میکنم کاری که ما انجام میدهیم مستقیماً با آنچه ASAP از ما خواسته است، مطابقت دارد. فکر میکنم باید کاملاً واضح باشد که شما از یک پرتاب بدون سرنشین Orion و SLS، سه سال صبر نمیکنید به مدار ماه برگردید.
آیزاکمن نیاز به افزایش سرعت پرتاب موشک SLS را با اولین برنامه قمری ایالات متحده مقایسه کرد و گفت: باید راه بهتری، مطابق با تاریخ ما وجود داشته باشد.
وی افزود: ما نیم قرن پیش هم مستقیماً به «آپولو ۱۱» نرسیدیم. ما این کار را از طریق ماموریتهای مرکوری(Mercury)، جمینای(Gemini) و چندین ماموریت «آپولو» با سرعت پرتاب هر سه ماه انجام دادیم. ما نباید با سرعت فعلی پبش برویم. ما باید به اصول اولیه برگردیم و کاری را انجام دهیم که میدانیم جواب میدهد.
در همین حال، تیمهای مرکز فضایی کِنِدی ناسا، با وجود جابجایی اخیر موشک «آرتمیس ۲» از سکوی پرتاب در مجتمع پرتاب ۳۹B به ساختمان مونتاژ VAB برای تعمیرات، همچنان به تلاش برای تعیین تاریخ پرتاب در ماه آوریل ادامه میدهند.
مهندسانی که پس از تمرین شمارش معکوس ۱۹ فوریه برای موشک ماموریت «آرتمیس ۲»، مراحل معمول پس از سوختگیری را انجام میدادند، با مشکل فشار جریان هلیوم مواجه شدند که فقط میتوانستند داخل ساختمان مونتاژ، آن را برطرف کنند. این تمرین شمارش معکوس، دومین تمرین سوختگیری برای موشک SLS بود که در طول آزمایش در ۲ فوریه، نشت هیدروژن مایع و پایان زودهنگام شمارش معکوس را تجربه کرد.
لوری گلیز(Lori Glaze)، مدیر دستیار موقت اداره ماموریت توسعه سیستمهای اکتشافی ناسا میگوید: قطعه مشکوک سیستم برای جریان هلیوم برداشته خواهد شد و آنها قرار است بخشهای دقیقی را بررسی کرده و علت مشکل را ارزیابی کنند. ما امیدواریم که به ریشه مشکل پی ببریم و نه تنها در سختافزار، بلکه در رویههای عملیاتی خود نیز تغییراتی ایجاد کنیم تا وقتی دوباره به سکو برمیگردیم، با همان مشکل مواجه نشویم.
مقامات ناسا با تکیه بر تشخیص و رفع سریع مشکل، امیدوارند که موشک SLS را به موقع به سکوی پرتاب برگردانند تا با پنجره پرتاب بعدی «آرتمیس ۲» که از اول آوریل آغاز میشود و فرصتهای دیگری که در ۳ تا ۶ آوریل و ۳۰ آوریل دارد، مطابقت داشته باشد.
ماموریت «آرتمیس ۲» اولین ماموریت «اوریون» با سرنشین خواهد بود. آنها فضانوردان ناسا موسوم به رید وایزمن(Reid Wiseman)، ویکتور گلاور(Victor Glover) و کریستینا کخ(Christina Koch) و فضانورد آژانس فضایی کانادا به نام جرمی هانسن(Jeremy Hansen) هستند.
این چهار نفر در یک ماموریت ۱۰ روزه برای پرواز در یک حلقه به دور ماه و بازگشت به زمین پرتاب خواهند شد.
ماموریت «آرتمیس ۱» با موفقیت یک کپسول «اوریون» بدون سرنشین را به مدار ماه فرستاد و در اواخر سال ۲۰۲۲ به زمین بازگرداند.
انتهای پیام
