به گزارش ایسنا، یک مسابقه امنیتی جهانی جدید در حال شکلگیری است، زیرا قدرتهای نظامی پیشرو جهان میلیاردها دلار را صرف فناوریهای کوانتومی میکنند که محدودیتهای فیزیک مدرن را کنار میزنند. آنچه زمانی یک حوزه عمدتاً نظری بود، اکنون به طور پیوسته به سمت استقرار در دنیای واقعی حرکت میکند و پیامدهای مستقیمی را برای دفاع ملی و ثبات استراتژیک دارد.
به نقل از مدیوم، فناوری کوانتومی، بنیانهای امنیت دیجیتال امروزی را تهدید میکند. سیستمهای کوانتومی پیشرفته میتوانند روشهای رمزگذاری موجود را منسوخ کنند و ارتباطات نظامی، تبادلات دیپلماتیک و دادههای مالی را که زمانی امن فرض میشدند، افشا کنند. با بالغ شدن فناوری کوانتومی، این فناوری در حال تغییر شکل جنگ در سه حوزه حیاتی است.
۱.محاسبات کوانتومی
۲.حسگر کوانتومی
۳.ارتباطات کوانتومی
اما چه چیزی فناوری کوانتومی را به عامل تغییردهنده بازی تبدیل میکند؟
برای درک پیامدهای نظامی فناوری کوانتومی، درک تفاوت اساسی بین محاسبات کلاسیک و محاسبات کوانتومی ضروری است.
●رایانههای کلاسیک از لپتاپها گرفته تا ابررایانهها، اطلاعات را با استفاده از بیتها پردازش میکنند که میتوانند حالت ۰ یا ۱ را نشان دهند. این سیستم دودویی، پایه و اساس همه فناوریهای دیجیتال مدرن است. آنها وظایف را به صورت متوالی پردازش میکنند و از یک منطق خطی و گامبهگام برای رسیدن به یک راهحل پیروی میکنند. این امر آنها را برای طیف گستردهای از وظایف، فوقالعاده قدرتمند میکند، اما آنها با مسائلی دستوپنجه نرم میکنند که پیچیدگی آنها بسیار زیاد است.
●رایانههای کوانتومی براساس مجموعهای کاملاً متفاوت از قوانین فیزیکی عمل میکنند. به جای بیت، واحد اساسی اطلاعات رایانههای کوانتومی، بیتهای کوانتومی یا «کیوبیت» هستند. قدرت کیوبیت از توانایی آن در استفاده از دو اصل کلیدی مکانیک کوانتومی حاصل میشود که برهمنهی و درهمتنیدگی است. به لطف اصل برهمنهی، یک کیوبیت میتواند به صورت ۰، ۱ یا ترکیبی از هر دو به طور همزمان وجود داشته باشد. از طریق خاصیتی که به عنوان درهمتنیدگی شناخته میشود، دو یا چند کیوبیت میتوانند ذاتاً به هم مرتبط شوند. وضعیت یک کیوبیت صرف نظر از فاصلهای که آنها را از هم جدا میکند، فوراً بر وضعیت کیوبیت دیگر تأثیر میگذارد.
محاسبات کوانتومی در رمزنگاری و امنیت ملی
محاسبات کوانتومی نشاندهنده یک جهش انقلابی در قدرت محاسباتی است. این فناوری مسائلی را حل خواهد کرد که حتی قدرتمندترین ابررایانههای امروزی نیز از عهده آنها برنمیآیند.
با وجود این مزایا، قابلیت بزرگ فناوریهای کوانتومی، پیامدهای منفی را نیز برای امنیت جهانی دارند. این فناوری پتانسیل شکستن رمزگذاری بنیادین را دارد که دنیای دیجیتال امروز ما را ایمن میکند و همه چیز را از ارتباطات نظامی و تراکنشهای مالی گرفته تا زیرساختهای حیاتی شامل میشود.
فناوری کوانتومی یک شمشیر دولبه است.
میتوانیم فناوری کوانتومی را به عنوان یک شمشیر دولبه ببینیم. این فناوری تهدیدی بیسابقه برای رمزنگاری مدرن محسوب میشود، اما همزمان راهبردهایی را ارائه میدهد که برای ایجاد نسل جدیدی از امنیت از نظر تئوری شکستناپذیر باشند.
کشوری که بر این فناوری تسلط یابد، میتواند یک مزیت استراتژیک تعیینکننده به دست بیاورد. پس چه چیزی در خطر است؟ نه تنها امنیت دادههای امروزی، بلکه ماهیت بازدارندگی استراتژیک و جمعآوری اطلاعات در قرن بیستویکم.
پیامدهای استراتژیک محاسبات کوانتومی
پیامدهای امنیت ملی عمیق هستند. دولتی که یک رایانه کوانتومی کاربردی و در مقیاس بزرگ را در اختیار داشته باشد، میتواند کارهای بسیاری را انجام دهد که مهمترین آنها به شرح زیر هستند.
●به خطر انداختن ارتباطات نظامی امن
●تضعیف سیستمهای فرماندهی و کنترل
●افشای شبکهها و منابع اطلاعاتی
●از بین بردن اعتماد به زیرساختهای دیجیتال جهانی
این امر نشاندهنده یک تغییر اساسی در بازدارندگی استراتژیک و رقابت اطلاعاتی خواهد بود. با وجود این، توجه به این نکته مهم است که یک شکاف مهندسی قابل توجه باقی مانده است.
تخمین زده میشود که شکستن رمزگذاری مدرن در مقیاس بزرگ به رایانههای کوانتومی با حدود ۲۰ میلیون کیوبیت پایدار و تصحیحشده نیاز دارد. پیشرفتهترین نمونههای اولیه امروزی کمی بیش از ۱۰۰۰ کیوبیت دارند و همچنان پرسروصدا، شکننده و دشوار برای کنترل هستند.
با وجود این، فیزیک وجود دارد، انگیزهها بسیار زیاد هستند و پیشرفت در حال شتاب گرفتن است. تهدید مخرب ناشی از محاسبات کوانتومی واقعی است؛ اگرچه تحقق کامل آن سالها طول میکشد.
این فروپاشی امنیت رمزنگاری همان چیزی است که جستوجوی فوری را برای یک پاسخ دفاعی هدایت میکند. این پاسخ، حوزه ارتباطات کوانتومی است.
حسگر کوانتومی، نامرئیهای میدان نبرد را مرئی میکند
اگرچه بیشتر مردم روی رایانههای کوانتومی که رمزگذاری جهانی را میشکنند، متمرکز شدهاند، اما حسگر کوانتومی بالغترین و نزدیکترین کاربرد نظامی فناوری کوانتومی است.
حسگر کوانتومی بالغترین و نزدیکترین کاربرد نظامی فناوری کوانتومی است.
هیئت علوم دفاعی که یک نهاد مشاورهای کلیدی وزارت دفاع آمریکاست، این حوزه را آماده برای استفاده در ماموریت ارزیابی کرده است.
حسگرهای کوانتومی از حساسیت شدید کیوبیتها به اختلالات محیطی بهره میبرند و به آنها امکان میدهند تا تفاوتهای کوچک رخداده در ویژگیهایی مانند گرانش، زمان یا میدانهای مغناطیسی را اندازهگیری کنند و آگاهی موقعیتی بیسابقهای را فراهم آورند. حسگرهای کوانتومی با اندازهگیری این اختلالات، به سطحی از دقت بسیار فراتر از سیستمهای کلاسیک دست مییابند و تفاوتهای جزئی در گرانش، میدانهای مغناطیسی و الکتریکی، شتاب، دما و زمان را تشخیص میدهند.
کاربردهای کلیدی نظامی حسگرهای کوانتومی به شرح زیر هستند.
۱.مسیریابی بدون GPS. حسگرهای کوانتومی میتوانند دادههای موقعیتیابی، مسیریابی و زمانبندی را بسیار دقیق ارائه دهند. این امر به نیروهای نظامی امکان میدهد بدون GPS مسیریابی کنند.
۲.تشخیص تهدیدهای پنهان. حساسیت این حسگرها به تغییرات جزئی محیطی میتواند تشخیص زیردریاییها، سازههای زیرزمینی یا نیروهای پنهان دشمن را به طور قابل توجهی بهبود ببخشد. یک رادار کوانتومی میتواند هواپیماهای رادارگریز را با دقت بالا شناسایی کند و آنها را از هواپیماهای فریبدهنده تشخیص دهد؛ در حالی که تا حد زیادی در برابر پارازیت مصون است.
فناوریهای کوانتومی به ویژه در ترکیب با هوش مصنوعی، جنگ الکترونیک و تولید پیشرفته، ادغام خود را در سیستمهای نظامی تسریع میکنند.
فناوریهای کوانتومی به ویژه در ترکیب با هوش مصنوعی، جنگ الکترونیک و تولید پیشرفته، ادغام خود را در سیستمهای نظامی تسریع میکنند.
فناوریهای کوانتومی در میدان جنگ
فناوریهای کوانتومی با سرعت شگفتانگیزی در حال پیشرفت هستند.
ارزیابی تهدید جهانی آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا در سال ۲۰۲۵ هشدار داد که فناوریهای کوانتومی به اهمیت یافتن در میدان جنگ نزدیک میشوند و تأکید کرد که حسگرهای کوانتومی نسبت به محاسبات کوانتومی، به تأثیر در دنیای واقعی نزدیکتر هستند.
با وجود این، موانع فنی قابل توجهی وجود دارند که پیش از تبدیل شدن این فناوریهای متحولکننده به یک مسئله نظامی استاندارد باید برطرف شوند.
۱.عملی بودن. برخی از امیدوارکنندهترین فناوریها همچنان محدود به محیطهای کنترلشده هستند. مغناطیسسنجهای بسیار حساس تاکنون محدود به آزمایشگاه بودهاند زیرا حساسیت فوقالعاده آنها، کار با آنها را در میدان جنگ دشوار میکند.
۲.اندازه و توان. حسگرهای کوانتومی کنونی معمولا برای بیشتر کاربردهای نظامی، حجیم و پرمصرف هستند. کوچکسازی این حسگرها برای کاربردی بودن در کشتیها، هواپیماها یا توسط سربازان، یک چالش بزرگ مهندسی است.
۳.امکانسنجی. اگرچه مفهوم رادار کوانتومی جالب است، اما پژوهشگران، پرسشهایی را درباره امکانسنجی نسخههای مایکروویو زمینی مطرح کردهاند. با وجود این، ایده تشخیص و فاصلهیابی نوری با قابلیت کوانتومی فضایی در آینده نزدیک امیدوارکنندهتر به نظر میرسد.
از آنجا که محاسبات کوانتومی یک تهدید تهاجمی برای امنیت محسوب میشود، تلاشی موازی برای توسعه دفاع در برابر آن در حال انجام شدن است. عملیات نظامی مدرن به تبادل امن دادهها وابسته است؛ از هماهنگی در میدان جنگ و انتشار اطلاعات گرفته تا فرماندهی و کنترل هستهای.
ملتها دو استراتژی مکمل را برای ایمنسازی ارتباطات در دوران پساکوانتومی دنبال میکنند که به شرح زیر هستند.
۱.امنیت مبتنی بر فیزیک. استفاده از مکانیک کوانتومی برای ایمنسازی ارتباطات. فناوری اصلی در اینجا توزیع کلید کوانتومی است. هدف آنها پردازش سریعتر اطلاعات نیست، بلکه حفظ امنیت ارتباطات، فرماندهی و کنترل در جهانی است که در آن دیگر نمیتوان به رمزگذاری سنتی اعتماد کرد.
۲.ریاضیات مقاوم در برابر کوانتوم. توسعه الگوریتمهای کلاسیک جدید که در برابر حملههای کوانتومی مصون هستند.
کوانتوم و نفوذ سایبری
به نقل از مدرن پالیسی، ظهور محاسبات کوانتومی چیزی بیش از یک پیشرفت در حوزه فناوری است. این امر نشاندهنده یک تغییر عمیق در دنیای امنیت سایبری است؛ به ویژه با در نظر گرفتن اقدامات بازیگران سایبری تحت حمایت دولتها.
ظهور محاسبات کوانتومی نشاندهنده یک تغییر عمیق در دنیای امنیت سایبری است.
فناوری کوانتومی این قدرت را دارد که پایههای امنیت دیجیتال را زیر و رو کند و از بین بردن استانداردهای کنونی رمزگذاری، افزایش قابلیتهای تهاجمی و تنظیم مجدد تعادل قدرت سایبری در سطح جهان را نوید میدهد.
همزمان با افزایش سرمایهگذاری کشورهای پیشرو در تحقیقات کوانتومی، پیامدهای بالقوه آن برای امنیت سایبری و روابط بینالملل به طرز نگرانکنندهای آشکار میشوند. جهانی را تصور کنید که در آن ارتباطات رمزگذاریشده که مدتها تصور میشد امن هستند، میتوانند تنها در عرض چند ثانیه شکسته شوند.
قابلیت فناوریهای کوانتومی میتواند به بازیگران دولتی امکان دهد تا ارتباطات را رمزگشایی کنند، به دادههای حساس دولتی دسترسی یابند، سیستمهای امن را در لحظه نقض کنند و جاسوسی سایبری را متحول سازند. به جای ماهها زمان صرف کردن برای نفوذ به شبکهها و نظارت بر جریان دادهها، محاسبات کوانتومی میتوانند دسترسی فوری به اطلاعات حیاتی را فراهم آورند و به طور کامل از سد دفاعی سنتی عبور کنند.
پتانسیل فناوری کوانتومی فراتر از شکستن رمزگذاری است.
فناوری کوانتومی، درهای جدیدی را در حملات سایبری باز میکند که احتمالاً بازیگران دولتی از آنها سوءاستفاده خواهند کرد. الگوریتمهای کوانتومی میتوانند حجم زیادی از دادهها را بسیار سریعتر از رایانههای کلاسیک پردازش کنند و به آنها امکان دهند تا آسیبپذیریها را در سیستمهای پیچیده شناسایی کنند یا پاسخهای دفاعی را با دقت بینظیری پیشبینی کنند.
این سطح از بینش میتواند عملیات سایبری تحت رهبری دولتها را متحول کند و امکان حملات استراتژیکتر و تطبیقیتر را فراهم آورد.
با هوش مصنوعی کوانتومی، بازیگران دولتی میتوانند حملات سایبری را که در لحظه تکامل مییابند، پیادهسازی کنند و همزمان با وقوع، اقدامات دفاعی را تحلیل کنند و به آنها پاسخ دهند. نتیجه این فرآیند، شکلگیری نسل جدیدی از تهدیدهای سایبری هوشمند خواهد بود که قادر به یافتن و غلبه بر پیچیدهترین پروتکلهای امنیتی هستند.
زیرساختهای حیاتی شامل شبکههای انرژی، مخابرات، سیستمهای حملونقل به عنوان یک هدف آسیبپذیر در این چشمانداز کوانتومی نوظهور قرار دارند. بازیگران دولتی قبلاً علاقه خود را به نفوذ به چنین سیستمهایی هم برای جمعآوری اطلاعات و هم به عنوان یک اقدام احتمالی برای درگیریهای احتمالی آینده نشان دادهاند. با قابلیتهای کوانتومی، دامنه این تهدیدها میتواند به طرز چشمگیری گسترش یابد.
زیرساختهای حیاتی شامل شبکههای انرژی، مخابرات، سیستمهای حملونقل به عنوان یک هدف آسیبپذیر در این چشمانداز کوانتومی نوظهور قرار دارند.
یک حملهی کوانتومی میتواند منابع برق را مختل کند، ارتباطات را قطع کند یا شبکههای حملونقل را در کل مناطق متوقف کند و به هرجومرج و بیثباتی اقتصادی منجر شود. پتانسیل ایجاد چنین حملاتی میتواند به کشورهای مجهز به فناوری کوانتومی، اهرم قدرتمندی را در مذاکرات دیپلماتیک بدهد و شکل جدیدی از بازدارندگی یا اجبار را در روابط بینالملل ایجاد کند.
برای کشورهایی که فاقد قابلیتهای کوانتومی هستند، این تغییر یک واقعیت دلهرهآور را نشان میدهد. فناوری کوانتومی پیچیده و پرهزینه است و در حال حاضر تنها چند ابرقدرت جهانی به آن دسترسی دارند. این نابرابری میتواند شکاف فناوری را بین ملتها گسترش دهد و بسیاری از آنها را در هر دو زمینه تهاجمی و دفاعی در وضعیت نامساعد قابل توجهی قرار دهد.
کشورهای پیشرفتهتر که به قابلیتهای کوانتومی دست مییابند، ممکن است از این مزیت نه تنها برای دفاع، بلکه به عنوان ابزاری برای نفوذ استفاده کنند.
همچنان که کشورهای پیشرفتهتر از نظر فناوری به قابلیتهای کوانتومی دست مییابند، ممکن است از این مزیت نه تنها برای دفاع، بلکه به عنوان ابزاری برای نفوذ استفاده کنند و کشورهای کمتر مجهز را به اتحاد یا امتیازدهی وادارند. توازن قدرت جهانی ممکن است شاهد یک طبقهبندی مجدد براساس قابلیتهای کوانتومی باشد که مشابه رقابت تسلیحات هستهای قرن بیستم است، اما در جبهه دیجیتال صورت میگیرد.
انتهای پیام
